บทที่ 3 ตอนที่ 2

ข้าวมันไก่ร้านนี้ให้น้อย

เสียงนาฬิกาดิจิทัลบนข้อมือฟ้าบอกเวลาเที่ยงตรงพอดี เป็นสัญญาณว่าเวลาทำงานช่วงเช้าจบลงแล้ว

ฟ้าเก็บเอกสารบนโต๊ะอย่างเร่งรีบ เธอตั้งใจว่าจะลงไปฝากท้องที่โรงอาหารใต้ตึกเหมือนเช่นทุกวัน แต่ยังไม่ทันจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ เงาร่างสูงใหญ่ก็มายืนตระหง่านอยู่ข้างโต๊ะเสียก่อน

พีชในชุดนักศึกษาชายที่ดูเนี้ยบกริบยังคงส่งยิ้มกว้างให้เธอ เขายืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็ก ท่าทางดูผ่อนคลายราวกับไม่ได้เพิ่งผ่านการทำงานช่วงเช้าอันหนักหน่วงมา

"พักเที่ยงแล้ว ไปกินข้าวกันครับพี่ฟ้า ผมหิวจะแย่อยู่แล้ว"

ฟ้าเงยหน้ามองเด็กฝึกงานที่ดูจะกระตือรือร้นเกินเหตุ "พี่ว่าจะลงไปโรงอาหารใต้ตึกเรากินอะไรได้หรือเปล่าล่ะ อาหารที่นี่ไม่ได้หรูหราเหมือนร้านที่พีชไปกินทุกวันนะ"

"ร้านไหนก็กินได้หมดแหละครับ ขอแค่ได้กินกับพี่ฟ้าก็พอ"

พีชตอบเสียงใสพลางขยับตัวเข้ามาใกล้ เพื่อส่งสัญญาณให้เธอรีบลุกจากเก้าอี้ เขาไม่ได้รอให้ฟ้าตอบตกลง แต่กลับทำตัวเนียนเดินนำหน้าเธอออกไปจากห้องทำงาน ฟ้าได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจกับความหน้ามึนของเด็กคนนี้

โรงอาหารใต้ตึกในช่วงพักเที่ยงคลาคล่ำไปด้วยพนักงานบริษัทที่พากันลงมาหาของกิน ฟ้าเดินถือจานข้าวตามพีชไปหาที่นั่ง ทว่าทันทีที่เขาปรากฏตัว ออร่าความหล่อและความขาวสะอาดของเขาก็ดึงดูดสายตาสาวๆ แผนกอื่นให้ต้องเหลียวมองตาม พีชไม่ได้สนใจใครเลย นอกจากจดจ้องจะหาที่นั่งใกล้ๆ พี่เลี้ยงให้ได้

"พี่ฟ้า นั่งตรงนี้ครับ เดี๋ยวผมไปซื้อข้าวมันไก่ร้านนั้นมาให้ พี่นั่งรอสวยๆ เลย"

ไม่รอให้ฟ้าคัดค้าน พีชก็สาวเท้าเดินไปต่อคิวหน้าร้านข้าวมันไก่เจ้าดังที่คิวยาวเหยียด ฟ้ามองตามหลังเขาไปด้วยความรู้สึกแปลกๆ การได้เห็นลูกคุณหนูที่ใช้ชีวิตบนกองเงินกองทองมายืนรอคิวซื้อข้าวแกงข้างทางท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าว เป็นภาพที่ดูอย่างไรก็ไม่สมเหตุสมผล

ไม่กี่นาทีต่อมา พีชก็กลับมาพร้อมจานข้าวมันไก่สองจาน เขาวางจานหนึ่งลงตรงหน้าฟ้าอย่างเบามือ ทว่าเมื่อฟ้าก้มมองดูปริมาณข้าวมันไก่ที่อยู่ในจานแล้วเธอก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ร้านนี้ขึ้นชื่อเรื่องความอร่อยแต่ปริมาณนั้นน้อยจนน่าใจหาย ไก่สับถูกวางเรียงมาเพียงไม่กี่ชิ้นบนกองข้าวที่ดูเบาบาง

ฟ้ามองจานข้าวแล้วถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เธอเป็นคนกินจุพอประมาณเพราะอยากรักษาพลังงานในการทำงานช่วงบ่ายให้เต็มที่ แต่จานนี้ดูอย่างไรก็คงไม่อิ่ม

"ทำไมร้านนี้ให้น้อยจัง ไก่มีอยู่ไม่กี่ชิ้นเอง"

เสียงบ่นพึมพำของฟ้าดังแว่วเข้ามาในหูพีช เขาที่กำลังจะคีบไก่เข้าปากชะงักกึกทันที เขาวางช้อนส้อมลงบนโต๊ะเสียงดัง ก่อนจะเงยหน้ามองฟ้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความจริงจัง

"พี่ฟ้าว่าอะไรนะครับ ร้านนี้ให้น้อยเหรอ"

พีชลุกพรวดขึ้นยืนจากเก้าอี้โดยไม่บอกกล่าว เขาทำท่าจะเดินกลับไปที่ร้านข้าวมันไก่ด้วยสีหน้าเอาเรื่อง ฟ้าตกใจจนต้องรีบคว้าแขนเสื้อเขาไว้แน่น

"จะไปไหนน่ะ พีช จะทำอะไร"

"พี่ฟ้าบ่นว่าข้าวมันไก่ร้านนี้ให้น้อย งั้นผมเหมาทั้งร้านให้พี่เลยดีไหม"

คำพูดหน้าตายของเด็กฝึกงานทำเอาฟ้าตาโต พนักงานคนอื่นๆ ที่นั่งโต๊ะใกล้เคียงหันมามองด้วยความสนใจ พีชไม่ได้พูดเล่น เขากำลังจะเดินไปที่ร้านจริงๆ เพื่อจัดการซื้อเหมาไก่สับทั้งตู้ให้ฟ้าแบบที่เขาตั้งใจไว้

"หยุดเลย พีช นั่งลงเดี๋ยวนี้" ฟ้าดุเสียงเข้ม เธอต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการดึงให้เขาลงมานั่งบนเก้าอี้ตามเดิม

"แต่มันน้อยจริงๆ นะครับพี่ฟ้า พี่กินแค่นี้จะไปอิ่มได้ยังไง ผมเห็นแล้วหงุดหงิดใจ" พีชยังคงพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"พี่อิ่ม พอกินได้น่า ไม่ต้องไปเหมาอะไรทั้งนั้น เรามาฝึกงานนะไม่ใช่เจ้าของตึก"

พีชยอมนั่งลงตามคำสั่ง แต่เขายังดูไม่หายหงุดหงิด เขาไม่ยอมคีบไก่เข้าปากตัวเอง แต่กลับใช้ตะเกียบคีบไก่ชิ้นโตในจานตัวเองมาวางโปะบนจานของฟ้าจนพูน

"พีช คีบมาทำไม พี่บอกว่าพี่กินได้"

"กินไปเถอะครับ ผมกินน้อย พี่ฟ้าตัวเล็กต้องกินเยอะๆ จะได้มีแรงสอนงานผม ถ้าพี่ไม่อิ่มผมจะไม่มีความสุขนะ"

ฟ้ามองจานข้าวมันไก่ที่ตอนนี้พูนเป็นภูเขาด้วยเนื้อไก่ที่เขาคีบให้ เธอทำหน้าไม่ถูกเพราะคนทั้งโต๊ะกำลังมองมาที่พวกเขาสองคน พีชคนนี้รับมือยากกว่าที่คิด เขาไม่ได้แค่ดื้อ แต่เขายังมีวิธีการเปย์ที่ทำให้เธอปฏิเสธไม่ลง

สุดท้ายฟ้าก็ได้แต่จำใจกินข้าวมันไก่ที่พูนจนล้นจานนั้นจนหมด โดยมีเด็กฝึกงานตัวสูงนั่งเท้าคางมองหน้าเธออย่างมีความสุข ไม่ยอมละสายตาไปไหน ราวกับว่าภาพที่เธอเคี้ยวข้าวจนแก้มป่องเป็นความบันเทิงรูปแบบหนึ่งที่เขารอคอย

ฟ้าเริ่มตระหนักในวินาทีนั้นว่า ชีวิตมนุษย์เงินเดือนของเธอหลังจากนี้คงไม่ได้แค่ปวดหัวกับงาน แต่เธอคงต้องปวดหัวกับสวัสดิการขุนอาหารของหมาเด็กคนนี้ไปตลอดระยะเวลาการฝึกงานอย่างแน่นอน

เธอเผลอมองนาฬิกาข้อมือแบรนด์หรูของพีชอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจยาวให้กับโชคชะตาตัวเองที่ดันไปรับหน้าที่พี่เลี้ยงให้เด็กหนุ่มที่ดูจะรวยและพร้อมจะทุ่มเงินเปย์เธอทุกเมื่อแบบนี้