บทที่ 2 คุณชายตัวแสบ

ตอนที่ 2 คุณชายตัวแสบ

แทน......

ผมนั่งกอดอกหน้าหงิกด้วยความหงุดหงิด เมื่อรับรู้ว่าไอ้โย่งหน้าหล่อนี่คือพี่เลี้ยงคนใหม่ของผม ปกติแค่รู้ว่ามีพี่เลี้ยงคนใหม่ ผมก็รำคาญจะแย่แล้ว แต่นี่ไอ้พี่เลี้ยงบ้าคนนี้แค่เจอกันครั้งแรกผมก็มายืนแก้ผ้าต่อหน้ามันอีก ผมนี่อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี คุณย่าเกลี้ยกล่อมให้ผมพยายามยอมรับไอ้พี่เลี้ยงคนนี้อยู่นาน ในเมื่อไล่มันไปไม่ได้ ผมก็มีวิธีของผมที่จะทำให้มันทนผมไม่ได้แล้วลาออกไปเอง เดี๋ยวมึงเจอกูแน่ กูจะทำให้มึงรู้ฤทธิ์เดชของคุณหนูแทนอย่างกูเอง ผมถลึงตาใส่ไอ้พี่เลี้ยงของผมอย่างไม่สบอารมณ์

“วันนี้แทนจะออกไปไหนหรือเปล่าลูก” คุณย่าเอ่ยถามผมเมื่อผมเลิกโวยวายแล้ว

“ไปครับ แทนอยากออกไปช้อปปิ้ง อยากได้เสื้อผ้าใหม่ที่มีในตู้ใส่ครบแล้ว” ผมตอบแบบคุณหนูเอาแต่ใจ ปรายหางตาจิกใส่ไอ้พี่เลี้ยงคนใหม่ที่มันยืนหน้าหล่อเป็นรูปปั้นกรีกอยู่ใกล้ๆ คุณย่าผม

“ถ้าอย่างนั้นให้พี่ไทม์เขาขับรถไปให้นะลูก” คุณย่ายิ้มให้ผม

“ครับ” ผมกัดปากตัวเองเบาๆ ในสมองของผมเริ่มประมวลผลและวางแผนการชั่วร้ายทันที

ผมกดโทรศัพท์โทรหาไอ้เพื่อนสองคนของผมทันทีเพื่อนัดหมายกัน ไม่นานผมก็เดินออกมายังห้องกระจกสำหรับเก็บรถคันหรูของผม ไอ้พี่เลี้ยงคนใหม่ของผมมันยืนอย่างหล่ออยู่ข้างๆ รถผม แม่งสูงชิบหายผมที่สูงแค่ร้อยเจ็ดสิบดูตัวเล็กตัวน้อยไปเลยเวลายืนใกล้ๆ มัน ผมเดินไปเปิดประตูด้านข้างคนขับ แล้วเข้าไปนั่งไขว่ห้างกระดิกตีนรอมันในรถเพียงแค่ไม่กี่วินาที ไอ้คนขับรถหน้าหล่อก็นั่งประจำที่แล้วพาผมออกมา

เมื่อรถเลี้ยวเข้ามาในห้างมันก็ขับไปยังที่จอดรถสำหรับวีไอพีอย่างฉลาด นับว่ามันไม่โง่จริงๆ ที่รู้ว่าผมมีที่จอดรถวีไอพีรองรับ เพราะพี่เลี้ยงบางคนที่ผ่านมากว่าจะหาที่จอดได้แม่งขับวนจนผมแทบอ้วก ผมเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในตัวห้างทันทีโดยไม่ได้หันกลับมามองด้วยซ้ำว่าไอ้พี่เลี้ยงของผมมันจะตามมาหรือเปล่า

ผมเดินอย่างไม่ได้สนใจมันจนมาเจอกับเพื่อนผมสองคนที่นั่งรออยู่ในร้านอาหารญี่ปุ่นสุดหรู ผมเห็นมันสองคนชะเง้อคอมองไอ้พี่เลี้ยงของผมตาเป็นประกาย ยิ่งไอ้ไนน์ด้วยแล้วมันมองจนน้ำลายยืดทีเดียว

“มึงจะแดกมันแทนข้าวมั้ยไอ้สัด มองอยู่ได้” ผมเอามือไปผลักหัวมันแรงๆ เมื่อเห็นว่ามันจ้องไอ้พี่เลี้ยงของผมตาไม่กระพริบ

“หล่อสัด” ไอ้ไนน์เพ้อออกมาเบาๆ

“ทำไมคนนี้หล่อจังวะ ย่ามึงไปหามาจากไหนวะ” ไอ้เจษเองปกติมันไม่ค่อยชมใคร

“คนนี้เหรอ เอาตีนเขี่ยๆ เจอมาข้างถังขยะหน้าบ้านกู” ผมตอบเสียงสะบัดแล้วตวัดหางตาไปทางไอ้พี่เลี้ยงคนใหม่ที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ผม มันไม่ได้มานั่งร่วมโต๊ะกับพวกผม

"กูขอไปเขี่ยๆ แถวบ้านมึงบ้างได้มั้ยวะ สัดเอ้ยหล่อเหี้ยๆ " ไอ้ไนน์ยังไม่หยุดเพ้อ

ผู้ชายหุ่นดีสูงร้อยแปดสิบห้าผิวสองสีไม่ขาวแต่ก็ไม่ดำ เครื่องหน้าคมคายคิ้วเข้ม จมูกโด่ง ริมฝีปากหยักได้รูป มันนั่งเก้กหล่อจนสาวๆ ที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปเขินมันจนหน้าแดง อีชะนีพวกนี้ก็เหลือเกินระริกระรี้นักเชียว ส่วนมึงไอ้ไทม์ต่อให้มึงหล่อแค่ไหนมึงก็ไม่อยู่ในสายตากูหรอก เชอะ

“นี่” ผมหันไปเรียกไอ้พี่เลี้ยงคนใหม่ของผม

“ครับ” ไอ้คนหน้าหล่อ พ่อเป็นเสาไฟเลิกคิ้วให้ผม แค่เลิกคิ้วมึงไม่ต้องหล่อขนาดนั้นก็ได้มั้งไอ้สัด ผมเห็นสาวๆ โต๊ะใกล้ๆ นั่งเขินกันจนตัวบิด เค้าเลิกคิ้วให้กูนี่ อีชะนีช่วยแหกตาดูด้วยมึงเขินเสียอย่างกับเขาหันไปคุยกับมึง ผมนินทาด่าอยู่ในใจ

“อยากกินเฟรนฟรายไปซื้อให้หน่อย” ผมสั่งพี่เลี้ยงของผมตามปกติ เพราะเวลาอยากได้อะไรก็แค่บอกพี่เลี้ยง ที่เหลือเป็นหน้าที่พี่เลี้ยงของผมที่ต้องทำตามความต้องการของผม

“ครับ รอสักครู่” ไอ้พี่เลี้ยงของผมลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง ผมแหงนคอมองไอ้โย่งยิ้มเยาะอย่างได้ใจ คิ คิ คิ

คลิ้ก หืออออ....ไอ้เหี้ย ผมก้มลงมองข้อมือตัวเองทันทีเมื่อได้ยินเสียงแปลกๆ เพราะไอ้เวรตะไลนั่น ไอ้พี่เลี้ยงตัวร้ายของผมมันเอากุญแจมือมาล้อคมือผมติดไว้กับช่องพาติชั่นสำหรับกั้นระหว่างโต๊ะ ไอ้ชิบหายเอ้ย แม่งเสือกรู้ทันแผนกูอีกนะมึง เพราะทีแรกผมตั้งใจจะหลอกให้มันออกจากร้านแล้วกะว่าจะชวนไอ้สองเพื่อนซี้ของผมหนีไป แต่ไม่คิดว่ามันจะรู้ทันผม แม่งเอ้ย เกลียดมันชิบหาย

“ไอ้เหี้ยไทม์ มึงทำอะไรปล่อยกูนะ” ผมร้องตะโกนลั่นร้านทันที

“รอนี่ เดี๋ยวจะไปซื้อเฟรนฟรายมาให้” มันพูดแค่นั้นแล้วแม่งก็เดินหายไปเลย ไอ้ชิบหายเอ้ย ไอ้เพื่อนผมสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ พากันหัวเราะลั่นร้านอย่างถูกอกถูกใจ ไอ้ไนน์แม่งหัวเราะจนตัวงอ

“ฮา ฮ่า ฮ่า พี่เลี้ยงมึงคนนี้แม่งเจ๋งว่ะ” ไอ้เจษหัวเราะหนักยกมือขึ้นมากุมท้องตัวงอ

“เจ๋งพ่อมึงสิ ไอ้สัดเอ้ยแม่ง กวนตีนกูดีนักนะมึง” ผมหงุดหงิดดึงกระชากข้อมือตัวเองที่ติดแหงกอยู่กับกุญแจเฮงซวยนี้อย่างหงุดหงิด

ไม่นานไอ้พี่เลี้ยงตัวร้ายของผมมันก็เดินเท่ห์ๆ กลับมาพร้อมกับเฟรนฟรายในมือห่อใหญ่ มันเอามาวางไว้ต่อหน้าผม พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยมุมปากสายตากวนตีนของมันเหล่ไปยังกุญแจมือสีเงินที่พันธนาการผมอยู่

“ปล่อยกู” ผมบอกมันอย่างหงุดหงิด แล้วมันก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบกุญแจดอกเล็กๆ ออกมาไขปลดล้อคให้ผม

“กูจะฟ้องคุณย่า ว่ามึงเอากุญแจมือมาล้อคกูไว้แล้วกูจะให้คุณย่าไล่มึงออก” มองถลึงตาใส่มันอย่างคนเหนือกว่า แต่ไอ้เวรนี่มันไม่ตอบโต้อะไรผมเลย มันหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วเขี่ยๆ อยู่พักหนึ่งแล้วมันก็วางโทรศัพท์ลงตรงหน้าผมพร้อมกดเปิดลำโพงเสียงดัง

คุณย่า :มีอะไรหรือเปล่าไทม์

ไทม์ :คุณแทนมีเรื่องจะฟ้องคุณท่านครับ

คุณย่า :น้องแทนเป็นอะไรหรือเปล่าไทม์

ไทม์ :ไม่ครับ สบายดีคุณแทนน่ารักมาก

คุณย่า :ถ้ายังไงย่าฝากดูแลน้องด้วยนะ

ผมได้แต่อ้าปากค้างมองไอ้พี่เลี้ยงจอมเจ้าเล่ห์นี้อย่างเหลืออด ผมคว้ามือจะหยิบโทรศัพท์ของมันแต่อีกคนเหมือนรู้ทันรีบคว้าโทรศัพท์ออกไปพ้นมือผมเสียก่อน

“มึง” อารมณ์ผมเดือดจนแทบจะระเบิด ลุกพรวดแล้วเดินหนีมันออกมาทันที ไอ้เพื่อนสองคนของผมก็ได้แต่รีบวิ่งตามผมออกมา

ผมเดินลิ่วๆ ออกมาโดยไม่สนใจว่าไอ้ชิบหายนั่นมันจะตามผมทันหรือเปล่าแต่ที่แน่ๆ ไอ้เจษกับไอ้ไนน์เดินไปวิ่งไปสับขาตามผมมาไม่ห่าง

“ไอ้แทนช้าๆ กูตามไม่ทัน” เสียงไอ้เจษร้องเรียกผมอยู่ด้านหลัง

“กูเกลียดมัน คอยดูนะมึงกูจะทำให้มันลาออกให้ได้”

“แล้วนี่มึงจะไปไหน” ไอ้ไนน์เป็นคนตะโกนถาม ผมหยุดกึก หันหลังกลับทันที

ปึก โอ้ย ผมหันมาหน้ากระแทกเข้ากับกำแพงของแผงอกแน่นๆ ของคนตัวโตที่เดินตามผมมาติดๆ ผมชนมันแรงจนหน้าผมหงาย เซถลาไปข้างหลัง

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เสียงไอ้ไนน์หัวเราะเสียงดัง ผมหันไปค้อนให้ไอ้เพื่อนระยำของผมทันที

ผมเงยหน้าขึ้นไปจ้องหน้าไอ้พี่เลี้ยงตัวร้าย มันยืนยิ้มเผล่ให้ผมอย่างวอนโดนตีน แม่งรอยยิ้มเยาะๆ กับสายตากวนๆ นั่นทำเอาผมประสาทเสียไปหมด

“มึงชนกูทำไม” ผมร้องเสียงหงุดหงิด ยกมือขึ้นมาลูบดั้งจมูกตัวเองที่ชนเข้าไปอกมันเต็มๆ

“ผมเปล่า คุณต่างหากชนผม” ไอ้คนตัวสูงยกมือขึ้นมาทาบจับตรงแผงอกของมันยกยิ้มมุมปาก

“แต่กูเจ็บ มึงผิด กูจะฟ้องคุณย่า” ผมยื่นมือออกไปผลักอกมันแรงๆ แต่ให้ตายเถอะมันไม่กระดิกสักนิด มันยังยืนปักหลักมั่นคงอย่างกับเสาตอม่อสะพาน

“ดื้อเองจะมาโทษผมไม่ได้ ไหนดูสิจมูกหักหรือเปล่า” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยอยู่ต่อหน้าผม แล้วมันก็ก้มหน้าลงมาหาผม

มันใกล้ ใกล้มาก ใกล้เกินไป ใบหน้าหล่อกับดวงตาคมเข้ม จมูกโด่ง ปากเรียวหนาน่าจูบที่โน้มเข้ามาใกล้จนอยู่ๆ ผมก็รู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกด ไอ้พี่เลี้ยงตัวร้าย เอามือมาจับคางผมหันซ้ายหันขวาแล้วยื่นหน้าเข้ามาจนแทบชิด หัวใจผมแทบหยุดเต้น ได้แต่ยืนนิ่งไม่กล้าขยับตัว

“อืม...จมูกไม่หัก ปากไม่แตก ทุกอย่างปกติ” เจ้าของดวงตาคมคู่นั้นที่จ้องผมอยู่เอ่ยปาก ผมยกมือขึ้นมาปัดมือหนาๆ ของมันออกจากคางผมแล้วเดินไปคว้ามือไอ้ไนน์กับไอ้เจษแล้วรีบเดินหนีมันทันที แต่เชื่อเถอะถ้าคิดจะเดินหนีมันคงยากขาแม่งยาวชิบหาย ผมเดินสามก้าวมันเดินกาวเดียวก็ทันผมแล้ว

“มึงจะพาพวกกูไปไหน” ไอ้เจษร้องถามผมขณะที่พวกมันสาวเท้าเดินตามผมมา

“ไปไหนก็ได้ แค่ให้พ้นจากไอ้ชิบหายนี่” ผมรีบตอบทันที

“เอางี้มั้ยมึง ไปคอนโดกูไปว่ายน้ำกัน” ไอ้ไนน์บอก ผมหันหน้าไปหามันแล้วก็นึกอะไรออกขึ้นมาทันที

“ว่ายน้ำเหรอ...อืม โอเค” ผมหันไปยิ้มกับไอ้ไนน์ทันที

“งั้นเจอกันคอนโดกู” ไอ้ไนน์รีบบอก

“ไม่...กูจะไปกับมึง เร็วๆ ไอ้สัดเดี๋ยวมันตามทัน” ผมร้องบอกแล้วฉุดสองเพื่อนซี้ให้รีบเดิน เผื่อว่าไอ้พี่เลี้ยงของผมมันจะตามไม่ทัน

ผมกระโดดขึ้นรถมากับไอ้ไนน์ แล้วเร่งเร้าให้มันขับรถแบบที่มันร้องด่าผมตลอดทาง โดยผมบอกมันว่าถ้ามีใบสั่งส่งไปที่บ้านมัน ผมจะเป็นคนจ่ายค่าปรับให้มันเอง แต่ให้ตายเถอะไม่ว่าจะพยายามสลัดไอ้พี่เลี้ยงคนนี้ยังไงผมก็สลัดมันไม่หลุดจริงๆ เพราะพอไอ้ไนน์จอดรถดับเครื่อง ไอ้ชิบหายพี่เลี้ยงตัวโย่งของผมมันก็ขับรถมาจอดเทียบพวกผมแบบพอดีเป้ะๆ

ผมเดินลงมาจากรถมองค้อนมันอย่างหงุดหงิด แล้วสะบัดหน้าใส่มันรีบเดินหนีทันที ยิ่งเห็นหน้ามันผมยิ่งหงุดหงิด ผมขึ้นลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นยี่สิบห้าซึ่งเป็นโซนของสระว่ายน้ำและฟิตเนสระดับพรีเมี่ยม ผมจัดการเปลี่ยนชุดเป็นกางเกงว่ายน้ำแล้วออกมาว่ายน้ำเล่นกับพวกไอ้ไนน์โดยมีไอ้พี่เลี้ยงหน้าหล่อนั่งเฝ้าอยู่ขอบสระ

“นี่...” ผมว่ายน้ำไปเกาะอยู่ขอบสระ ใช้แขนทั้งสองข้างวางเกยอยู่ แล้วยื่นหน้าขึ้นไปเรียกไอ้พี่เลี้ยงส่วนตัวของผม

“ครับ” ไอ้พี่เลี้ยงจอมเก้กของผมโน้มตัวลงมาใช้ข้อศอกเท้าลงบนหน้าขา ก้มตัวมองลงมาที่ผม สายตาคมๆ คู่นั้นเต้นระยิบจนผมไม่กล้าสบตากับมันตรงๆ

“อยากกินน้ำมะพร้าว ไปเอาให้หน่อย ในคาเฟ่ตรงนั้นมีขาย” ผมชี้นิ้วไปในห้องกระจกที่เป็นคาเฟ่บริการลูกค้าอยู่ถัดไป ไอ้พี่เลี้ยงผมมันมองตานิ้วมือผมแล้วหันมาเลิกคิ้วให้ผมนิดหนึ่ง

“เออ ไปเถอะไม่หนีหรอก” ผมรีบบอกมันแล้วก็หันหลังว่ายน้ำกลับไปหาไอ้เจษกับไอ้ไนน์ต่อ

ผมมองตามหลังไอ้ผู้ชายตัวสูงที่เดินหายเข้าไปในคาเฟ่นั้นสักพักแล้วก็เดินกลับออกมาพร้อมกับลูกมะพร้าวน้ำหอมสามลูกในมือ นี่มือมึงต้องใหญ่ขนาดไหนวะ ถึงสามารถถือมะพร้าวสามลูกได้ กูนี่ต้องใช้สองมือถือมะพร้าวลูกเดียวมือกูยังกำไม่มิดเลยไอ้สัด

ผมกับไอ้สองเพื่อนซี้ว่ายน้ำกลับเข้าไปหาไอ้พี่เลี้ยงที่มันเดินมานั่งยองๆ อยู่ขอบสระในมือยื่นมะพร้าวสามลูกให้พวกเรา ผมกับไอ้สองตัวนี่เอื้อมมือไปคว้ามะพร้าวน้ำหอม แต่ไม่ได้แค่หยิบมะพร้าวหรอกนะเพราะพวกผมสามคนคว้าข้อมือมันแล้วช่วยกันกระชากสุดแรง ดึงคนตัวโตกว่าให้ตกน้ำลงมาในสระสำเร็จ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ผมหัวเราะชอบใจกับผลงานที่ทำสำเร็จ ไอ้พี่เลี้ยงของคนโผล่หัวขึ้นมามองผมอย่างเป็นเดือดเป็นแค้น เห็นมันโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงได้ผมนี่โคตรสะใจเลย

“สมน้ำหน้า” ผมตะโกนบอกมันแล้วรีบว่ายน้ำหนีมันทันที

“จะไปไหน” เสียงมันคำรามแล้วว่ายน้ำตามหลังผมมาติดๆ

“ปล่อยกู” ผมร้องเมื่อไอ้พี่เลี้ยงตัวร้ายเอามือมาคว้าไหลผมแล้วดึงผมลงไปใต้น้ำทันที

ไอ้พี่เลี้ยงของผมมันดึงผมจมลงมาใต้น้ำ แล้วพุ่งมากอดเอวผมไว้แน่น ผมดิ้นรนหนีมันไอ้เพื่อนผมสองคนก็ไม่รู้หายหัวไปไหนแล้ว ผมสำลักน้ำจนหน้าดำหน้าแดงอยู่นาน ผมกับไอ้พี่เลี้ยงเล่นยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่ใต้น้ำสักพักหนึ่งมันถึงปล่อยมือจากผมแล้วปีนขึ้นไปบนสระ ผมว่ายหนีมันไปอีกฟากของสระมองมันถอดเสื้อเชิ้ตออกโยนลงไปกองกับพื้น แล้วมันก็ปลดเข็มขัดถอดกางเกงสลัดออกไปกองรวมกับเสื้อ ตอนนี้มันเหลือแค่กางเกงในตัวเดียวแค่นั้นแหล่ะผมรีบหันหน้าดำน้ำหนีมันทันที

โคตรพ่อ โคตรแม่มึง ผมทนมองภาพไอ้พี่เลี้ยงของผมต่อไม่ไหว ตั้งแต่มันถอดเสื้อเชิ้ตของมันออกเพราะลอนกล้ามเนื้อ ซิคแพ้คขึ้นเป็นลูกๆ เปียกน้ำพราวไปทั้งตัว ไรขนหน้าท้องเป็นแนวยาวลงไปจนหายลับไปกับขอบกางเกงในสีดำ ทำเอาหัวใจผมสั่นไปหมด แล้วไอ้ที่เป็นแท่งๆ ลำๆ ที่มันนูนๆ ตุงๆ อยู่ใต้กางเกงในตัวนั้น ไอ้ชิบหายเอ้ย ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผม รู้แค่ว่าผมควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ ผมมุดหน้าดำน้ำว่ายหนีมันไปไกลอีกฟาก แล้วไม่กล้าหันหน้าไปทางมันอีกจนไอ้ไนน์กับไอ้เจษว่ายน้ำเข้ามาหาผม

“มึง” ไอ้ไนน์เรียกผมที่ตอนนี้สติเลื่อนลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“อะไร” ผมถามมันไม่กล้าสบตาเพื่อน

“พี่เลี้ยงมึงอ่ะ เด็ดชิบหายเลยว่ะ” ไอ้ไนน์พูดเหมือนคนเพ้อ

ผมมองตามสายตาของมันจนไปเจอกับไอ้พี่เลี้ยงของผมที่ไม่รู้มีใครใจดีที่ไหนเอากางเกงว่ายน้ำมาให้มันเปลี่ยน มันเดินอวดหุ่นยั่วน้ำลายตรงมาที่ขอบสระท่ามกลางสายตาหิวโหยของทั้งชะนีแท้ ชะนีเทียม เสือ สิงห์ กระทิงเปลี่ยวทั้งหลาย ผมยอมรับ กราบหุ่นมันจริงๆ ว่าโคตรดี ยิ่งรวมเข้ากับหน้าตาที่หล่อจนกูท้อ

“ไอ้แทน พี่เลี้ยงมึงคนนี้ขายต่อให้กูไอ้มั้ยวะ” ไอ้ไนน์พูดเพ้อเจ้อกับผมเมื่อไอ้พี่เลี้ยงของผมเดินเข้ามาใกล้

“ห้ะ มึงว่ายังไงนะ” ผมร้องทักประหลาดใจทันที

“มึง กูอยากได้ ถ้ามึงไม่เอากูขอนะ” ไอ้ไนน์หันมาเขย่าแขนผมทันที

“มึงจะบ้าเหรอ ไอ้นี่ย่ากูหามา ถ้ามึงอยากได้มึงก็ไปถามย่ากูโน้น”

ผมกัดปากตัวเองมองกลับไปหาไอ้คนที่ผมกำลังนินทามันอยู่ แล้วหูผมก็เสือกไปได้ยินผู้หญิงสองสามคนที่นุ่งบิกินี่ นั่งอวดนมอยู่ข้างสระคุยกันว่าอยากได้ไอ้พี่เลี้ยงของผมเสียเหลือเกิน

“มึงอยากได้นักหรือไง ไม่เห็นจะมีดีตรงไหน” ผมมองจับอยู่ที่ไอ้เจ้าของร่างสูงใหญ่ที่มันยืนเด่นอยู่ข้างสระน้ำ

“หือ มึงเอาตาที่ไหนดู ว่าไม่มีอะไรดี ดีทุกตรงเลยนะนั่น” ไอ้ไนน์บอกผมสายตามันจับจ้องที่พี่เลี้ยงของผมไม่วางตา

“ก็กูว่าไม่ดี” ผมสะบัดหน้าใส่เพื่อนผม

“สูง ยาว เข่าดี ที่สำคัญ......ลำเบ้อเล้อเลยนะมึง” ไอ้ไนน์พูดอย่างหื่น ไม่ใช่แค่พูดหน้าตามันก็หื่นด้วย

“มึงจะเอาลำใหญ่ไปทำไม มึงรุกไม่ใช่เหรอ” ผมย่นหน้าขมวดคิ้วมองเพื่อนอย่างงงๆ

“พูดกับเด็กไร้เดียงสาอย่างมึงนี่นะ เดี๋ยวนี้โพมันเปลี่ยนกันได้ กูอ่ะ รุกก็ได้ รับก็ได้ ถ้าได้ลำขนาดนี้ก็จะนอนรับให้รุกไม่ขึ้นเลยมึง” ไอ้ไนน์ตอบนัยน์ตาชวนฝัน

“กูละเชื่อมึงเลย เลิกร่านได้แล้ว กูไม่รู้จะด่ามึงยังไงดี”

“มึงจะด่ากูก็ได้ แต่ด่าแล้ว มึงไปสั่งให้พี่เลี้ยงมึงมารุกกะกูก็พอ” ไอ้ไนน์ผลักไหล่ผมแรงๆ

“ถ้ามึงอยากได้มากนัก มึงก็ไปดีลกันเอง กูไม่ยุ่ง” ผมย่นหน้าใส่มันอีกรอบ รู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมายังไงบอกไม่ถูก

ไอ้ตัวดีเจ้าของหัวข้อสนทนาโดดตูมลงมากลางสระแล้วว่ายตรงปรี่เข้ามาหาผม ผมอึ้งไปพักนึงก่อนจะรู้ตัวแล้วรีบหันหัวหนีมัน แต่ว่ายหนีมันไม่ทันจริงๆ

“จะหนีไปไหน” มือหนาๆ นั้นคว้าข้อมือผมไว้แล้วดึงผมเข้าไปหาตัว ไอ้คนตัวโตโอบเอวผมไว้ใต้น้ำ

“ปล่อยกู” ผมดิ้นรนพยายามแกะมือมันออกแต่แม่งตัวมันใหญ่ไปทุกส่วน ตัวใหญ่ มือใหญ่ แล้วก็เออ...ตรงนั้นแหล่ะ แค่มองตาเปล่าเห็นแวบๆ ผ่านกางเกงในก็รู้แหล่ะว่าใหญ่ ไอ้พี่เลี้ยงของผมมันทรงตัวอยู่กลางน้ำ มือหนาประคองเอวผมไว้ดวงตาคมกริบเหมือนใบมีดมองมาที่ผมนิ่ง

“อ้าว ไม่ได้อยากให้ผมลงมาเล่นน้ำด้วยหรอกเหรอ” ไอ้พี่เลี้ยงตาคมอมยิ้มให้ผม

“ใครเขาจะอยากไปเล่นกับมึง” ผมตอบยกมือขึ้นมาลูบหน้าเพราะหยดน้ำใสๆ ไหลลงมาจากคิ้วเข้าตาผม แล้วใช้มือข้างหนึ่งเกาะไหล่ไอ้คนตัวโตเอาไว้อย่างลืมตัว

“ก็เห็นดึงผมลงมา นึกว่าอยากให้ลงมาเล่นด้วย” มันตอบยิ้มๆ นัยน์ตากรุ่มกริ่มยียวนกวนส้นตีน ไอ้ไทม์ ไอ้ชิบหาย ไอ้พี่เลี้ยงตัวร้าย มึงอย่ามองกูด้วยสายตาแบบนี้นะ ผมรู้สึกหายใจสะดุดขึ้นมาเสียเฉยๆ

“กูไม่ได้อยากเล่นกับมึง” ผมตอบเสียงสั่น

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมสั่นหรือเป็นเพราะเล่นน้ำนานเกินไปก็เลยรู้สึกหนาว ผมก้มหน้าลงพยายามหลบสายตาของอีกฝ่าย แต่สายตาที่ผมหลบมานั้น มันกลับมีแผงอกแน่นตึงเป็นจุดพักสายตา หัวนมสีน้ำตาลอ่อนเป็นไตแข็งๆ ปรากฏอยู่ตรงหน้าผม มือหนาที่คล้องเอวผมอยู่ออกแรงบีบขยำเอวผมหนักๆ จนผมสะดุ้ง

“....” ผมเงยหน้าขึ้นไปสบตากับไอ้พี่เลี้ยงตัวร้ายของผมเสี้ยววินาที แล้วผละออกห่างรีบว่ายกลับขึ้นไปขอบสระแล้ววิ่งจี๋ออกไปทันทีโดยไม่ได้หันหลังกลับมามองดูไอ้คนที่มันทำให้หัวใจผมสั่นอีก