บทที่ 5 EP 1/5 แอบแซ่บในอุโมงค์เด็กเล่น
“เดี๋ยวฉันไปน่า พี่ก็เปียกนี่ ไปอาบน้ำเถอะ” ยุริญดาต่อรอง
“คุณยุมาลงอ่างก่อนสิคะ”
คำแนะของพี่เลี้ยงสาวทำให้ยุริญดาต้องรีบเดินมาเข้าห้องน้ำ ส่วนริษาก็ได้ก้าวออกมา
“ที่บริษัทเป็นยังไงบ้าง” คนเป็นนายถามถึงงานที่บริษัท ด้วยว่าตอนนี้ริษาช่วยงานบิดาของเธออยู่ที่นั่น
“ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี อาบน้ำนะคะ เดี๋ยวเป็นหวัด” ตัดบทความใคร่รู้ของคนเป็นนายแล้วรีบหันหลังกลับออกมา เธอก้าวขาอย่างเร่งรีบเพื่อลงไปชั้นล่าง แต่ยังเดินไปไม่ถึงบันได ร่างบอบบางก็ถูกกระชากด้วยมือใหญ่ของใครบางคน
หวืด!
ริษาใจหายวาบ ตกใจที่ถูกฉุดเข้ามาในนี้
“อะไรคะคุณกร ตกใจหมดเลย” บอกเจ้าของห้องอย่างเกรงๆ พยายามไม่มองเจ้านายหนุ่มที่อยู่ในชุดผ้าขนหนูผืนเดียว
“งานฉันถึงไหนแล้ว ลืมหรือเปล่าว่าต้องส่งก่อน ถึงจะได้จบ”
ภากร ไกรวัลย์ พี่ชายของยุริญดา ส่งเสียงเรียบสนิท ถามเอากับคนที่รับปากว่าจะทำงานส่งอาจารย์ให้เขา
“ใกล้เสร็จแล้วค่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่ช้า ช่วงนี้งานริษายุ่งมากเลย”
“ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องของเธอ ไม่ต้องพูดมาก ทำงานให้เสร็จเร็วๆ ก็พอ แล้วนี่...เธอไม่รู้จักร่มเหรอ ใช้ไม่เป็นหรือไง”
ริษาตั้งท่าจะเดินหนีเมื่อถูกรวน แต่ร่างเธอถูกรั้งไว้
“ปล่อยค่ะ ตัวเปียก จะรีบไปอาบน้ำ”
“อยากหลบหน้าฉันก็บอก ทำไมล่ะ เกลียดฉันมากเหรอ ขอโทษทีนะ ต่อให้เกลียดยังไงฉันก็เป็นเจ้านายเธออยู่ดี”
“ทราบค่ะ เพราะถ้าคุณไม่ใช่เจ้านาย คงไม่ได้มายืนพูดใส่หน้าริษาแบบนี้แน่”
ภากรเลิกคิ้วสูง สงสัยว่าหล่อนจะหมดความอดทน ถึงได้กล้าเถียง
“ชักไม่น่ารักแล้วสิ!”
เขากระชากร่างหล่อนเข้าหาตัว มือข้างหนึ่งคล้องรอบเอวบาง ส่วนอีกข้างบังคับใบหน้างามให้แหงนเงย เขาทาบริมฝีปากลงไปในตอนที่อีกฝ่ายมัวแต่ตื่นตะลึง หล่อนยังขัดขืนเหมือนทุกคราว ยังดิ้นแรงในอ้อมแขนเขา แต่ก็เหมือนทุกคราวเช่นกัน ที่หลังจากนั้นร่างหล่อนจะอ่อนระทวย ไม่มีใครต้านทานปากคมๆ ของเขาไปได้ มันบดบี้ขยี้จูบแบบที่ผู้หญิงทุกคนเฝ้าฝันหาทีเดียว
ริษารับรู้ถึงความนุ่มอุ่นในโพรงปากของเจ้านายหนุ่ม ผู้ชายใจดำที่มักกระทำต่อเธออย่างเอาแต่ใจ นานแล้วกระมังที่เขาเริ่มแกล้งเธออย่างนี้ อาจตั้งแต่เธอยังเรียนอยู่มหา’ลัยและเขายังเรียนอยู่ชั้น ม.ปลาย ทว่าทุกคราก็ไม่เคยเกินเลยมากไปกว่าการกอดจูบลูบไล้ และเธอไม่เคยบอกใครในเรื่องนี้เลย
“ต้องใช้วิธีนี้สินะ ถึงจะยอมสงบปากสงบคำ”
“สมใจแล้วก็ปล่อยสิคะ ริษาตัวเปียก”
“ยังไม่สมใจเท่าไหร่ ตอนเธอไม่ใส่เสื้อผ้าคงจะสมใจฉันมากกว่านี้”
“ไม่ล้อเล่นสิคะ ปล่อย”
“ทำไมชอบดื้อกับฉันนักนะ ทำตัวน่ารักๆ ไม่เป็นหรือไง” บ่นว่าเสียงฉุนเฉียว เรื่องอื่นริษาตามใจเขาตลอดนั่นแหละ ไม่เคยขัดเลย แต่พอเรื่องนี้ หล่อนชอบดื้อกับเขาอยู่เรื่อย
“ถ้าริษาทำตัวน่ารัก คุณกรจะรักหรือคะ”
ช่างเป็นคำถามที่ตอบได้ยากยิ่ง ภากรยกมือยอมแพ้ ความรักหรือ มันคืออะไรกันล่ะ การสนุกกับเรื่องบนเตียงโดยไม่มีความรักมาข้องเกี่ยวนี่วิเศษที่สุดแล้ว และเขากับเพื่อนรักอย่างแทนไทก็เห็นพ้องต้องกัน การเป็นผู้ชายที่รวยด้วยรูปและทรัพย์น่ะ ไม่ต้องมีความรักก็หาความสุขใส่ตัวได้ จริงไหมล่ะ
“ก็เห็นๆ อยู่ว่าคุณไม่เคยคิดจะรัก แล้วจะมาแกล้งริษาทำไม ผู้หญิงของคุณมีตั้งเยอะแยะ เลิกทำแบบนี้ได้ไหมคะ”
“ไม่ได้!”
“ทำไม?”
“ก็แกล้งเธอสนุก ผู้หญิงคนอื่นไม่เหมือนเธอไง ไม่มีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธฉันเหมือนเธอสักคน”
ริษายักไหล่ให้เจ้านายที่วัยน้อยกว่าตัวเองราวปีเศษ เขาสูงกว่าเธอ ตัวโตกว่า ร่างกายก็แข็งแรงมากนัก อย่างนี้กระมังเลยไม่เคยเรียกเธอว่าพี่แม้แต่ครั้งเดียว
“ก็ไม่เคยปฏิเสธได้จริงๆ สักทีนี่คะ ต้องการเมื่อไหร่ก็ให้กอดให้จูบจนหนำใจ”
“หนำใจที่ไหน กอดเธอจูบเธอเท่าไหร่ก็ไม่พอ จูบแล้วก็อยากจูบอีก กอดแล้วก็อยากกอดอีก ไม่รู้เป็นอะไร”
ริษาแสร้งยิ้มใส่หน้าเจ้านาย ส่ายหัวให้วาจาเอาแต่ได้ที่ถูกพ่นออกมาอย่างซื่อตรง
“เขาเรียกว่าคนไม่รู้จักพอค่ะ”
“โอ...สงสัยจะจริงละมั้ง”
เธอมองริมฝีปากที่กำลังขยับขึ้นลง หลายครั้งหลายคราที่เผลอไผลไปกับริมฝีปากเขา ได้แต่บอกตัวเองว่าเขาเพียงแค่เล่นสนุก ไม่คิดจริงจังอะไร ก็ใช่สินะ ผู้หญิงอย่างเธอ ใครจะอยากจริงจังด้วยล่ะ ฐานะเธอในบ้านนี้ก็ไม่ต่างจากคนใช้หรอก ถ้าเจ้านายออกคำสั่ง เธอก็ต้องทำตาม
“ริษาจะรีบทำงานให้เสร็จนะคะ รับรองว่าได้ส่งอาจารย์ตามกำหนดแน่ๆ ขอตัวค่ะ” เธอบอกแล้วหันหลังกลับ แต่มืออุ่นของภากรกลับแตะศอกห้ามปราม
“ไปอาบน้ำสิ”
“คะ?”
“ห้องเธอไม่มีน้ำอุ่น อาบที่ห้องฉัน”
“แต่ว่า...”
