บทที่ 6 EP 1/6 แอบแซ่บในอุโมงค์เด็กเล่น
“ชู่ว์...” ภากรส่งเสียงปรามแล้วเริ่มถอดกระดุมเสื้อของริษาออก หล่อนเอามือมากุมมือเขาไว้ แต่เขาส่งตาขวางๆ โต้คืน
“เดี๋ยวอดใจไม่ไหวนะคะ คุณไม่เคยทำแบบนี้”
“ก็ตอนนี้ฉันจะทำ ผู้หญิงตัวผอมๆ อย่างเธอไม่ทำให้ฉัน...สะดุ้งสะเทือน...หรอก...น่า...” ท้ายประโยคเอ่ยด้วยเสียงขาดห้วง ด้วยว่ายามที่กระดุมเสื้อหลุดออกจากรัง พุ่มทรวงขนาดเหมาะมือที่เบียดอยู่ในบราลูกไม้สีนิล ก็ทำให้เขาตื่นตะลึง จากที่เคยได้กอด เขานึกว่าพุ่มทรวงนี้เป็นส่วนเสริมของบราที่หล่อนสวม แต่ไม่ใช่เลย มันคือของจริง
“คุณกร...พอเถอะ ริษาขอ...”
“ฉันจะช่วยเธอไง จะได้อาบน้ำเร็วๆ”
แม้เจตนาคล้ายหวังดี แต่มือเริ่มลูบไล้ที่เนินทรวงขาวสะอาด ริษาหลับตาแน่น ราวกับไม่อยากเห็นสิ่งที่เขาทำ แล้วในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว โน้มหน้าลงไปเพื่อวางจมูกคมๆ ดอมดมที่เนินทรวง กลิ่นชื้นของหยาดฝนผสมกลิ่นผิวหล่อนช่างหอมเหลือเกิน เขาสูดดมซ้ำๆ สูดกลิ่นหล่อนเข้าเต็มปอด ก่อนจะวางปลายลิ้นเพื่อไล้เลียความหมาดชื้นที่ติดอยู่ตรงนั้น ไม่หนำใจก็ดูดดึงแรงๆ จนปรากฎรอยช้ำจากการดูดชิมลิ้มรส ในขณะที่กายส่วนล่างเริ่มมีปฏิกิริยา ความแข็งขึงก่อเกิดจนคับแน่นที่เป้ากางเกง เลือดลมก็สูบฉีดเร่งเร้าอย่างที่เขารู้ดีว่าตอนนี้ร่างกายต้องการสิ่งใด
“ฉันต้องการเธอ เดี๋ยวนี้!”
“ไม่...ไม่ได้ ปล่อยเถอะคุณกร ได้โปรด...” ปากเอ่ยคำร้องขอ แต่ดวงตากลับหวานเยิ้มเชิญชวน ร่างกายของเธอเหมือนโดนยาพิษที่ชื่อภากรพร่างพรมใส่ร่างมานานปี พิษร้ายอย่างเขาแทรกซึมอยู่ในหัวใจของเธอ มันออกอาการในทันทีที่เขาแตะต้องสัมผัส ร่างกายเธอพร้อมกระโจนเข้าหา แต่สมองกลับสั่งว่า อย่า...และอย่า!
“เธอกำลังยั่วฉันโดยไม่รู้ตัว”
“ริษาขอโทษ คุณกร...ปล่อยริษาไปเถอะ ริษา...มีแฟนแล้ว”
“หา!?”
เสียงอันดังของภากรกระแทกเข้ารูหูของริษา นั่นเขาโกรธหรือว่าตกใจกันแน่นะ เธออาศัยจังหวะที่เขาเผลอ ปัดมือเขาทิ้งแล้วรวบสาบเสื้อเข้าหากัน
“ริษามีแฟนแล้วจริงๆ นะคะ เพิ่งจะ...ตกลงคบกัน”
“นี่เธอ!? เธอมีแฟนอย่างนั้นเหรอ กล้าดียังไงฮะ!”
ริษาเงยหน้ามองเจ้านายหนุ่ม หัวคิ้วมนๆ ขมวดเข้าหากันแน่นหนึบ
“แล้วทำไมจะมีไม่ได้คะ เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”
“ก็...ก็...” ภากรพูดไม่ออก หล่อนพูดถูกแต่ทำไมแทงใจเขานักก็ไม่รู้
“รู้อย่างนี้แล้วก็เลิกยุ่งกับริษาเถอะค่ะ ริษา...ไม่อยากทำผิดต่อเขา เขาเป็นคนดีมาก ไม่อยากทำให้เขาเสียใจ”
“หยุดพูดถึงไอ้บ้านั่นต่อหน้าฉันนะ!”
ริษาติดกระดุมเสื้อเข้าหากัน เธอไม่อยากคุยกับคนไม่มีเหตุผล อยากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามากกว่า
“ถ้าโมโหไม่คุยนะคะ”
“ตั้งแต่เมื่อไหร่!”
“คะ?”
“คบกับไอ้บ้านั่นตั้งแต่เมื่อไหร่”
“สะ...สอง เอ่อ...สามค่ะ สามอาทิตย์ที่แล้วค่ะ”
ความโกรธฉายชัดในดวงตาของภากรในทันทีที่ได้ยิน กล้ามาพูดได้อย่างไรว่ามีแฟนแล้ว กล้าเอาความจริงมาสาดใส่หน้าเขาโดยไม่รู้สึกรู้สาได้อย่างไร!
“เธอ...ต้องโดนลงโทษ!”
หมับ!
มือแกร่งกระชากริษาเข้าหาตัวอีกครา เขาจัดการดึงทึ้งเสื้อเชิ้ตเปียกๆ ทิ้งเสีย จนเหลือเพียงบราตะขอหน้า ก่อนจะตวัดร่างหล่อนขึ้นสู่อ้อมแขน ขณะที่ปากส่งเรียวลิ้นไปลงโทษคนดื้อ เขาพาหล่อนเดินสู่ห้องน้ำ วางหล่อนลงในอ่างที่ไม่มีน้ำสักหยด สองมือวนเวียนอยู่กับกางเกงแบบสาวออฟฟิศของหล่อน ปลดตะขอมันออกแล้วดึงลงด้านล่าง ในท่าที่จำต้องก้มลงไป พอเงยหน้าขึ้นมาจึงปรากฎว่าความอวบอูมที่เบียดอยู่ระหว่างซอกขาดันมาอยู่ตรงหน้าเขาพอดี กางเกงชั้นในหล่อนเปียกลู่ด้วยหยดน้ำ มันเข้ารูปรัดรึงจนแลเห็นกลีบร่องชัดเจน เขาวางปลายนิ้วแตะลงยังส่วนนั้น หล่อนขยับร่างเบาๆ วางมือบนบ่าเขาแล้วพูดบางอย่างที่แสลงหูยิ่งนัก
“บอกว่า...มีแฟนแล้ว ยังจะทำอีก”
“ต่อให้มีผัวก็จะทำ เพราะฉะนั้น ถ้าไม่อยากเป็นผู้หญิงเลวๆ ก็อย่ามีใคร ฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปง่ายๆ แน่นอน!”
ฟึ่บ!
กางเกงชั้นในถูกดึงลงจนม้วนพันกัน มันถูกกระชากออกจากปลายเท้าของริษาอย่างกระแทกกระทั้น หัวใจเธอเต้นถี่ระรัว ยิ่งยามที่เขาจับเท้าของเธอยกวางที่ขอบอ่างเสียข้างหนึ่ง หัวใจเธอก็แทบหลุดจากอก เขาเริ่มต้นด้วยการขยับหน้าเข้ามาช้าๆ วางปลายลิ้นปาดชิมส่วนนั้นของเธออย่างยั่วเย้า ไม่สาแก่ใจก็พาปลายนิ้วไปแหวกกลีบผกาแห่งความสาวให้แบะอ้าเพื่อชื่นชม
“โอ...ริษา? เธอนี่มันแม่มดชัดๆ อืม...” ว่าหล่อนแต่กลับซุกหน้าเข้าหาโหนกเนื้อนุ่มนูน แพรไหมสีน้ำตาลอ่อนที่คลี่คลุมเพียงบางเบามิได้เป็นอุปสรรคต่อการลิ้มรสราคะ หล่อนเริ่มส่งเสียงคราง สองมือเริ่มกดศีรษะเขาเข้าหา ให้เขาบดริมฝีปากลากปลายลิ้นยังชิ้นส่วนอันชื้นแฉะด้วยแรงปรารถนานั่น
มีแฟนอย่างนั้นหรือ แล้วไงล่ะ ถ้าเขาต้องการละก็ ต่อให้มีลูกมีผัวก็ไม่สนหรอก ยิ่งหล่อนโอนอ่อนผ่อนตามอย่างนี้ อย่าหวังเลยว่าเขาจะหยุด
