บทที่ 105 เชิญเธอเข้าร่วมกิจกรรม

ท่ามกลางความมืดมิดของยามราตรี เจตน์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบ้านเก่า ใบหน้าของเขาเรียบตึง แววตาที่ทอดมองฝ่าความมืดนั้นเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็ง

เขากุมหลังมือข้างที่ถูกอรวินท์กัดเอาไว้ ยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้นเนิ่นนานจนแทบไม่ได้สติ

ผู้หญิงบ้าเอ๊ย กล้าดียังไงมากัดเขา! กล้าดียังไงถึงเปิดประตูรถหนีไปทั้งที่เขายั...