บทที่ 114 ไปเที่ยวทะเล

อรวินท์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบแก้มเนียนใสของณัฐนนท์เบา ๆ

จินตหราขยับเข้ามาใกล้ ซุกตัวกอดแขนเธอไว้แน่น "ใช่ค่ะคุณแม่ พรุ่งนี้เรากลับกันช้าหน่อยได้ไหมคะ?"

อรวินท์ย่อมเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของเด็ก ๆดี หากกลับถึงกรุงเทพฯ เมื่อไหร่ เด็กน้อยทั้งสองก็ต้องกลับไปอยู่กับตระกูลจำเริญทรัพ...