บทที่ 158 ชั่วขณะแห่งคืนฤดูใบไม้ผลิ

รดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ รู้สึกชาที่สมอง ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั้งร่าง

จังหวะนั้นเอง ธีร์ที่รออยู่ด้านนอกเริ่มหมดความอดทน เขาผลักประตูพรวดพวดเข้ามาแล้วตวาดเสียงห้วน "ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมยังไม่พาเธอออกมาอีก?"

เขาเดินสวนกับเกรซ ดังนั้นในห้องน้ำจึงเหลือเพียงรดาคนเดียว

ธีร์กวาดสายตามองไ...