บทที่ 24 เด็กป๋า

ร่างกำยำเอนกายลงที่หมอนนุ่มโดยมีหญิงสาวร่างเล็กที่เพิ่งหายป่วยดึงผ้าห่มนวมผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างเขาไว้ ไทก้านอนอมยิ้มบ่งบอกถึงความสุขที่มีเขาจับมือของเธอเอาไว้ไม่ยอมให้เธอห่างตัว

"อย่าไปไหนนะ"

"วันนี้เพลินหยุดจะไปไหนได้ละคะ"

"อยู่ข้างๆ ฉันนะ"

"นอนเถอะค่ะ"

ไทก้าจับมือของเธอเอาไว้แน่นพร้อมกับปิดเปลือกตา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ