บทที่ 38 เพื่อนเวร!

ตลอดทางที่มาไทก้านั่งอย่างหวาดระแวงตลอดเวลาตั้งแต่ได้เจอกับผู้หญิงคนนั้นโชคดีที่ ที่นั่งของเขากับเธออยู่กันคนละที่กัน หลังจากที่เธอชนกับเขาแล้วเธอก็เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ กว่าจะคุมสติของตัวเองได้ก็ใช้เวลาอยู่นาน

ภายในร้านกาแฟที่กรุงเทพมหานครหญิงสาวยังคงนั่งร้องไห้อยู่ตรงข้ามกับเขา ไทก้าไม่รู้จะทำยังไง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ