บทที่ 124 ยืนบื้อให้กอดอยู่ได้

แกร๊ง!!  เพล้ง!!

“เฮีย!!! ทำอะไรกันค่ะนั้น!!” เสียงถาดอาหารร่วงหล่นพร้อมกับเสียงหวานที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหน้าของผม

ผมถึงกับอ้าปากค้างกับภาพเธอที่อยู่ตรงหน้า...

อ้าว...ถ้าที่ยืนอยู่นั้นคือเมียรักของผมแล้วละก็...แล้วไอ้คนที่มันยืนกอดคอผมอยู่นี่...ใครว่ะ!!!

ผมที่เบิกตากว้างทันที ที่สมองประมวลผลแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ