บทที่ 130 รับผิดชอบการหมั้น

แหมะ!  แหมะ!  แหมะ!

เม็ดน้ำใสไหลรินออกมารดลงบนหลังมือที่ฉันนั่งกุมเอาไว้ หลังจากที่ฉันก้มหน้าไม่อยากให้ลูกน้องคนสนิทของเขาได้เห็น

“ฮือๆๆๆๆ” น้ำตาเจ้ากรรมหลั่งไหลโดยไม่ฟังเสียงคัดค้านของสมอง ฉันที่แม้จะพยายามเม้มปากเพื่อกลั้นเสียงเอาไว้แต่ก็ไม่สามารถทำได้เลย

“นะ...นายหญิงครับ” กิตตกใจกับภาพตรงหน้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ