บทที่ 159 กลับต้องมาพบกับ...

ฉันมองเขาด้วยความรู้สึกน้อยใจอย่างท่วมท้น ก่อนจะนึกเย้ยหยันเขาขึ้นมาในใจ คงมีเพียงแค่เธอสินะ ที่เขาใช้น้ำเสียงนุ่มละมุนด้วย แววตาหวานหยาดเยิ้มของเขาคงมีไว้ยามที่มองเธอคนนั้นเท่านั้นสินะ อ้อมกอดที่ยังคงกระชับแน่นคล้ายกับประคองโอบของรักของหวงเหมือนกลัวว่าของสิ่งนั้นจะอันตรธานหายไปคงมีไว้ให้แค่เธอล่ะสิ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ