บทที่ 172 ขอโทษเมียกูเดี๋ยวนี้!!

ฉันก้มหน้างุดเดินตามเขาไปด้วยความเขินอาย เพราะจากคำพูดเมื่อกี้ของเขา มันทำให้ฉันนึกย้อนไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้น ที่ฉันถูกเขาปรนเปรอรสสวาทลงบนอกอวบด้วยปาก จนเกิดเป็นไฟราคะอุ่นๆ ที่วอมเชื้ออยู่ภายในร่างกาย

เมื่อมาถึงที่โต๊ะอาหาร ฉันที่ไม่ได้มองทางมาแต่ต้น จึงไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าบัดนี้มีคนนั่งอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ