บทที่ 29 กัดเต็มแรง

ฉันถึงกับอ้าปากค้างมองเขาตาแป๋ว นี่เอาจริงดิ!! ให้ตายเถอะ!! ฉันสลัดมือเขาที่จับไหล่ของฉันทิ้ง ก่อนจะเดินขึ้นห้องนอนไปอย่างอ่อนแรง พูดกับคนหรือ.....เนี้ย

เขาเดินตามฉันมาที่ห้องนอนเช่นเคยแล้วนั่งลงปลายเตียง ฉันลุกขึ้นเพื่อจะเดินออกจากห้องนอน แต่เขากลับคว้าเอวบางของฉันลงไปนั่งบนตักแกร่ง ก่อนจะกระซ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ