บทที่ 99 (NC) ผลัดกันทำ

สิ่งที่ฉันนอนคิด ส่งผลทำให้น้ำตารินไหลลงข้างหางตาอย่างไม่รู้ตัว หยดน้ำตานั้นไม่สามารถหลุดรอดไปจากสายตาคมเข้มของเขาได้เลย เพราะเมื่อเขาเห็นเขาก็ก้มลงมาจูบซับที่ปลายหางตาของฉันเพื่อปลอบใจอย่างแผ่วเบา

“ร้องไห้ทำไมค่ะ กลัวหรือเปล่า เฮียไม่ทำต่อแล้ว อย่าร้องนะคนดี” เขายังคงเป็นห่วงความรู้สึกของฉัน ทั้งท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ