บทที่ 69 บทที่ 18 ใกล้ตัว แต่ไกลใจ 50%

แก้วกานดาลืมตาขึ้น เธอก้มลงประทับจุมพิตแผ่วเบาที่กลีบปากสีเข้มพร้อมกับหยาดน้ำตาที่บ่าไหลออกมาจนตกต้องผิวแก้มของเขา แล้วเอ่ยสั้น ๆ

“หายเร็ว ๆ นะคะ” พูดจบก็ตัดสินใจหันหลังให้คนเจ็บที่นอนหลับอยู่บนเตียงแล้วเดินออกจากห้องไปทันที จึงไม่ทันได้เห็นว่าตอนนี้คนป่วยเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาทีละนิด พร้อมกับส่งเสียง...