บทที่ 36 36

36

“แล้วคุณเลิกงานกี่โมงล่ะครับ” ชายหนุ่มถามเสียงเนือยๆ

“หกโมง” หญิงสาวแกล้งตอบให้เย็นเข้าไว้

“หกโมง” ดวงหน้าหล่อเหลาผุดรอยยิ้มขึ้นที่มุมปาก มองอีกฝ่ายอย่างรู้เท่าทัน ก่อนหันไปมองรอบๆ อย่างสำรวจตรวจตรา “ผมรอได้ ขอแค่กาแฟสักแก้วก็พอ แล้วใจคอคุณจะให้ผมนั่งเป็นเป้าสายตาผู้คนอยู่ตรงนี้หรือไงครับ”

คำ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ