บทที่ 53 53

53

ดนุรุจกล่าวกับหญิงสองทั้งสอง พลางชำเลืองมองน้องชายที่เผลอทำมาดหลุดอย่างอดขันไม่ได้ คาดว่าเจ้าตัวคงจะรู้ใจตัวเองแล้วสินะ จะได้ไม่ต้องมาแสดงท่าทางหงุดหงิดงุ่นง่านอีกต่อไป

“คงต้องรบกวนแล้วค่ะ” บุษบามินตราเอ่ยอย่างเกรงใจ โดยไม่รู้เลยว่าคนที่ยืนตีหน้าขรึมอยู่นั้นหัวใจลิงโลดจนแทบจะปิดไม่มิด แต่ปากก็พ...