บทที่ 4 CHAPTER 3 กลัวตบะแตก

CHAPTER 3 กลัวตบะแตก

ตกเย็น 

รถคันหรูจอดติดเครื่องระหว่างรอน้ำเอม..ตาคมเหลือบไปเห็นสาวสวยทำให้เขารีบลงจากรถไปขอแลกไอดีไลน์ไว้เผื่อติดต่อกัน

หางตาสะดุดเข้ากับน้ำเอม มีนาและผู้ชายที่เรียกว่าช่วยน้ำเอมถือกระเป๋าเดินตรงมาทางเขา 

"สวัสดีค่ะเฮีย หล่อขึ้นเยอะเลยนะคะ" มีนายกมือไหว้สวัสดีเฮียฟีนด์ หนุ่มหล่อหน้าตาดีที่เพื่อนเธอหลงรักมานานแสนนาน

"อืม.." ตอบรับในลำคอล้วงกระเป๋ากางเกงยืนมองน้ำเอมที่หันไปขอบคุณไอ้หน้าหล่อนั่น 

"ถือเองไม่ได้เลย ?" ขมวดคิ้วไม่พอใจกระชากข้อมือข้างที่ถือกระเป๋า ก่อนจะเปิดประตูรถเหวี่ยงน้ำเอมเข้าไปอย่างแรง ปิดประตูเสียงดังด้วยความไม่พอใจ 

ภายในรถ

"เอมเจ็บนะ" 

"เจ็บแล้วมึงทำ ทำไม!" 

"เอมทำอะไร" 

"มาเรียนวันแรกกะจะหาผัวเลยหรอน้ำเอม ช่วยอย่าแรดได้ไหม!" หันไปมองเธอสีหน้าไม่สบอารมณ์ 

"เฮียหงุดหงิดที่ต้องกลับมานอนกับเอมใช่ไหม"

"..." ถอนหายใจเสียงดัง 

"เฮียหงุดหงิดเพราะไม่ได้ไปนอนกับคนอื่น" 

"หุบปาก!" ตวาดใส่น้ำเอมที่นั่งพล่ามด้านข้างไม่หยุดหย่อน เขาอยากจะกลับหรือไม่กลับมันก็สิทธิ์ของเขาไม่ใช่ของเธอ 

"..." น้ำเอมนั่งนิ่งมองเฮียด้วยความผิดหวัง ผู้ชายคนนี้น่ะหรอที่เธอรัก ที่เธอชอบ แทบหาความรู้สึกดี ๆ จากเขาไม่ได้เลย แต่ทำไม..ทำไมความรู้สึกนี้มันไม่หายไปสักที 

ไซฟีนด์ขบกรามแน่นมองถนนด้านหน้าไม่ได้สนใจน้ำเอม..เขาไม่อยากขึ้นชื่อว่ากินบนเรือนขี้รดบนหลังคา พ่อแม่ฝากให้ช่วยดูแลน้ำเอม ไม่ได้ให้เขาเอาเธอ! 

ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นเขาคงลากไปเอาซ้ำ ๆ ย้ำ ๆ ให้จดจำความป่าเถื่อนนี้ไว้จะได้ไม่ทำตัวงี่เง่า ปัญญาอ่อนแบบนี้ 

ใช่ว่าไม่พยายามหักห้ามใจ..เขาพยายาม พยายามมาตลอด ไม่อยากต้องกลับบ้านมาแล้วรู้ว่าห้องข้าง ๆ มีเธออยู่ มีผู้หญิงหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มนอนรอให้เขาไปหา ให้เข้าไปกอดหอม เขาเป็นผู้ชาย..เมื่อไหร่ที่ต้องการก็อยากจะทำ แต่กับเธอมันไม่ควร 'ซึ่งเขาไม่ใช่คนดีมากขนาดนั้น'

บ้าน..

เมื่อน้ำเอมลงจากรถเขาก็รีบออกไปคลับทันที ไปตั้งแต่ยังไม่เปิด จนกระทั่งคลับเปิด กินเวลาไปดึกดื่น 

"ก่อนกลับก็จัดก่อน จะได้ไม่ทรมานตัวเอง" ฟีนิกซ์ยิ้มมุมปากดันเอวสาวสวยบนตักไปให้เพื่อนรัก 

"ถ้ามึงไม่ใช่เจ้าของคลับ กูไม่ใช่เพื่อนมึงจะได้เอาฟรีไหมวะ ?"

"หน้าตามึงก็ดูล่อเหยื่ออยู่นะ หึ.." หัวเราะในลำคอมองไอ้ฟีนด์ที่เริ่มเมาได้ที่ 

"หมายถึงตัวท็อปในร้านมึง แบบวันนี้" มองผู้หญิงที่นั่งระหว่างขากำลังปลดกระดุมกางเกงเพื่อใส่เครื่องป้องกันให้เขา 

"หล่อ รวย..ไม่มีอะไรยาก" 

"หึ.." หัวเราะในลำคอมองริมฝีปากสีแดงสดครอบความใหญ่ยาวเข้าออกในโพรงปากผ่านเครื่องป้องกัน ทว่าวันนี้เขาไม่ได้มีเวลามากนักจึงรั้งเธอให้ลุกขึ้นถลกกระโปรงมานั่งขย่มเลย 

"ใจร้อนนักนะมึง..ทำไม น้องสาวงอแง ?" 

"อืม..รำคาญ ไปโอ๋สักหน่อยจะได้หายประชด"

"มึงก็จัดสักทีสองที น้องมันชอบทำไมมึงไม่สนองวะ" 

"ให้กูเอาน้องบุญธรรม ?" หรี่ตามองไอ้ฟีนิกซ์ มึงกำลังคิดอะไรอยู่ กูกับน้ำเอมเป็นพี่น้องกันนะ ถึงแม้กูจะคิดไม่ซื่อ..

"ที่มึงไม่กลับบ้านไม่ใช่กลัวตบะแตก ?"

"..." 

"กูจี้จุดเลยไหม ?" 

"เออกูกลัว จบ!" ถ้ามันได้เห็นน้ำเอมใส่ชุดนักศึกษาเหมือนที่เขาเห็นวันนี้ล่ะก็..คงคิดไม่ต่างกัน ใครไม่ชอบบ้าง สวย ขาว..ใหญ่เต็มไม้เต็มมือ หน้าตาก็แม่ง! 

"สักที น้องมันไม่พูดหรอกรักมึงจะตายห่า" 

"เหอะ!" 

"หรือมึงกลัวจะไม่ใช่แค่ทีเดียว ? หึหึ.." ฟีนิกซ์หัวเราะในลำคอ มองไอ้ฟีนด์ มันค่อนข้างเซ็กซ์จัด ซาดิสต์ คงกลัวจะเผลอไปทำกับน้องสินะ

"เปลี่ยนเรื่องเถอะ แค่คิดกูก็ทรมานพอแล้ว" 

"แข็งแต่ทำอะไรไม่ได้ น่าสงสารว่ะ" 

"สัด!!" หันไปว่าให้ไอ้ฟีนิกซ์ที่กำลังกดหัวคนในระหว่างขา ต่างจากเขาที่จับเธอไปคลานเข้าบนโซฟาออกแรงกระแทกเน้น ๆ ก่อนจะปลดปล่อย 

เขาตัดสินใจปลดปล่อยที่นี่ให้สุดก่อนจะกลับไปเจอคนที่บ้าน..

"ไม่เสร็จมึงวันนี้ ยังไงก็เสร็จคนอื่นอยู่ดี" 

"ปากหมา!" หันไปฟักยูใส่ไอ้ฟีนิกซ์ ปากดีเหลือเกินนะมึงไอ้เวร