บทที่ 8 CHAPTER 7 ผัวคนแรกชื่อ ฟีนด์!! Nc++
CHAPTER 7 ผัวคนแรกชื่อ ฟีนด์!! Nc++
น้ำเอมนั่งคุยต่อกับเฮียฟีจนกระทั่งมีนาขึ้นมาชวนให้ลงไปเต้น เธอจึงขอตัวแยกย้าย ลงไปด้านล่างเพื่อดูแลมีนาไม่ให้คลาดสายตา
หลังจากที่ลงไปมีนาค่อนข้างเมาหนัก น้ำเอมจำต้องชวนกลับและไปส่งมีนาจนถึงที่หมาย กว่าจะถึงบ้านก็เกือบตีสามเข้าไปแล้ว สภาพเธอในตอนนี้ดูไม่ดีสักเท่าไหร่เนื่องจากต้องคอยประคองมีนาเดิน ค่อนข้างทุลักทุเลพอสมควร
ร่างเล็กเปิดประตูเข้าห้อง ลมแอร์กระทบผ่านใบหน้าเย็นฉ่ำ
"ลืมปิดแอร์หรอ.." พึมพำเสียงเบากดเปิดไฟให้สว่างทั้งห้องก่อนจะเห็นใครบางคนที่คาดว่าเข้ามานั่งรออยู่ก่อนแล้ว
"เที่ยวถึงไหน ?" เสียงห้วนดังขึ้นไม่พอใจหันมองน้ำเอมที่ยืนนิ่งมองมาทางเขา
"จำทางกลับบ้านได้ด้วยหรอคะ แต่วันนี้เอมเหนื่อยอยากนอนคนเดียวแบบทุกวันค่ะ เฮียกลับไปนอนที่ห้องตัวเองเถอะ" ไม่พูดเปล่าเดินไปวางกระเป๋าและถอดชุดเดรสรัดรูปที่ใส่อยู่จนไหลลงไปกองบนพื้น เดินโชว์เรือนร่างผ่านหน้าหายเข้าไปในห้องน้ำ
"..เด็กอายุ18มันต้องขนาดนี้เลยหรอวะ!" เค้นเสียงลอดไรฟันมองตามแผ่นหลังเธอที่หายไปจนลับสายตา เขายืนยันคำเดิมหากเอมไม่ใช่เด็กที่พ่อแม่เขารับเลี้ยงจะจับกระแทกแม่งให้พรุน!
"ยังไม่กลับห้องตัวเองอีกหรอคะ"
"ไม่ทำ มานอน!" ตบที่ว่างด้านข้างลำตัวให้เธอขึ้นมานอน
"เอมยังไม่ง่วงค่ะ" ยิ้มกริ่มเดินไปเลือกชุดนอนและออกจากห้องไปหยิบไวน์ของคุณพ่อกลับขึ้นมาดื่มต่อบนห้อง มือเล็กพิมพ์ตอบข้อความในไลน์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
"เป็นเด็กเป็นเล็ก ทำตัวโคตรจะห่าเหว" แค่นหัวเราะในลำคอมองเธอที่นั่งตอบแชทผู้ชายไม่ซ้ำหน้า แถมยังจิบไวน์ราคาแพงไม่สมกับการเป็นลูกบุญธรรมเลยสักนิด
"เอมอยากเดินตามรอยเฮียบ้างค่ะ"
"เอาดิ พ่อแม่คงชอบ"
"หรอคะ" คงไม่ใช่พ่อแม่ที่ชอบหรอก เฮียต่างหากที่ชอบ เฮียคงคิดว่าเอมอยากได้สมบัติของตระกูลพิพัฒน์สินะ เปล่าเลย ความคิดนั้นไม่เคยมีในหัว สิ่งที่เธออยากได้จากตระกูลพิพัฒน์คือผู้ชายที่นั่งบนเตียงต่างหาก เธออยากได้หัวใจ..หัวใจของเขา
"เธอคิดยังไงกับฉัน ?" เอนตัวพิงหัวเตียงมองน้ำเอมที่ค่อย ๆ หันมาสบตาด้วยแววตาหยาดเยิ้ม
"เอมก็ชอบเฮียไงคะ ต้องให้บอกอีกกี่ครั้ง"
"เธอหยุดฉันไม่ได้"
"เอมก็แค่อยากเป็นคนที่เฮียสนใจบ้างแค่นั้นเองค่ะ" พูดด้วยเสียงสั่นเครือ เฮียมักจะหายหน้าหายตาตอนเธออยู่บ้านทำให้เราไม่ค่อยได้เจอกัน
"ถามจริง ?" ยิ้มมุมปากมองน้ำเอม
"ความจริง เอมก็ไม่ได้อยากเป็นลูกสาวบุญธรรมของบ้านนี้หรอกนะคะ"
"..."
"เอมอยากเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่ไม่ได้มีศักดิ์เป็นน้องสาวของเฮีย"
"อ่า...ห้ะ" พยักหน้าเข้าใจ หากว่าเป็นแบบนั้นเธอคงไม่อยู่รอดปลอดภัยจากเขาแบบทุกวันนี้แน่นอน
"เอม..อยากเป็นผู้หญิงของเฮีย อยากเป็นคนที่เฮียต้องการ แต่..มันก็ไม่ได้ไงคะ หึหึ.." แค่นหัวเราะในลำคอเทไวน์ใส่แก้วยกขึ้นดื่มต่อ ตอนนี้สติที่มีไม่ได้เต็มร้อยเหมือนเคย ทำให้เธอกล้าพูดสิ่งที่ค้างคาในใจออกไป
"ที่จริง เธอก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไร ฉันแค่ไม่อยากทุบหม้อข้าวตัวเอง.." ลุกขึ้นเดินไปยืนพิงตู้เสื้อผ้ามองเธอที่กำลังดื่มด่ำรสชาติไวน์ราคาแพง
"ไม่เป็นไรค่ะ เอมกำลังพยายามตัดใจอยู่.." หันไปยิ้มให้เขาที่มองเธอ คำพูดของเขาก็เหมือนคมมีดที่คอยกรีดแขนกรีดขาให้เธอรู้สึกตื่นตัวตลอดเวลา
"รีบไปไหน ? ชอบมานานแล้วไม่ใช่หรอ"
"เอมชอบจนเหนื่อยแล้วค่ะ"
"ฉันจะสนองให้.." เชยปลายคางเรียวให้เงยหน้าขึ้น โน้มลงไปทาบทับริมฝีปากสีสวยแผ่วเบา ขบเม้มบนล่างสอดลิ้นเข้าไปฉกชิงรสชาติไวน์
"ฉันพยายามไม่เอาเธอมาหลายครั้ง แต่เธอ.." เขาหยุดชะงักกับสิ่งที่ตัวเองกำลังจะพูดออกไป คิดขึ้นได้ว่าไม่ควรให้ความหวังกับน้ำเอม เธอเป็นน้องสาว เป็นลูกรักของพ่อแม่
เราควรแค่รักสนุก ขำ ๆ กันเท่านั้น ไม่ควรคิดจริงจัง
ไซฟีนด์เลือกไม่พูดต่อแต่ช้อนร่างเล็กขึ้นไปวางบนเตียงแทน เขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ทุกอย่างของเธอออกอย่างรวดเร็ว หรี่ตามองความสวยงามที่วันนี้พร้อมจะเด็ดจะดมโดยไม่ต้องคิดอะไรอีกแล้ว
หากเขาไม่ทำ เธอก็คงทำกับคนอื่น ? แล้วทำไมเขาต้องยอมให้ของดีตกเป็นของคนอื่นทั้งที่เขาควรจะได้ตั้งแต่แรก
"เฮีย.." เรียกคนบนตัวเสียงเบา ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เธอเห็นเฮียมีสองสามคน
"จะสนองให้ ตามความต้องการ"
ไซฟีนด์ลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าของตัวเองไม่ต่างกัน ทิ้งตัวลงนอนข้างน้ำเอมมองเธอที่สะลึมสะลือใกล้จะหลับเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์เต็มที
มีวูบหนึ่งในความคิดที่อยากจะปล่อยเธอไป..แต่ตามสัญชาตญาณเสือ ไม่เคยปล่อยเหยื่อให้หลุดมือ และเธอเขาปล่อยไปหลายครั้ง ครั้งนี้ไม่ควรปล่อยอีกแล้ว
ฝ่ามือหนาตบแก้มขาวที่ขึ้นสีชมพูระเรื่อเบา ๆ ให้เธอได้สติตื่นขึ้นมารับความเจ็บปวดจากเขา น้ำเอมปรือตามองก่อนจะยิ้ม..
"เธอทำให้ฉันอารมณ์เสีย ไม่ได้ปลดปล่อย!" ว่าพลางป้ายน้ำลายจากลิ้นสากไปลูบวนที่ร่องรักสอดนิ้วขยับเข้าออกออกเชื่องช้า
"ใส่ชุดล่อเสือล่อเข้ กลับมารีบอาบน้ำคงโดนใครลากไปล้วงมาแล้วสินะ!" ยิ่งพูดก็ยิ่งทวีแรงกระแทกให้รุนแรงขึ้นจนขาเรียวหุบเข้าหากัน
"อยากไปที่ไหนก็ไป ไม่ใช่มาที่เดียวกับฉัน! บอกแล้วไง ฉันไม่ใช่คนใจดี" ฝังคมเขี้ยวไปที่ลานนมขาวจนขึ้นรอยฟัน
"อะ โอ๊ยย ~" น้ำเอมร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดดันใบหน้าหล่อให้ผละออก ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เธอเผลอผลักอย่างแรงไม่รู้ตัว
"เดี๋ยวนี้กล้าขนาดนี้ ?" รวบข้อมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัว แนบริมฝีปากไปบดขยี้ปากเรียวสวยอย่างแรงจนรู้สึกคาวเลือด
"อย่าเก่งกับฉัน! ตราบใดที่ยังอยากนอนใต้ร่างฉันอยู่" ปากหยักครอบเม็ดนมตวัดเลียระรัว สลับดูดดุนทั้งสองข้างจนยืดติดริมฝีปาก หากตื่นขึ้นมาเจ็บร้องไห้ทรมานคงโทษเขาไม่ได้ เธอต้องโทษตัวเอง! โทษตัวเองที่ทำให้ใครต่อใครอยากได้เธอ
"ย..อย่า ~"
"อย่าหยุดสินะ! ฉันจะทำให้เธอลืมผัวคนแรกแบบฉันไม่ลงเลยน้ำเอม.." ปล่อยข้อมือให้เป็นอิสระจับร่างเล็กนอนคว่ำหน้า เข่าสองข้างดันขาเรียวให้แยกออกก่อนจะรั้งบั้นท้ายงอนขึ้น..
"จำเอาไว้! ผัวคนแรกชื่อ ฟีนด์!!"
