บทที่ 14 บทที่ 14

แอชตันจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ไม่มีแววหวาดกลัวเขาเลยสักนิด ยัยหมอนวดคนนี้ตัวเล็กแค่อก แต่กลับกล้าออกคำสั่งกับเขาฉอดๆ เขาควรจะตะเพิดเธอออกไปให้พ้นหน้า หรือไม่ก็เรียกดีแลนมาจัดการลากตัวเธอออกไป

แต่เขากลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม

"หิวก็ไปหาอะไรกินเองสิ จะมายืนบ่นฉันทำไม" เขากระแทกหลังพิงพนักเก้าอี้ส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ