บทที่ 22 ลูบคม (ต่อ)

“ตฤณคะ โรสขอโทษ แต่โรสอธิบายได้…”

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นโรส ทุกอย่างมันฟ้องอยู่ทนโท่ คุณจะแก้ตัวว่าอะไรอีก”

ชายหนุ่มแกะท่อนแขนที่โอบเอวของตนเอาไว้อย่างนึกรังเกียจ เมื่อคิดไปถึงว่ารสรินเคยทำแบบนี้มาแล้วกี่ครั้ง แน่ใจว่าที่กำลังรู้สึกอยู่ในตอนนี้นั้นไม่ใช่ความเจ็บปวดจากการที่ถูกคนรักสวมเขา แต่ความร...