บทที่ 124 ติณณ์ & แพรพิรุณ 17

น้ำเสียงขรึมปนเหนื่อยล้าของบิดาทำให้แพรพิรุณรู้สึกใจอ่อนลงนิดหนึ่ง แน่นอนว่าเธอเจ็บปวดและน้อยใจเมื่อครั้งที่บิดาเลิกกับมารดาและย้ายออกไปโดยไม่เคยนึกถึงหัวอกของคนเป็นลูก คุณปู่คุณย่าด่าว่าบิดาเธอเห็นแก่ตัว เห็นแก่ความสุขเฉพาะตน จนลืมหน้าที่ของพ่อที่ดีไป

"พ่อรู้ว่าพ่อ... พ่อเลวมากที่ทิ้งลูกกับแม่ของลู...