บทที่ 7 เตโช & บัวสวรรค์ 2
"ปากแบบนี้มันน่าเอาเลือดเน่าๆ ออกสักหน่อยดีไหมฮึ! พูดหมาๆ แบบนี้ อย่าหวังว่าฉันจะยอมญาติดีด้วยนะ ทีแรกก็คิดว่าจะไม่พูดมากแล้วเชียว... ห้ามเอาชื่อฉันไปเอี่ยวกับชื่อคุณเด็ดขาด... ปัญหาของคุณไม่ใช่ของฉัน! ฉันจะบอกนีราว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ที่เหลือก็ช่างหัวคุณ อยากทำเจ้าชู้ประตูดินและหว่านเสน่ห์ดีนัก ก็แก้ปัญหาเอาเอง อย่ามาโยนอุจจาระให้ฉัน เพราะฉันไม่โง่ที่จะตกเป็นเครื่องมือให้ใครเอาไปหาประโยชน์หรอก โดยเฉพาะไอ้คนนิสัยแย่ๆ ปากปีจออย่างคุณน่ะ สรุปว่า... อย่ามาบงการหรือขอความร่วมมือจากฉันเรื่องนีรา... คุณอยากทำอะไรก็ทำไป... ตัวใครตัวมัน...จบ!"
บัวสวรรค์ร่ายยาวเหยียดพอกันกับเขาอย่างไม่มีใครยอมแพ้ใคร จากนั้นก็เดินกลับเข้าไปในครัว เตโชยักไหล่ไม่แคร์ ร่างสูงลุกขึ้นและตามเข้าไป...
"เห็นทีวันนี้เราจะคุยกันไม่รู้เรื่อง... ผมไปล่ะ... เจอกันพรุ่งนี้ เรื่องหลาน... พรุ่งนี้ผมจะพาไปหาคุณแม่ และคุณก็ต้องไปด้วย"
เขาพูดจบก็หันหลังเดินออกจากห้องครัว บัวสวรรค์ได้ยินประตูคอนโดเปิดและปิด แสดงว่าเขาออกไปแล้วจริงๆ
"นรกชัดๆ! ไม่น่าเลยยัยบัว ทำไมซวยขนาดนี้วะ"
บัวสวรรค์บ่นอย่างหัวเสีย การมาต้องมามีภารกิจร่วมกันกับคนที่ไม่ชอบหน้านั้น... มันเหมือนตกนรกทั้งเป็นไม่ต้องสงสัย
"แม่จ๋า... พ่อจ๋า..." เสียงเรียกของเด็กน้อยทำให้หญิงสาวต้องรีบทิ้งทุกอย่างในมือ วิ่งไปที่ห้องนอน ร่างป้อมยกมือขึ้นถูตาอย่างง่วงงุน ยืนกอดตุ๊กตากระต่ายอยู่หน้าห้อง บัวสวรรค์รีบเข้าไปกอด
"น้าบัวอยู่นี่จ้ะ น้องข้าวอยากอาบน้ำมั้ยลูก ที่นี่มีอ่างอาบน้ำใหญ่ด้วยน้า... เอ๊ะ หรือว่าเราจะลงไปว่ายน้ำที่สระ แต่เอาไว้วันหลังดีกว่าเนอะ เดี๋ยวน้าบัวจะพาไปซื้อชุดว่ายน้ำ แล้วเราค่อยไปเล่นกัน สำหรับตอนนี้... อืม... อาบน้ำแล้วทานข้าวดีมั้ย"
บัวสวรรค์ไม่แน่ใจว่าเวลาประมาณนี้หนูน้อยต้องทำกิจกรรมอะไร วันเสาร์แบบนี้ไม่รู้ว่ามณีลักษณ์พาลูกทำอะไรบ้าง
"ลุงเตล่ะคะ... ลุงเตอยู่ไหน"
เด็กน้อยถามหาลุงเตของเจ้าตัว
"ลุงเตออกไปข้างนอกจ้ะ... อืม... มีธุระกับแฟนของลุงเตน่ะ... คืนนี้เราสองคนดูหนังกันดีไหมเอ่ย อาบน้ำทานข้าว ดูหนัง เล่นเกมและฟังนิทานก่อนนอน ดีมั้ยคะ"
บัวสวรรค์เอากิจกรรมของเด็กเท่าที่ในหัวนึกออกมาหลอกล่อโน้มน้าว ใบหน้ากลมขาวแก้มยุ้ยก็พยักหงึกๆ
"โอเคค่ะ"
ว่าง่ายๆ โตเร็วๆ... เฮ้อ... โล่งใจไปที่ยัยหนูเป็นเด็กเลี้ยงง่าย บัวสวรรค์พาหลานเข้าไปในห้อง ทั้งสองอาบน้ำด้วยกันในอ่างน้ำ เล่นเป็ดลอยน้ำแข่งกันเข้าเส้นชัยตามคำขอของยัยหนู จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง อาบน้ำสระผมกันเสร็จ หญิงสาวก็เป่าผมให้หลาน สวมชุดนอนลายการ์ตูนให้ ส่วนตัวเองก็สวมชุดนอนผ้าฝ้ายเป็นเสื้อกับกางเกงขาสั้นสีฟ้า ทาแป้งทานาคาหน้าเหลืองอ๋อย เอาหวีมาสับแป้งเปียกทำเป็นรูปดอกไม้บนแก้มยุ้ยของขวัญข้าว เด็กน้อยชอบใจใหญ่
เวลาหกโมงก็พากันไปยังห้องครัว ทำอาหารง่ายๆ คือเมนูไข่เจียวหมูสับกับต้มจืดเต้าหู้ ยัยหนูทานง่ายและไม่งอแง พูดจารู้เรื่องดี ทำให้บัวสวรรค์รู้สึกโล่งใจและคลายอาการกังวลลงไปมาก ลืมเรื่องที่โมโหเจ้าของห้องไปชั่วขณะ
ออด-ออด
เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นในขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งทานข้าวกันที่โต๊ะในห้องครัว บัวสวรรค์รีบเดินไปดูที่รูตาแมว เห็นเป็นชายหนุ่มร่างสูงสง่า สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับขึ้นถึงข้อศอก มีสูทสีเข้มพาดที่แขน ใบหน้าดูคุ้นตา... แต่เธอแน่ใจว่าไม่เคยเจอเขามาก่อน
"สวัสดีค่ะ มาหาใครคะ" หญิงสาวตะโกนถาม ยังไม่ยอมเปิดประตู
"สวัสดีครับ... ผม ติณณ์ พี่ชายนายเตครับ... ขอเข้าไปดูหลานหน่อยได้ไหมครับ"
พี่ชายเตโชนั่นเอง มิน่าล่ะ ถึงรู้สึกว่าหน้าคุ้นๆ เพราะเขาหน้าตาคล้ายเตโชไม่น้อยเลย บัวสวรรค์เปิดประตูออกกว้าง เชิญให้เขาเข้ามา ติณณ์ชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อเห็นหน้าเธอ ก่อนเขาจะคลี่ยิ้มอบอุ่นให้... น่ารัก ติณณ์คิดอยู่ในใจกับสภาพของหญิงสาวร่างสูงเพรียวที่ทาแป้งสีเหลืองอ๋อย แต่รอยยิ้มสุภาพนั้นสวยเก๋น่ามองเลยทีเดียว เธอยกมือไหว้เขาอย่างรู้มารยาท
"ฉัน... บัวสวรรค์ค่ะ เป็นเพื่อนของณี"
"ธามเล่าให้ผมฟังแล้วล่ะ... อืม หอมกลิ่นอะไรนี่"
เขาทำจมูกฟุดฟิด บัวสวรรค์เห็นท่าทางเป็นกันเองและไม่ฟอร์มจัดของชายหนุ่มตรงหน้า เธอจึงยิ้มกว้างอย่างเป็นกันเองมากขึ้น
"เรากำลังทานข้าวกันค่ะ... ถ้าไม่รังเกียจไข่เจียวกับต้มจืด ทานด้วยกันมั้ยคะ"
หญิงสาวเอ่ยชวน
"โห... ลาภปากเลย ผมหิวมากตอนนี้... เพิ่งเสร็จงานจากออฟฟิศก็ตรงมาเลย คิดว่าเจ้าเตจะอยู่เสียอีก ไม่ได้โทรหามันก่อน"
เขากล่าว บัวสวรรค์เดินนำเขาเข้าไปในครัว พอยัยหนูเห็นก็ยิ้มและชูมือให้เขาเข้าไปกอด
"ลุงติณณ์ขา..."
"ว่าไงครับน้องข้าว... คิดถึงลุงติณณ์หรือเปล่า"
บัวสวรรค์ยิ้มกับความน่ารักของผู้ชายตัวโตที่กำลังแสดงออกกับเด็กน้อย หญิงสาวรีบหยิบจานช้อนส้อมและตักข้าวให้เขา ติณณ์นั่งลงข้างน้องขวัญข้าว เขาตักกินทันทีอย่างไม่รอให้เธอเชิญอีก เห็นท่าทางก็รู้ว่าหิวจริง กินไปคุยกันไป บัวสวรรค์จึงได้รู้ว่า ติณณ์นั้นอยู่กับมารดามาตั้งแต่กลับจากเมืองนอก บริหารบริษัทโฆษณาของท่านทางนี้ และเคยไปแพร่เพียงแค่สองครั้ง เธอจึงไม่เคยรู้จักเขา ความจริงสายงานก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกันก็ไม่แปลกใจว่าทำไมถึงไม่เคยรู้ว่าเตโชยังมีพี่ชายอีกคน คิดว่าเขามีกันแค่สองคนอังศุดาเสียอีก นิสัยเขาดีกว่าน้องชายและน้องสาวเยอะมาก บัวสวรรค์เป็นคนแยกแยะและมีเหตุผล เกลียดน้องก็ไม่จำเป็นต้องเกลียดพี่ด้วยสักหน่อย ติณณ์ดูเป็นคนจริงใจน่าคบหา เพียงแค่ได้คุยกันแค่นี้เซนส์ของเธอก็บอกได้แล้วว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษนิสัยโอเคคนหนึ่ง
ทั้งหมดย้ายไปนั่งเล่นที่ห้องรับแขก ติณณ์ถือโอกาสโทรหามารดา เล่าให้ท่านฟังว่าเขาอยู่ที่ไหน ท่านก็เลยได้คุยกับบัวสวรรค์และชวนให้เธอเข้าไปหาที่บ้านในวันพรุ่งนี้ จากนั้นติณณ์ก็โทรหาเตโชในเวลาสามทุ่ม
เตโชกำลังนั่งดื่มกับศิริษาที่ผับเปิดใหม่แถวใกล้โรงแรมที่หญิงสาวพัก เขากดรับสายเรียกเข้าจากติณณ์
"ว่าไงพี่ชาย" ชายหนุ่มทักทาย ศิริษาเอนตัวมาซบคลอเคลีย และถูแก้มกับไหล่ของชายหนุ่ม เตโชยกแขนขึ้นโอบเอวและลูบไล้เล่นไปมาในขณะที่คุยกับติณณ์
"แกอยู่ไหนนายเต... พี่อยู่ที่คอนโดกับน้องบัวและตัวเล็ก... ว่าจะนอนเป็นเพื่อนเขา"
เพราะห้องนอนเล็กยังว่างอยู่ และปกติติณณ์ก็มานอนนานๆ ครั้ง เตโชขมวดคิ้วทันทีเมื่อฟังพี่ชายพูดจบ
"พี่อยู่ที่คอนโดเหรอ... ไปทำอะไรที่นั่น"
เตโชถามเสียงแข็งโดยไม่รู้ตัว เพราะรู้สึกหมั่นไส้กับคำว่า น้องบัว ที่พี่ชายเรียกผู้หญิงฤทธิ์มากปากจัดนั่น ไม่ทราบว่าไปรู้จักมักจี่กันตั้งแต่ตอนไหนถึงได้เรียกกันซะสนิทแบบนี้
"ฉันก็มาหาหลานน่ะสิ... ไม่ปล่อยให้เด็กกับผู้หญิงอยู่กันสองคนหรอก น้องบัวเองก็เพิ่งมาถึง... ยังไม่คุ้นเคยกับที่นี่ ฉันแค่โทรมาบอกแกแค่นี้แหละ"
พี่ชายทำท่าจะวางสาย...
"เดี๋ยว... เดี๋ยวก่อนพี่ติณณ์... ผมกำลังทานข้าวอยู่ เดี๋ยวเสร็จแล้วจะกลับคอนโด... พี่ไม่ต้องค้างหรอก อยู่ทำไมกันหลายคน ผมจะอยู่เป็นเพื่อนเขาเอง... พี่กลับได้แล้ว ขับรถกลับบ้านดึกเดี๋ยวแม่เป็นห่วง"
เตโชรีบเอ่ย รู้สึกหงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผล วางโทรศัพท์เสร็จก็เลื่อนแก้วเหล้าออกห่าง
"เช็กบิลล์กันเถอะ ผมมีธุระต้องจัดการหน่อย ผมจะไปส่งที่โรงแรม"
เขาเอ่ยบอกศิริษา
"ไหนว่าจะอยู่กับซีคืนนี้ไงคะที่รัก... คุณจะไปไหน" ศิริษารู้สึกไม่พอใจที่จู่ๆ เขาก็กลับคำซะอย่างงั้น
"ธุระด่วนจริงๆ ไปกันเถอะ"
เตโชจ่ายเงินเสร็จก็ขับรถไปส่งศิริษา ไม่สนใจท่าทางกระเง้ากระงอดงอแงของหญิงสาว เวลานี้เขาไม่มีแก่ใจง้อใคร อยากจะกลับคอนโดไปดูหน้าคนที่เวลาอยู่กับเขาแล้วทำหยิ่งปากดีเถียงคำไม่ตกฟาก แต่กับพี่ชายเขากลับยอมให้เรียกน้องบัวเสียหน่อย
"อ่อยเก่งนะ... ยัยบัวนรกเอ๊ย..."
เขานึกหมั่นไส้ในขณะที่เร่งเครื่องให้เร็วขึ้น รู้สึกเหมือนกับว่าระยะทางมันไกลกว่าที่คิด
