บทที่ 88 ติณณ์ & แพรพิรุณ 7

แพรพิรุณลืมตาตื่นขึ้นมาก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าเธอนอนตะแคงเอาหน้าซุกกับต้นแขนของใครคนหนึ่งอยู่ ในขณะที่เขานอนหงายและหายใจสม่ำเสมอ มีผ้าห่มผืนบางคลุมร่างเธอและเขาเอาไว้หญิงสาวรีบขยับออกห่าง พลิกตัวเกือบจะตกเตียง เธออุทานเบาๆ ออกมาทำให้ร่างสูงขยับตัวและปรือตาขึ้นมามอง

"ตื่นแล้วเหรอ"

เสียงคนตัวโตงัวเงียถาม...