บทที่ 124 ตอนที่ 36.3 หมางเมิน

"ประเดี๋ยวเจ้าค่ะ! แม่หญิง มิได้หนาเจ้าคะปล่อยแม่หญิงปรางไปผู้เดียวได้เยี่ยงไร บ่าวจักถูกขุนท่านโบยหนา" แป้นขืนตัวเองไว้ ไม่ยอมเดินตามแรงจูงของเดือนแรม เพราะรู้ว่ารสมือรสตีนของขุนปวรรัชดลนั้นเจ็บแสบเพียงใด และเข็ดหลาบเกินกว่าจะทำผิดซ้ำสอง

"พี่ไปขนของกลับเรือนพร้อมบ่าวผู้อื่นเถิด มิต้องเป็นห่วง ข้าก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ