บทที่ 4 คนไทยด้วยกัน
“ค่ะ... ขอบคุณพี่มาก ๆ เลยนะคะ หนูไม่คิดว่าจะเจอคนไทยด้วยกัน” เธอรีบยกมือไหว้โดยอัตโนมัติ น้ำตาที่กลั้นไว้เมื่อครู่เริ่มคลอหน่วย
“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร” เขายิ้มอย่างเข้าใจ พลางยกมือห้าม
“ว่าแต่... น้องมาเที่ยวที่นี่คนเดียวเลยเหรอครับ”
“ค่ะ... หนูเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน”
“ที่ปารีสนี้เหรอครับ” มังกรเลิกคิ้วถาม
“ไม่ค่ะ ที่ลอนดอน แต่พอดีว่าก่อนกลับไทย หนูนั่งรถไฟมาเที่ยวที่นี่ค่ะ” สีหน้ามังกรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าเธอมาที่นี่ตามลำพังเขาก็รู้สึกเป็นห่วง เธอเป็นคนที่เขาถูกชะตา และไม่อาจปล่อยผ่านให้เผชิญชะตากรรมได้ตามลำพัง แต่เขาจะรั้งเธอไว้ได้อย่างไร!
“อ๋อ!!! น้องคงเป็นเด็กทุนแลกเปลี่ยนใช่มั้ย แล้วเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ” สายตาคมสบตาของเด็กสาวผู้กำลังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวและกังวล
“กระเป๋าของหนูค่ะ… มันถูกกรีด พวกเงินสด พาสปอร์ต และก็มือถือของหนู… หายไปหมดเลย” เสียงเธอสั่น ความตื่นตระหนกที่ซ่อนอยู่ไม่สามารถปกปิดเอาไว้ได้
มังกรมองใบหน้าซีดเผือดจากการพยายามกลั้นน้ำตาของเธอ เขาไม่รีรอที่จะเสนอความช่วยเหลือและปลอบโยนเธอให้หายจากอาการกังวลที่เป็นอยู่ มือของชายหนุ่มวางลงบนไหล่บอบบางของเด็กสาวเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ใจเย็น ๆ ก่อนครับน้อง” เสียงทุ้มของเขานุ่ม อบอุ่น และปลอดภัยจนดูดซับความหวาดกลัวของเธอไปทีละน้อย พลอยนภัสเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาไม่ร้องไห้ต่อหน้าเขา แต่ความอ่อนโยนในน้ำเสียงและแววตาของมังกรกลับทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นและเริ่มไว้ใจเขา
“เอางี้นะครับ…” มังกรก้มมองใบหน้าสวยของเธอในระยะที่พอดีกับสายตาของเด็กสาว
“น้องไว้ใจพี่มั้ย?” ดวงตากลมโตที่มีน้ำคลอเบ้าวูบไหว เธอลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นเธอจึงตอบตกลง อย่างน้อย ๆ ก็จะได้ออกไปจากตรงนี้ซะที
“ค่ะ…” เธอตอบสั้น ๆ ด้วยเสียงแผ่วเบา แต่ก็พยายามให้เขาได้ยิน คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ เพราะลึก ๆ แล้ว เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรู้สึกถูกชะตาและหลงใหลจนอยากปกป้องเด็กสาวคนนี้เหลือเกิน ราวกับว่า...มันเป็นพรหมลิขิตที่ทำให้เขาได้พบเธออีกครั้ง
“นี่ก็จะมืดแล้ว” เขาเอ่ยขึ้นพลางมองนาฬิกาข้อมือ
“เดี๋ยวพี่พาน้องไปหาที่พักก่อนดีมั้ย แล้วเราค่อยหาทางว่าจะเอายังไงกันต่อดี” พลอยนภัสพยักหน้า เธอกอดแขนตัวเองเหมือนกำลังหาที่พึ่งสุดท้าย สีหน้าเธอซีดเซียวแต่ยังพยายามตั้งสติ
“ค่ะ…”
“น้องทานมื้อเย็นเสร็จแล้วใช่มั้ย?” มังกรเอ่ยถามอย่างห่วงใย
“ค่ะ… หนูทานเสร็จแล้วค่ะ ก่อนจะเกิดเรื่องเมื่อกี้”
“ดีครับ” เขาพยักหน้า
“งั้นไปกับพี่นะ เดี๋ยวพี่จะช่วยเหลือน้องเอง” เด็กสาวมองหน้าเขา ชายแปลกหน้าคนหนึ่งในต่างแดน แต่กลับเป็นคนเดียวที่ยื่นมือช่วยเหลือเธอในวันที่เธอหมดหนทาง
“ค่ะ…” เสียงเธอเบาและสั่น แต่แน่นด้วยความเชื่อใจเต็มร้อย มังกรยื่นมือไปจับมือของเด็กสาว ความอบอุ่นที่แผ่ผ่านผิวสัมผัสทำให้เธอรู้สึกรู้สึกอบอุ่นและไม่เคยรู้สึกดีแบบนี้กับใครมาก่อน
ท่ามกลางเสียงรถราบนถนนช็องเซลีเซ ท้องฟ้าที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีอมชมพูยามโพล้เพล้ ภาพชายหญิงสองคนเดินเคียงกันราวกับเป็นคู่รักในต่างแดน เรื่องราวที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่อุบัติเหตุแต่คือพรหมลิขิตที่นำพาให้ทั้งสองมาเจอกันก็ว่าได้
