บทที่ 5 ทำความรู้จัก
เขาพาเธอมาขึ้นรถที่เช่าขับ ภายในรถอบอุ่นตัดขาดจากความหนาวเย็นด้านนอก เสียงเครื่องยนต์ดังเบา ๆ คลอไปกับเสียงหายใจที่เพิ่งเริ่มสงบลงของพลอยนภัส เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย กอดเสื้อโค้ตเนื้อดีของเขาที่คลุมอยู่บนไหล่ของตัวเองแน่น มันไม่เพียงแต่อบอุ่นด้วยเนื้อผ้า แต่ยังอวลด้วยกลิ่นหอมสะอาดอ่อน ๆ ของเจ้าของ
มังกรขยับตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย โอบไหล่เธออย่างอ่อนโยนจนเธอรู้สึกถึงไอร้อนจากฝ่ามือที่สัมผัสผ่านเนื้อผ้า
“น้องไม่ต้องกังวลไปนะครับ พี่จะช่วยเหลือน้องเอง?” น้ำเสียงนุ่มนวลเต็มไปด้วยความอบอุ่นเอ่ยถาม พลอยนภัสเงยหน้าขึ้นด้วยความซาบซึ้งพลางสบสายตาเขาด้วยความเขินอาย เธอก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน ถึงได้รู้สึกเช่นนั้น
“ยังหนาวอยู่มั้ย”
“ดีขึ้นเยอะแล้วค่ะ... ขอบคุณพี่มาก ๆ เลยนะคะ”
มังกรขับรถออกสู่ถนนใหญ่ของกรุงปารีส แสงไฟนีออนยามค่ำคืนสาดกระทบกระจกรถ ทุกอย่างดูช้าลงราวกับเมืองทั้งเมืองตั้งใจให้สองได้อยู่ด้วยกันนานขึ้น มังกรหันมายิ้มบาง ๆ รอยยิ้มนั้นทั้งอบอุ่นและให้ความรู้สึกปลอดภัยจนทำให้ความเครียดของเด็กสาวเริ่มคลี่คลาย
“คุยกันมาตั้งนาน พี่ยังไม่รู้จักชื่อของน้องเลย?”
“หนูชื่อพลอยค่ะ พลอยนภัส พี่เรียกหนูว่าพลอยก็ได้”
“พลอยนภัส... ชื่อเพราะมากเลยครับ” มังกรทวนชื่อของเธอช้า ๆ
“งั้นหนูขอแทนตัวเองว่าพลอยกับพี่นะคะ”
“ได้เลยครับ ส่วนพี่...ชื่อมังกรนะ”
“พลอยจะเรียกว่าพี่กร หรือพี่มังกร ก็ได้แล้วแต่สะดวกเลย”
“วันพรุ่งนี้พลอยตั้งใจว่าจะเดินทางกลับไทย แต่ไม่คิดเลยว่าจะมาเกิดเรื่องแบบนี้... ถ้าไม่ได้พี่กรช่วยเอาไว้ พลอยต้องแย่ ๆ แน่ ๆ เลย” มังกรกระชับอ้อมแขนที่ไหล่เธอเบา ๆ
“อย่าคิดมากซิครับ อย่างน้อยโชคชะตาก็ทำให้เราได้เจอกันที่นี่ คิดดูซิ พี่อยู่เมืองไทย พลอยก็อยู่เมืองไทย แต่ทำไมเราถึงมาเจอกันที่นี่ล่ะ” เขาพยายามชวนคุยเพื่อให้เธอรู้สึกผ่อนคลายและพยายามสื่อความในใจที่เขามีต่อเธอออกมา
“คงเป็นพรหมลิขิตมั้งคะ” พลอยนภัสเผลอตอบออกมาอย่างไม่ตั้งใจ มังกรยิ้มกว้าง ก่อนจะรีบตอบเธอทันที
“พี่ก็คิดเช่นนั้นเหมือนกันครับ เราเจอกันครั้งนี้มันเหมือนพรหมลิขิตเลยเนาะ” สิ้นเสียงทุ้มใบหน้าของพลอยนภัสก็แดงระเรื่อด้วยความเขินอายทันที เมื่อตระหนักว่าคำพูดของตนเองฟังดูเชิญชวนเกินไป
“ขอโทษค่ะ พอดี...พลอยพูดไม่ทันได้คิด” พลอยนภัสรีบบอก เธอต้องพยายามรักษาความเป็นกุลสตรีเอาไว้
“เป็นไรหรอกครับ บางครั้งคนเราก็ไม่ต้องคิดก่อนพูดเสมอไป คำพูดที่มันออกมาจากใจ คือความจริงที่สุดนะ” คำพูดของเขาทำให้ใจของเธอสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอรู้สึกดีกับสายตาจริงใจและคำพูดที่อบอุ่นของเขา
“พลอยนภัส... ชื่อนี้คุณแม่หรือคุณพ่อตั้งให้เหรอ เพราะมากเลย”
“คุณแม่ค่ะ หนูอยู่กับคุณแม่แล้วก็พี่สาว พ่อหนูเลิกกับแม่ตั้งแต่หนูยังไม่ลืมตาดูโลกเลย”
“พลอยเก่งมากนะครับ ที่สอบจนได้เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน”
“ขอบคุณค่ะ...ความตั้งใจของพลอยเองค่ะ คือพลอยอยากมาเที่ยวเมืองนอกแต่ก็ไม่มีเงินมากพอ และการสอบชิงทุนมันก็เป็นทางเดียวที่จะทำให้ความฝันของพลอยเป็นจริงได้”
“พลอยเก่งมากเลยครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
“แล้วพี่กรล่ะคะ มาทำอะไรที่ฝรั่งเศส” เธอพยายามเปลี่ยนหัวข้อสนทนา เพราะอยากรู้จักเขามากขึ้น
“พี่มาดูงานครับ พี่เป็นซีอีโอของบริษัททีเอโอ” เขาพูดเรียบง่าย แต่แววตาเธอเบิกกว้างทันที
“อ๋อ…บริษัทสีทาบ้านกับปูนซีเมนต์ใช่ไหมคะ?”
“ครับ ที่บ้านทำมาตั้งแต่รุ่นคุณปู่แล้ว ตอนนี้พี่ขยายธุรกิจมาทำเกี่ยวกับพลังงาน พวกแผงโซลาร์เซลล์ กังหันลม แล้วก็กำลังวิจัยแบตเตอรี่สำรองขนาดใหญ่เพื่อเก็บพลังงานครับ” พลอยนภัสมองเขาอย่างทึ่ง
“พี่กรเก่งจังเลยค่ะ…” เขายิ้มบาง ๆ คำชมจากเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่เขาแอบชอบเธอตั้งแต่แรกเห็นนั้น ทำให้หัวใจเขากระชุ่มกระชวย ดูไม่แห้งเหี่ยวอีกต่อไป
