บทที่ 16 กรงขังแห่งความหึงหวง

**บรรยากาศในรถตลอดทางกลับคฤหาสน์มีแต่ความอึดอัด อัคนินมีสีหน้าราบเรียบก็จริงทว่ารังสีเยียบเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ทำให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆ พยายามอยู่ห่างจากเขาให้มากที่สุด พิชชาภาจึงนั่งชิดประตูฝั่งตนเองและมองเหม่อออกไปยังทิวทัศน์สองข้างทาง มือบางกำเข้าหากันน้อยๆ เมื่อครุ่นคิดถึงประโยคของชายวัยกลางค...