บทที่ 20 ตราบาปที่อยากลืม

แดดยามเช้าลอดผ่านกระจกบานกว้างของเพนต์เฮาส์สาดส่องลงมาบนเตียงกว้างที่มีร่างสองร่างนอนตระกองกอดกัน พิชชาภาลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกรวดร้าวไปทั้งตัว ก่อนจะตระหนักว่าเธอซุกอยู่กับอกกว้างและอ้อมแขนแกร่งของ ‘เขา’

แรกรู้สึกตัวหญิงสาวคิดจะลุกและผละจากอกกว้างนั้น ทว่าเพียงเธอขยับ อ้อมแขนนั้นก็กอดกระชับรั...