บทที่ 27 รอยร้าวในความมืด

ดึกแล้ว…พิชชาภายังคงนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง คอยเอาผ้าชุบน้ำบีบหมาดๆ เช็ดตามซอกคอ แขน และลำตัวของอัคนินเป็นระยะเพื่อลดพิษไข้จากบาดแผลที่ถูกยิง ตัวเขาร้อนผ่าวและมีเหงื่อซึมออกมาจนชื้นไปหมด ร่างสูงใหญ่ขยับพลิกตัวไปมาพลางส่งเสียงครางในลำคอ

“หนาว…” อัคนินพึมพำเสียงแผ่ว ตายังคงปิดสนิท ทว่าร่องรอยหลุกหล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ