บทที่ 28 คำขู่และหยดน้ำตา

จู่ๆ ขนบริเวณหลังคอพิชชาภาก็ลุกชันพร้อมกับอาการเย็นยะเยือกที่แนวสันหลัง เธอหมุนตัวกลับโดยสัญชาตญาณ สายตาจึงปะทะกับดวงตาเกรี้ยวกราดดุดันของคนที่ยืนเกาะราวบันไดมองจ้องมา

“คุณอัคนิน…” เธอครางชื่อเขาออกมาเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ใบหน้าซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด “คุณ…ตื่นตั้งแต่เมื่อไรคะ?”

อัคนินก้าว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ