บทที่ 25 หมดห่วงแล้ว

ครั้นเมื่อเดินมาหยุดลงที่บริเวณหน้าห้องผู้ป่วยวีไอพี มนลดายืนนิ่งสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อทำใจอยู่นานสองนาน แต่เดวิดกลับใจร้อนชิงลงมือเคาะประตูหน้าห้องเบา ๆ สองสามครั้ง แล้วก็ผลักประตูพาร่างของเธอเข้าไปด้านในทันทีโดยไม่ปล่อยให้เธอตั้งตัว

ภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยระดับวีไอพีอันโอ่อ่า คุณย่าของมนลดากำลังน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ