บทที่ 10 ตอนที่6.2 ใครกล้ารังแก2
แพรวายิ้มเยาะ มองนิรินตั้งแต่หัวจรดเท้า "ถ้าแม่ฉันไม่เห็นเธอบีบน้ำตาจะเป็นจะตายวันนั้น คณะวิศวะในมหาลัยเอกชนชั้นนำแห่งนี้ก็คงไม่มีเหลือบไรอย่างเธอเข้ามาอยู่ให้เสียชื่อคณะหรอก!"
คนดูถูกผลักหัวนิรินอย่างแรงต่อหน้าทุกคนในห้อง เธอรู้สึกเสียหน้าและน้อยใจมากที่ถูกทำร้ายแบนี้
ใช่ ถ้าอาจารย์เพียงเพ็ญไม่สงสารเธอ เธอก็คงอยากตบอีกฝ่ายสักครั้ง!
"ยังจะนิ่งอีก ลุกไปซื้อน้ำมาให้ทุกคนในห้องสักทีซิ"
ฝ่ายนั้นออกคำสั่งมา นิรินกำมือแน่นบนตัก เธอเดือดดาลมาก แต่ก็ไม่อาจจะทำอะไรได้นอกจากลุกขึ้นยืน กำลังจะเดินออกไปตามคำสั่ง จู่ๆ รุ่นพี่นิสัยเสียคนนี้ก็เรียกไว้
"เดี๋ยว เห็นแก่ว่าช่วงนี้อากาศร้อน ฉันจะสงเคราะห์ให้เธอเย็นหน่อยก็แล้วกัน"
นิรินหันมา แล้วเธอก็ทันเห็นแพรวาหันไปคว้าแก้วชานมไข่มุกมาจากเพื่อนเพื่อเตรียมที่จะสาดมายังเธอ หญิงสาวเบิกตาโพลงก่อนจะหลับตาปี๋ ตกใจต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้น วินาทีนี้เธอหนีไม่ทันแน่ จะต้องถูกโดนชานมสาดใส่เต็มตัวแน่
แต่ทว่า...
หมับ!
"นี่! ทำอะไร!"
เสียงแพรวาตะเบ็งลั่นก่อนจะมีอีกเสียงที่ดังขึ้นมา เสียงนั้นฟังดูน่าขนลุกเหมือนกับเสียงของ...
"หึ โง่จังนะ"
พรึบ!
นิรินลืมตาขึ้นมองทันที เธอเห็นผู้ชายคนหนึ่งในชุดนักศึกษาใหม่เอี่ยม ยืนหันหลังมาทางเธอ
แต่ที่ทำนิรินต้องตาโต เห็นจะเป็นมือของเขาที่บีบล็อกข้อมือของแพรวาจนเจ้าของข้อมือนั้นที่กำลังถือแก้วชานมอยู่สั่นพั่บๆ ร้องลั่นด้วยความเจ็บปนโมโหสุดขีด
"งะ...โง่อะไร แกปล่อยฉันเลยนะ! ไม่งั้นฉันจะฟ้องคุณชาติชาย!"
"อื้มม...โง่จริงๆ ด้วย คนไร้ค่าพรรค์นั้นจะช่วยอะไรเธอได้"
"นี่!!"
แพรวาแผดเสียงลั่น ถลึงตาใส่คนที่เข้ามาขัดขวาง เวลานี้มีลูกสมุนผู้ชายคนหนึ่งทนดูไม่ไหวปรี่เข้ามาจะช่วยแพรวา
"นี่มึง ปล่อยเพื่อนกูนะ ถ้ามึงยังไม่ปล่อยได้เห็นดีแน่!"
"เห็นอะไรเหรอ?"
เขาหันมาจ้องคนท้าทายด้วยสายตาคมกริบมิต่างกับมีด พออีกฝ่ายเจอสายตานี้ก็มีชะงักไปด้วยวินาทีหนึ่ง ก่อนจะกลับมากร่างใหม่
"กูจะทำให้มึงน่วมคาตีน...!"
ผลัวะ!
คนขู่พูดไม่ทันจบก็ถูกเขาถีบร่วงไปแล้ว คราวนี้มีเสียงตกใจดังมาจากทุกคน นักศึกษาหลายคนรีบกรูเข้ามารวมกลุ่มกัน แล้วมองมายังชายหนุ่มที่กล้าต่อกรกับพวกรุ่นพี่
"ไอ้ห่าเอ้ย! มึงถีบกูเหรอ! โอ๊ยยย!"
คนถูกถีบร้องโอดโอยนั่งกุมท้องแต่ก็ยังไม่วายปากดี
"หรือจะให้กูยิงมึงทิ้งดีล่ะ"
"หะ...หา!!"
"ยิงเหรอ!"
หลายเสียงหลุดอุทานออกมาเสียงสั่น โดยเฉพาะกับแพรวา
"แล้วเธอล่ะ อยากถูกยิงทิ้งอีกคนไหม"
แม้เป็นคำขู่ แต่เสียงที่เย็นเยียบกลับทำให้เธอรู้สึกขนหัวลุกขึ้นมากะทันหัน
"ไอ้..."
"ด่าสิ ด่าออกมาอีกคำ แล้วฉันจะส่งเธอไปนรกเดี๋ยวนี้"
"อึก!"
"ไม่แล้วเหรอ หืม?"
นิรินมองชายคนนั้นดันตัวแพรวาถอยหลังไปเรื่อยๆ ดูจากทิศทางแล้ว เขากำลังต้อนให้แพรวาถอยไปทางหน้าต่าง
"หรือถ้ากลัวเสียงปืน เอาเป็นตกจากที่สูงดีไหม"
"ไม่! ไอ้บ้านี่! ไม่เอานะ ปล่อยฉัน ปล่อยเซ่!"
"งั้นรับปากมา ว่าต่อไปนี้จะไม่รังแกนิรินอีก"
"..."
แพรวาหันมองมาทางนิริน ส่วนนิรินเองก็ตกใจเหมือนกันว่าทำไมคนคนนี้ถึงรู้จักชื่อเธอ
"พูด!!"
เพราะเสียงตะเบ็งอย่างมีอำนาจนั่นทำเอาแพรวาตาเหลือกลาน
"ไม่แล้ว! ไม่แกล้งแล้ว!"
เพียงเท่านั้น ร่างของแพรวาก็ถูกดึงเข้ามากลางห้อง เขาเหวี่ยงเธอไปชนกับพวกลูกสมุนทั้งหลาย ก่อนจะขว้างแก้วชานมใส่ตัวแพรวา
"กรี๊ดดด!"
แพรวากรีดร้องเมื่อชานมทั้งแก้วหกเปรอะเปื้อนทั้งเสื้อผ้าหน้าผมของเธอ หญิงสาวดิ้นเร่ามองสภาพตัวเองแล้วร้องกรี๊ดๆ อยู่อย่างนั้น
นิรินมองภาพของแพรวาอย่างตกตะลึง ไม่เคยมีใครกล้าล่วงเกินรุ่นพี่คนนี้ และไม่เคยมีใครอีกที่จะยื่นมือ...มาช่วยเธอ
เขาคือใคร?
หญิงสาวรีบหันไปมองคนคนนั้น และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่เขาเดินมาหยุดตรงหน้าเธอพอดี
ใบหน้าที่อยู่ใกล้ๆ กลิ่นหอมจากกายเขา มันทำให้เธอตกใจสุดขีด
"นี่..."
"เจอกันอีกแล้วนะนิริน มือตบคนเก่งของฉัน"
เขายิ้ม แต่นิรินหัวใจกระตุก ผู้ชายคนนี้มันคือเขาจริงๆ ด้วย!
