บทที่ 9 ตอน ร่างกายของเธอ ชีวิตของเธอเป็นของฉัน
ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าของหญิงสาว ริมฝีปากหยักลึกเม้มแน่นด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาก้มหน้าลง ใช้มืออีกข้างรวบข้อมือของศศิชาตรึงไว้เหนือศีรษะ
“บอกมาว่ามันเป็นใคร!”
เมฆาถามเสียงกร้าว แต่สายตาของเขาจ้องมองเธออย่างจับผิด ความโกรธเกรี้ยวผสมปนเปกับความหวงแหน แผ่คลุมหัวใจจนร้อนราวกับไฟ
เขาไม่เข้าใจว่าเกิดความรู้สึกบ้าๆ นี้ ขึ้นกับผู้หญิงที่เขาเกลียดคนนี้ได้อย่างไร
“ฉันไม่มีอะไรจะบอก”
ศศิชาเบือนหน้าหนี เม้มปากไว้แน่นเหมือนต้องการให้เขารู้ว่าเธอไม่ยินยอม
“ไม่บอกอย่างนั้นเหรอ”
เมฆาหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน แต่ดวงตาของเขากลับลุกวาวขึ้นอีกครั้ง
“แน่ใจนะ ว่าไม่จะไม่บอก”
“หึ ฉันจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น คุณมันคนไร้เหตุผล อุ๊บ!”
เธอตอบโต้เขา แต่ยิ่งทำให้เขาโมโหมากขึ้น เมฆาก้มลงแนบริมฝีปากบดเคล้าลงบนปากของศศิชาอย่างดุดัน
”อื้อ อย่านะ ปล่อยฉันนะ!”
ศศิชาพยายามดิ้นรนขัดขืน เบือนหน้าหนี แต่เขายังคงบังคับจูบเธอจนแทบหายใจไม่ออก ริมฝีปากอิ่มถูกเรียวปากร้อนรุมบดขยี้จนบวมเจ่อขึ้นมา
“ทำไมเธอถึงได้ดื้อด้านขนาดนี้”
เขาพูดเสียงหอบกระเส่า ริมฝีปากของเขายังคงอยู่ชิดริมฝีปากนุ่มของเธอ จมูกโด่งงามคลอเคลียปลายจมูกของเธอ
ดวงตาคมกริบจ้องมองลงมาด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก มีทั้งความโมโหและแรงดึงดูดบางอย่างที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้
ศศิชาพยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ตอบโต้กลับว่า
“คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!”
“สิทธิ์ เธอกล้าพูดถึงสิทธิ์กับฉันงั้นเหรอ!”
เมฆาหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน แต่ดวงตาของเขากลับลุกวาวขึ้นอีกครั้ง ขณะใช้มือบีบปลายคางของเธอ บังคับให้มองหน้าเขา
“เธอแต่งงานกับฉันแล้วนะอย่าลืมสิ”
“แล้วยังไง คุณไม่ยอมรับฉันเป็นภรรยา ฉันต้องยอมรับคุณเป็นสามีด้วยเหรอ”
ศศิชาคล้ายสุนัขจนตรอก เมื่อถูกต้อนจนมุมก็พุ่งเข้าต่อสู้สุดกำลัง อย่างไม่กลัวตาย
“ใช่ ฉันไม่คิดว่าเธอเป็นเมียฉันหรอก แต่ร่างกายของเธอ ชีวิตของเธอเป็นของฉัน”
พูดจบเขาก็จูบเธออีกครั้งอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม จูบนี้หนักหน่วงและยาวนานกว่าครั้งแรก บดขยี้ริมฝีปากของศศิชา เขาบีบกรามของเธอให้เปิดออกก่อนที่ลิ้นร้อนจะรุกเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
“อื้อ ปล่อยฉันนะ”
ศศิชาพยายามผลักไสทุบตี แต่ก็ไม่เป็นผล มาเฟียหนุ่มเหมือนถูกความโทสะครอบงำ จนไม่สนใจอะไรอีก แรงต่อต้านราวกับมดตีช้าง ไมได้สร้างความสะเทือนอะไรให้เขาเลย หญิงสาวถูกจูบจนอ่อนแรง หอบหายใจกระเส่า
มือหนาสอดไปใต้เสื้อลูบไล้ผิวนุ่มเนียน บริเวณหน้าท้อง เลื่อนลูบไปสัมผัสทรวงอวบงาม เขากอบกุ่มความนุ่มหยุ่นนั้นขยำเต็มกำมือ จนเจ้าของสะดุ้งเฮือกด้วยความเจ็บปนหวาดหวั่น พยายามปัดป้อง แต่เขาไม่สนใจ
“อื้อ อย่านะ อ๊ะ”
ศศิชาร้องห้ามเสียงแผ่ว ก่อนจะร้องครางออกมา เมื่อเขาถลกเสื้อชั้นในของเธอ แล้วใช้ริมฝีปากครอบลงไปบนยอดทรวงสีหวาน แล้วตวัดเรียวลิ้นร้อนดูดแรง จนเกิดเสียงดังจุ๊บ ความรู้สึกคล้ายไฟช็อตเกิดขึ้นจากปลายยอดทรวง แล่นปราดไปยังท้องน้อยจนเจ้าตัวสะดุ้ง
“ยายตัวดี อืม หวานเหลือเกิน”
เมฆาพึมพำในคอ ริมฝีปากก็ดื่มกินยอดทรวงทั้งสองเต้าสลับไปมาอย่างเมามัน มือคลึงเคล้าขยำความนุ่มหยุ่นนั้น ราวกับเป็นก้อนแป้งขนมปัง ทั้งนวดคลึงขยี้ขยำไปมา
“ขะ คุณเมฆา ยะ อย่า... อ๊ะ”
ศศิชาพยายามร้องห้าม เสียงนั้นสั่นพร่าแทบฟังไม่เป็นภาษา ร่างกายอ่อนระทวยไปกับสัมผัสวาบหวามของคนตัวโต
“หยุดนะ ปะ ปล่อยฉัน...”
“หยุดเหรอ...”
เมฆาหอบหายใจกระเส่า เขาเงยหน้าขึ้นจากทรวงงาม
ทันใดนั้น! เขาก็หยุดชะงักลงคล้ายได้สติ สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวที่เคยครอบงำเริ่มถดถอยลงไป แทนที่ด้วยความสับสน
เขาจ้องมองใบหน้าหวาดกลัวและริมฝีปากที่บวมช้ำของศศิชาที่อยู่ใต้ร่าง ก่อนที่ดวงตาของเขาจะแข็งกระด้างขึ้นอีกครั้ง
“โธ่เว้ย ! เธอยั่วฉันอีกแล้วนะ”
เมฆากระชากตัวเองออกห่างจากศศิชาอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกไฟลวก เขาลุกขึ้นจากเตียง ยืนหันหลังให้เธอ หายใจหอบถี่ ใบหน้าของเขาดูซีดเผือดลงเล็กน้อย
มาเฟียหนุ่มไม่พูดอะไรอีก เขาสะบัดตัวเดินออกจากห้องไปทันที ประตูห้องปิดลงพร้อมกับเสียงที่ดังสนั่น ทิ้งให้ศศิชานอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง
ร่างกายสั่นระริกและร้อนผ่าวไปทั้งตัว ริมฝีปากที่บวมช้ำยังคงรับรู้ถึงรสจูบที่ทั้งดุดันและเผ็ดร้อน
เธอนอนนิ่งหลับตาลง หอบหายใจแรง หัวใจเต้นโครมครามด้วยความหวาดกลัว ระคนกับความรู้สึกวาบหวามประหลาด จากสัมผัสร้อนแรงของเขา
“ไม่นะ ยายจันทร์ เขารังแกเธอนะ”
ศศิชาพยายามสลัดความรู้สึกที่ไม่เข้าใจนั้นทิ้งไป แต่ก็ทำได้ยากนัก เธอได้แต่หวังว่าค่ำคืนนี้จะผ่านพ้นไปโดยเร็ว และเมฆาจะไม่กลับมาอีก
นอกห้อง เมฆาพาตัวเองมายืนหอบหายใจแรง ร่างกายของเขากำลังลุกเป็นไฟ เพราะร่างกายแสนหวานของลูกสาวศัตรู
“ศศิชา... เธอมัน...”
เขาครางเรียกชื่อหญิงสาวในคอ ความต้องการบางอย่างที่ถูกปลุกขึ้น กำลังทุบตีกับความเกลียดชังที่เขามีต่อลูกสาวของคนที่ฆ่ามารดา
ร่างกายของมาเฟียหนุ่มเจ็บปวดรวดร้าว กับความปรารถนาภายในที่ไม่ได้ปลดปล่อย
แต่เขาไม่อาจกลับเข้าไปสานต่อสิ่งนั้นได้ เมื่อความเครียดแค้นในใจกำลังต่อต้านอย่างรุนแรง
ตูม!
เมฆาพาร่างกายร้อนรุ่มของตัวเอง ทิ้งตัวลงไปในสระน้ำ ปล่อยให้ความเย็นยะเยือกดับความร้อนในกายหนุ่ม
ภาพของศศิชาวาบผ่านเข้ามาในหัว ก่อนที่เขาจะปัดมันออกไปแล้วแทนที่ด้วยความชิงชัง
เธอเป็นลูกสาวศัตรู เขาต้องเกลียดเธอ!
