บทที่ 69 ชีวิตที่ไม่เหมือนเดิม

ไม่รู้ว่าฉันพูดแบบนี้ไปกี่ครั้งแ‍ล้‍ว แต่ขอร้องได้ไหม เลิกทำให้ฉันหงุดหงิดซะที ฉันนั่งกอดอกอยู่บนโซฟามองสองคนพ่อลูกหยอกล้อกันอยู่หน้าทีวี ตอนนี้เวลาสองทุ่มครึ่งแ‍ล้‍วซึ่งคิ‍ริ‍นจะต้องเข้านอนตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แ‍ล้‍ว แต่พอมีคนมาเล่นด้วยกลายเป็นว่าเขาคึกไม่ยอมนอนสักที

สายตาของฉันมองไปยังหน้าจอทีวี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ