บทที่ 11 เมียไม่รัก 11
วันต่อมาเราเดินทางมาถึงทะเลในช่วงบ่ายโมง กระเป๋าทุกในและของอย่างพนักงานเอาไปเก็บเรียบร้อยแล้ว ไกอาเดินออกมาตามนัดกินข้าวเป็นคนสุดท้ายที่ร้านอาหารและเจอกับคนที่ทำให้คิดถึงมาก เธอเดินเร็วขึ้นแล้วไปกอดอาเอสที่ยิ้มกว้างให้ ไม่กี่นาทีคุณท่านก็เดินมากอดแล้วลูบหัวเบาๆ
“ไม่เจอปีหนึ่งยัยหนูโตขึ้นเยอะเลยนะ”
“คุณท่านก็พูดเกินไป ฉันตัวเท่าเดิมไม่เห็นจะโตขึ้นเลย”
“ยังต่อปากต่อคำเก่งเหมือนเดิมเลยนะยัยหนู แล้วอยู่ที่นี่เป็นยังไงบ้างเล่ามาให้หมดเลยนะ มีใครแกล้งอะไรหนูไหม หรือมีคนขัดใจเกินไปรึเปล่า บอกมาเลยไม่ต้องกลัวใคร ฉันอยู่ที่นี่แล้วไม่มีใครดุหนูได้หรอก”
อามินกำมือแน่นพร้อมจ้องมองพ่อที่ทั้งกอดไกอาแล้วโอบไหล่เดินผ่านหน้าไปอีก เขาเดินตามมาด้วยความเร็วไม่ได้ตั้งใจจะหาเรื่องใครเลยจริงๆ ก่อนจะจับแขนพ่อรั้งเอาไว้ให้หยุดนิ่งแล้วดึงตัวไกอาออกมาพร้อมกับแทรกตัวเองไปตรงกลาง พ่อทำหน้ามึนงง ส่วนไกอาก็คิ้วขมวดแล้วหัวเราะเบาๆ
มีเรื่องอะไรให้ขำนักเหรอ
“บอสหวงคุณท่านจริงๆด้วย”
“ฉันก็บอกหนูแล้วว่าลูกชายขี้หวงมาก”
“ใครหวงพ่อวะ! ส่วนเธอมานี่เลยจะอยู่ใกล้อะไรนักหนา คนแก่ๆแบบนั้นชวนคุยไม่สนุกหรอก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีแรงพาเธอเดินเล่นรึเปล่า มากับฉันนี่!”
“ไอ้นี่!”
“แก่ก็อยู่ส่วนแก่นะพ่อ วัยรุ่นเขาจะเล่นกันอย่ามายุ่ง!”
“วัยรุ่นบ้าอะไร! แกอายุสามสิบแปดปีแล้วอามิน”
“ก็ยังไม่แก่เท่าพ่อแล้วกัน ไปกันเถอะไกอาอยู่ตรงนี้นานแล้วเหม็นสาปพวกเฒ่าหัวงูแก่แล้วแล้วไม่เจียมตัว!”
“ฉันเป็นพ่อแกนะอามิน!”
“ผมก็ไม่ได้พูดนี่ว่าพ่อเป็นคนสวน!”
“ไอ้นี่มันกวนประสาทจริงๆ ยัยหนูไปกับเอสเถอะอย่าไปอยู่ใกล้มัน ไอ้นี่มันเป็นบ้า เดี๋ยวจะประสาทใส่หนูเอา!”
“แก่แล้วอย่าใส่ร้ายคนอื่นดิพ่อ!”
“ว่าฉันแก่ แกเองก็แก่จนแทบจะเป็นพ่อยัยหนูได้อยู่แล้ว!”
“ทำไมพ่อปากเสียจังเลยวะ!”
เอสจะกุมขมับด้วยความปวดหัวที่พ่อลูกทะเลาะกัน แล้วอีกไม่กี่วันจะต้องเดินทางไปเมืองนอกด้วยกันอีก เขาต้องเตรียมอะไรมาอุดหูไว้ไหมเนี่ย ก่อนจะทำอะไรไกอาก็เดินนำไปรอที่ร้านอาหารแล้วเลือกเมนูรอ บอสอามินกับคุณท่านก็รีบเดินตามเหมือนแข่งขันว่าใครจะไปถึงก่อนอย่างนั้นแหละ
“ปรกติวีนแบบนี้บ่อยไหม?” เอสหันไปถามบอดี้การ์ดคนสนิทของบอสอามินที่คุ้นหน้ากันดีมาก
“ก็บ่อยนะพี่เอส แต่ว่าบอสไม่เคยวีนใส่น้องไกอาหรอก บอสไม่เคยขึ้นเสียงเลยด้วยซ้ำ” ชาเน่ตอบในสิ่งที่รู้และเห็นตลอดระยะเวลาหนึ่งปีเต็ม
“น้องไกอาเป็นใครกันแน่เหรอ ทำไมคุณท่านถึงดูรักนักรักหนาขนาดนั้น” เฌอมาถามด้วยความข้องใจอย่างหนัก
“ใช่ เรื่องนี้ต้องบอกนะไม่งั้นบอสมีสิทธิ์อาละวาดแน่นอน” ราเมย้ำให้รู้ถึงความสำคัญก่อนที่อะไรจะแย่ลงไป
“คุณท่านเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กเลยรักเหมือนลูกสาวน่ะ” เอสตอบง่ายๆที่น่าจะทำให้เข้าใจมากขึ้น ส่วนรายละเอียดอื่นๆนั้นไม่สามารถจะพูดออกไปได้หรอก แล้วบางเรื่องเขาก็ไม่ได้รู้มากขนาดนั้นด้วย
“รู้แบบนี้แล้วค่อยเบาใจขึ้นมาหน่อย งั้นแบบนี้บอสก็มีหวังสิ” ราเมบ่นเบาๆแล้วยิ้มกว้าง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความบอกบอสอามินทันที
“หมายความว่าไง!?” เอสถามด้วยความตกใจและหนักใจมากในสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นและควบคุมไม่ได้
“ก็แบบที่พูดนั่นแหละพี่เอส” ราเมตอบด้วยสีหน้าสดชื่นแล้วรีบเดินไปทันทีเพราะว่าหิวข้าวแล้ว
หลังจากกินอาหารก็ถึงช่วงเวลาสนุกกับกิจกรรมที่เลือก อามินว่ายน้ำเล่นอย่างสนุกกับบอดี้การ์ดส่วนตัว ไกอานั่งใต้ร่มไม้ขณะที่อ่านหนังสือไปด้วย อดัมแอบมองเด็กตัวเล็กที่ไม่เคยรู้สึกว่าโตขึ้นเลยด้วยความเอ็นดูเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง แล้วข้างตัวคือเอสที่นอนอาบแดดด้วยความสงบมากเหมือนทุกครั้ง
“มีใครติดต่อมาหาหนูบ้างไหม?”
“ไม่เลยค่ะ พี่ไซร่าหายไปตั้งแต่วันนั้นก็ไม่ติดต่อมาอีกเลย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ส่วนพี่เซญ่าก็ติดต่อมาบ้างค่ะ แต่คุยกันได้แค่แป๊บเดียวก็รีบวางสายไป พี่เซญ่าบอกให้เตือนท่านให้ระวังด้วยนะคะเพราะเหมือนจะมีอะไรแปลกๆเกิดขึ้น ไว้เดี๋ยวถ้าพี่เซญ่ารวบรวมทุกอย่างได้ก็น่าจะบอกคุณท่านอีกที”
“เรื่องแปลกๆงั้นเหรอ?”
“ใช่ค่ะ เหมือนว่ามีข้อมูลภายในบางอย่างหลุดออกไป แต่พี่เซญ่าตามไปไม่ทันเพราะเขาน่าจะไหวตัวก่อนเลยทำลายทุกอย่างทิ้งแล้วหนีไป พี่เซญ่าเตือนให้ฉันระวังตัวมากกว่าเดิม”
“ทำไม?”
