บทที่ 3 เมียไม่รัก 3
“อย่าทำหน้าแบบนี้ฉันไม่ชอบ! แล้วของพวกนี้เดี๋ยวฉันช่วยจัดเองเธอจะได้นอนพักเร็วๆ รู้ไหมว่าเป็นเด็กเป็นเล็กต้องนอนพักผ่อนเยอะๆ” เขาถอดเสื้อคลุมสีดำวางลงที่โซฟาแล้วมองห้องพักที่ยังไม่ได้เก็บของเลย ยัยเด็กนี่ก็อมยิ้มบางๆก่อนจะลงมือเก็บของที่วางเกะกะเต็มไปหมด
“รู้ใช่ไหมว่าต่อจากนี้ฉันจะเป็นคนดูแลเธอทุกอย่าง”
“ทุกอย่างเลยเหรอคะ ไหนคุณท่านบอกว่าแค่ช่วยดูแลไม่ให้มีอันตรายเฉยๆ”
“พ่อคงบอกเธอไม่หมด แต่ฉันจะดูแลเธอทุกอย่างรวมถึงความปลอดภัยด้วย ดังนั้นมีอะไรก็ให้บอก แล้วเราจะเจอกันสักอาทิตย์ละครั้งเพื่อให้มั่นใจ ส่วนข้อความถ้าฉันส่งมาก็ตอบกลับด้วย จะไปเที่ยวไหนก็บอกให้ฉันรู้ หรืองานที่มีแนวโน้นว่าจะเสี่ยงเจ็บตัวก็บอก”
“ก็ได้ค่ะ”
เขายังไม่รู้ว่าพ่อให้เธอมำงานอะไรกันแน่เพราะถามก็ไม่บอก พ่อแค่ให้ดูแลเรื่องความปลอดภัยและช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆแค่นั้น แต่ดูจากกองเอกสารและการหาที่อยู่ให้ดีมากขนาดนี้ก็พอจะเดาได้ว่ามีความสำคัญด้านข้อมูลมากพอสมควร หรือบางทีอาจจะเป็นตัวแปรอะไรหลายอย่างในธุรกิจก็ได้
เด็กสิบเก้าปีแต่ดูโตเกินอายุมาก
อยากรู้จักให้มากขึ้นแล้วสิ
หลังจากวันนั้นที่เรารู้จักกันเวลาก็ผ่านมาหนึ่งปีแล้ว ไกอาจะทำงานที่คอนโดเป็นหลักแต่ก็มีบางครั้งที่เข้าออฟฟิศเพื่อประชุมในบางเรื่องที่สำคัญและเร่งด่วนมากจริงๆ เขาส่งข้อความคุยกับเธอเรื่อยๆเพื่ออัพเดตข้อมูลข่าวสารที่ควรรู้และที่จำเป็นต้องรู้อยู่ทุกวัน ภายในเวลาหนึ่งอาทิตย์เขาจะต้องได้เจอเธอและกินข้าวด้วยกันซึ่งนี่ถือเป็นข้อตกลงระหว่างเรา
เขาทำเพื่อให้เธอนั้นปลอดภัยส่วนหนึ่ง
แต่อีกส่วนคือคิดถึง
ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาสนใจเธอไปตั้งแต่ตอนไหนเพราะรู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นหมกหมุ่นไปแล้ว เขาพยายามจะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอและไม่ให้ใครใกล้ชิดเธอมากกว่าด้วย แต่ระหว่างเรามีเส้นบางๆกั้นเอาไว้อยู่ เขาสนใจแค่เธอและรู้สึกจะประสาทกินหลายครั้งเพราะการตอบข้อความที่ช้ามากเกินไป โทรหาแล้วไม่รับสายหลายครั้ง หรือออกไปไหนคนเดียวทั้งที่เขาพร้อมจะขับรถให้เสมอ พร้อมจะพาไปทุกที่ที่เธออยากไป พร้อมจะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างเพียงแค่เราอยู่ใกล้ชิดกันแบบไม่มีใครมายุ่งเกี่ยวทั้งนั้น แต่ว่าไกอาไม่น่าจะคิดแบบนั้น เธอจะตอบข้อความกลับมาทันทีถ้าเป็นเรื่องงาน เธอไม่ค่อยพูดเรื่องส่วนตัวเท่าไร เธอคุยกับเขาแค่เรื่องงานอย่างเดียวจนรู้สึกว่าชีวิตเธอมันไม่มีอะไรนอกจากงานเลยรึไง เธอยังเด็กมากจนมองไม่เห็นความรู้สึกบางอย่าง ส่วนเขาก็พยายามชัดเจนแล้วแต่ก็ไม่เห็นว่าเธอจะรู้สึกอะไรเลยสักนิด
ยัยเด็กเนิร์ดตัวแสบนี่เก่งแค่เรื่องงาน
เรื่องอื่นน่ะโง่มาก
“สรุปวันนี้มาหามีเรื่องอะไรอีกรึเปล่าคะ?”
“ถ้าไม่มีเรื่องจะมาหาไม่ได้เลยรึไง”
“ก็ได้ค่ะ แต่ว่าอยากรู้ไงว่ามาหาทำไม ฉันต้องทำงานนะไม่มีเวลาออกไปกินข้าวด้วยบ่อยๆหรอก เรื่องนี้บอสก็รู้นี่”
“นอกจากทำงานแล้วไม่คิดเรื่องอื่นเลยรึไง?”
“ก็เล่นเกม ดูหนัง อ่านหนังสือค่ะ”
“ทำตัวเหมือนพวกเด็กติดห้องไปได้”
“ก็มันไม่จำเป็นต้องออกไปไหนนี่คะ”
“เหรอ?”
“ฉันพูดจริงๆนะ ที่นี่ร้อนมาก แดดแรงทั้งปีจนแยกฤดูไม่ออกแล้วเนี่ย ไหนจะการจราจรที่แย่ ฝุ่นควันมลภาวะก็เยอะ ฉันอยู่ในห้องแบบนี้แหละดีแล้ว สรุปว่ามาทำไมคะ?”
“วันมะรือวันเกิดฉัน”
“แล้ว?”
“ฉันมาเชิญให้ไปด้วยกัน ปีนี้ฉันจัดที่รีสอร์ตริมทะเล พ่อก็จะมาด้วยนะ เอสก็มา เธอน่าจะชอบที่นั่นด้วย”
“แต่ฉันกลัวจะเคลียร์งานไม่ทันค่ะ ฉันให้ของขวัญย้อนหลังได้ไหมคะ?”
“หนึ่งปีมีสามร้อยกว่าวัน เธอจะสละแค่วันสองวันไปฉลองกันฉันไม่ได้เลยรึยังไงไกอา หรือว่าเธอแค่ไม่อยากไปกับฉัน”
“คือว่า…ก็ได้ค่ะ แต่ว่าบอสจำได้ใช่ไหมคะว่าฉันแพ้กุ้ง”
“เรื่องแบบนี้ฉันไม่มีทางลืมหรอกน่า วันนั้นก็อย่ากินอะไรมั่วซั่วละ ถึงเธอจะแพ้กุ้งแต่คนอื่นไม่ได้แพ้และกินได้”
“ค่ะบอสอามิน”
