บทที่ 11 7 ราชากะทะเหล็กซอยสิบเอ็ดย่านฝั่งธน
มีออเดอร์จำนวนมากที่เข้ามาเพราะการเปิดตัวที่บริษัทว่าเธอเป็นภรรยาของอธิกะ บุรินทร์รัตน์ ทำให้ลูกค้าแห่แหนกันมานั่งกินขนมและสั่งกาแฟจนเต็มร้านของปภินดาไปหมด
หมูหวานกับหมูหยองยืนเหงื่อตกยิ้มแห้งให้กันอย่างฉงนใจเพราะนับตั้งแต่เปิดร้านมาไม่เคยมีคนมากินขนมหน้าร้านและนั่งคุยกันเสียงดังจ้าละหวั่นแบบนี้มาก่อน ทำให้ชีวิตของสองพี่น้องรู้สึกเห็นแสงสว่างรำไรเพราะมีโอกาสสูงที่คุณครีมอาจจะขึ้นค่าจ้างให้พวกเธอ
"สองหมูของพี่ปีหน้าพี่จะขึ้นค่าแรงให้นะจ๊ะแล้วถ้าวันไหนออเดอร์เยอะมากพี่จะเพิ่มค่าแรงเป็นรายวันไปให้อีก โอเคไหมสองหมู"
พี่น้องสองหมูรู้สึกเหมือนความฝันที่คิดเมื่อครู่กลายเป็นจริงในชั่วอึดใจเดียว "พี่หยองหวานว่าเราต้องไปแก้บนพระพิฆเนศกันซะหน่อย"
"ไปสิ ๆ เสาร์นี้วันหยุดไปแก้บนกันดีกว่าเนอะ" สองพี่น้องหัวเราะคิกคักแล้วไปต้อนรับลูกค้าที่ทยอยเข้ามาสั่งขนมและกาแฟเรื่อย ๆ ด้วยรอยยิ้ม
หลังจากที่ร้านขนมปิด ปภินดาก็ยืนรอให้ อธิกะมารับทว่าเขาก็ยังไม่มารับเธอสักที ทำให้เธออดเป็นห่วงไม่ได้ว่าอาจจะเกิดอะไรขึ้นกับเขาหรือเปล่า
หญิงสาวกดเบอร์โทรหาอย่างร้อนใจ เขากดรับสายเธอแต่สัญญาณก็ขาดหายติดๆ ดับๆ แถมเธอยังได้ยินเสียงพ่อกับแม่แทรกเข้ามาเป็นระยะทำให้เธอยิ่งเป็นกังวลมากขึ้นไปอีก
ดวงหน้าเครียดเริ่มวิตกจริตรีบส่งข้อความหาอธิกะว่าเธอกำลังจะไปหาเขาที่บ้าน และถามว่าตอนนี้เขาอยู่บ้านเธอใช่ไหม
อธิกะตอบกลับมาว่าใช่และเขากำลังโดนพ่อกับแม่เธอเทศนาภาษาคนหวงลูกสาวชุดใหญ่อยู่ ทำให้ไม่สามารถปลีกตัวออกมารับเธอตามสัญญาได้
เพียงไม่กี่นาพี่วินขาประจำก็แว๊นด้วยความเร็วสูงตามความต้องการของเจ้าของร้านขนมและส่งเธอลงหน้าบ้าน ปภินดาล้วงหยิบแบงค์ร้อยส่งให้พี่วิน สภาพหัวของปภินดาฟูฟ่องชี้โด่เด่เพราะว่าเธอซ้อนวินมาโดยปราศจากหมวกกันน็อก เพราะพี่วินดันลืมหมวกไว้ที่บ้าน
ไอ้เธอจะมัวห่วงความปลอดภัยของตัวเองอยู่ก็กลัวจะไม่ทันการ จึงให้พี่วินขับมาทั้งแบบนี้
"คุณครีมครับให้เงินพี่เกินเปล่าครับ มาแค่นี้แค่หกสิบบาทเองเด้อน้อง"
"ที่เกินไปถือว่าเป็นค่าเสี่ยงภัยพี่อุตส่าห์ขับมาให้ได้รวดเร็วทันใจหนูมากค่ะ เอาไปเถอะนะคะไม่ต้องทอน งั้นหนูไปนะคะขอบคุณมากค่ะพี่"
เพียงแค่เธอก้าวขาเข้าบ้านไม่ถึงครึ่งก้าวดีปภินดาก็ต้องเอียงหลบตะหลิวของพ่อที่เหวี่ยงมาไม่รู้ทิศรู้ทางจนทำให้เธอรีบสับขาเข้าไปดูว่าอธิกะของเธอยังอยู่ครบชิ้นดีอยู่หรือไม่และก็ภาพตรงหน้าก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดหรือวิตกจริตแต่อย่างใด เพราะตอนนี้พ่อเธอกำลังเชียร์มวยควงตะหลิวไปด้วยเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมเมื่อกี้ถึงมีตะหลิวปลิวผ่านหัวเธอไป
และคนที่กำลังผัดข้าวเสียงดังฉู่ฉ่าก็คือ อธิกะ สามีของเธอ แถมเขายังผัดผักบุ้งไฟแดง ไฟลุกท่วมจนเกือบถึงหลังคาบ้านอยู่แล้ว แต่ลวดลายลีลาช่างถอดราชากะทะเหล็กซอยสิบเอ็ดมาราวกับแกะ
ขณะที่แม่กำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองดูลูกเขยสุดหล่อโดยไม่พูดไม่จาสักคำ
ที่แท้เรื่องราวทุกอย่างที่ว่าร้ายก็กลายเป็นเรื่องดีจนน่าตกใจ
พ่อกับแม่ชวนคุณธิอยู่กินข้าวด้วยกันแถมยังชมว่าเขาทำอาหารอร่อยเสนอแผนการตลาดร้านราชากะทะเหล็กซอยสิบเอ็ดย่านฝั่งธนให้คุณอธิกะฟังจนมืดค่ำ แต่เขาก็หัวเราะสนุกสนานและรับมุกทันพ่อแม่ของเธอทำให้การมาทำความรู้จักกับว่าที่พ่อตาแม่ยายเป็นผลสำเร็จที่เกินความคาดหมาย
ตอนนี้ก็คงเหลือเพียงคุณยายปภา ยายผู้เจ้าระเบียบเพียบพร้อมทุกระเบียดนิ้วของเธอคนเดียว
ปภินดาเป็นฝ่ายขับรถพาอธิกะกลับคอนโดและแทบจะเป็นฝ่ายอุ้มเขาลงมาจากรถ เนื้อตัวของเขาเต็มด้วยกลิ่นของกับข้าวที่บ้านเธอ หญิงสาวสะกิดหัวไหล่ของเขา แล้วปลดเข็มขัดนิรภัยออกให้ เขาปรือตามองทำให้สายตาสองคู่สอดประสานกัน
"คุณธิคะถึงแล้ว..อื้อ" ปากของเธอถูกเขาตะครุบกลืน เขาดูดลิ้นเธอจนรู้สึกมวนท้องไปหมด แถมยังจูบจนเธอแทบจะหมดลมหายใจเฮือกสุดท้ายเลยทีเดียว ใบหน้าของคนถูกจู่โจมด้วยรสจูบแน่นิ่งเมื่อเขาผละจูบอันสุดสยิวออก ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจให้เป็นปกติ
"ขอบคุณสำหรับพลังงานนะครับครีม" รอยยิ้มเต็มด้วยเลศนัยผุดพรายขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา และเขาก็ก้าวขาลงจากรถหนีเธอขึ้นห้องไปก่อน
อิตาบ้านี่! คิดจะปลุกปรารถนาเธอให้ตื่นขึ้นอีกอย่างนั้นเหรอ ไม่ได้ ๆ เธอจะต้องอยู่เฉย ๆ ห้ามกระโตกกระตากห้ามแสดงออกว่ายากเด็ดขาดยัยครีม
