บทที่ 3 ผมชอบกินครีมรสนม
ภายในห้องแอร์เย็นฉ่ำร่างกายเห่อร้อนวูบ วาบของร่างอ่อนปวกเปียกค่อย ๆ หยัดตัวขึ้นพอ สายตาเริ่มปรับโฟกัสได้ความจำบางส่วนก็บอกว่าที่นี่คือคอนโดของอธิกะหรือว่าเขาจะไปรับเธอกลับมาจากบาร์
"ดีขึ้นบ้างหรือยัง" ชายหนุ่มทักขึ้นในความมืดมิดพอเขาขยับเข้าหาแสงภายในห้องนอน ซิกแพ็คขาวกระแทกตาของอธิกะและกางเกงบ็อกเซอร์สั้นโชว์น่องขาแกร่งของเขาที่เต็มด้วยมัดกล้ามเผยต่อสายตาของเธอ ปภินดารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง
ทำไมเขาถึงโผล่มาทั้งที่ยังไม่ใส่เสื้อผ้าออกมาเดินโชว์ความกำยำของร่างกายอยู่ได้ มีความกระ ดากอายอะไรกับเขาบ้างไหมนะ ผู้ชายคนนี้
"ปวดหัวชะมัด" เธอตอบห้วนและพยายามลุกลงจากเตียง แต่สองขาก็สั่นระริกเกินกว่าที่จะเดิน ต่อ นัยน์ตาคมกริบที่มองดูอยู่นั้นรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย จึงตัดสินใจรวบเอวเล็กด้วยมือข้างเดียวแล้ว ทุ่มลงกับเตียงนอน
"ทำอะไรของคุณเนี่ย ฉันจะกลับบ้าน"
"คุณจะมากลับอะไรเอาตอนนี้ครับ นี่มันเวลาอะไรแล้ว”
“แล้วมันกี่โมงกี่ยามแล้วล่ะคะ”
“ตีหนึ่งแล้ว"
"ดิฉันกลับได้ก็แล้วกันค่ะ" ดวงตากลมยืนยัน แต่ใบหน้าสวยนั้นก็ยังเลื่อนลอยไม่มีสติเช่นเดิม
"ผมขอถามอะไรคุณหน่อย คุณโกรธอะไรผมบอกผมได้ไหมครับครีม" มืออุ่นทั้งสองข้างของปภินดาถูกมือที่ใหญ่กว่าชำแรกปลายนิ้วเรียวทั้งสิบและสอดประสานเข้ากับนิ้วมือของเธอ มือหนาเคลื่อนมือของเธอขึ้นอย่างเชื่องช้าแล้วรั้งตรึงขึ้นไว้เหนือหัว และเพราะสัมผัสที่อ่อนโยนและแปลกใหม่นี้ทำให้คนที่ไม่ค่อยมีสติเพราะฤทธิ์แอลกฮอล์เผลอใช้คำพูดที่สิ้นคิดออกมา
"ฉันแค่ต้องการความสัมพันธ์ที่จริงจัง ความสัมพันธ์ที่ยืดยาว ฉันอยากได้ความรัก ไม่อยากได้แค่การตอบแทนอะไรนั่นของคุณ"
"แล้วคุณรู้ได้ไงว่าผมไม่จริงจังกับคุณ หรือว่าไม่รักคุณ" อธิกะกระซิบประชิดริมกกหูเห่อแดง ก่อนที่เขาจะบดขยี้ริมฝีปากอิ่มด้วยความหนักหน่วง
ชิวหาที่อัดอั้นแทรกเข้าไปเกี่ยวรัดลิ้นร้อนในอุ้งปากของคนใต้ล่าง แม้ปภินดาพยายามขัดขืน ทว่าเมื่อรสจูบที่ชวนให้สมองขาวโพลนนี้เพลิดเพลินอยู่ใน ภายในปาก มันกลับดึงดูดให้เกิดแรงต้านมากกว่า แรงผลัก
วินาทีนี้เรียวลิ้นอ่อนแรงของเธอมันกำลัง ชาไปหมด เพราะลิ้นดุของเขาไม่ยอมล่าถอย อธิกะยอมถอนจูบออกกวาดจองมายังดวงหน้าแดงระเรื่อ สายตาลุ่มร้อนเลื่อนต่ำลงที่คอเสื้อแหวกลึกตัววีสีขาว ซึ่งเปิดเผยให้เห็นร่องอกเนียนเปล่งปลั่ง ใบหน้าที่ร้อนวูบของเขาดึงชายเสื้อตัวบางขึ้นให้พ้นจากตัวของปภินดา
กระทั่งบราลูกไม้สีฟ้าตัวสวยปรากฏต่อสายตาอยากรู้ของเขา
ปลายนิ้วช่ำชองไม่รีรอรีบดีดตะขอที่คล้องกันอยู่ด้านหน้าร่องอกเต่งตูมในครั้งเดียว
บราที่ห่อหุ้มเต้าร้อนไว้อย่างล่อแหลมก็คลายตัวออกจากกัน
มือหยาบกร้านเหวี่ยงบราออกทิ้งลงข้างเตียงอย่างเร่งเร้า เต้านมสีเหมือนกับนมรสสตอรว์เบอรี่สีอ่อนรูปทรงหยดน้ำก็ดันทะยานพวยพุ่งตระหง่านดั่งมีแรงโน้มถ่วงออกมา
ยามที่ถูกสายตาของอธิกะจ้องมอง ยอดถันสีชมพูเข้มเกือบแดงบนลานนมนั่นของเธอก็ยิ่งชูชันออกมาจากป้านวงกลมอย่างหลบเลี่ยงไม่ได้
"คุณอธิกะ..."
เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบาดั่งเสียงกระซิบ ทั้งหน้าและตัวของเธอมันกำลังร้อนผ่าวไปหมด
ร้อนเหมือนกำลังถูกคนตรงหน้าแผดเผาให้ มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน
"ผมบอกว่าไงครีม ผมบอกให้คุณเรียกผมว่าธิ แค่ธิ! แต่คุณเรียกผิดอีกแล้ว ดังนั้นคุณต้องโดน หมายเตือนจากผมนะครับ"
สิ้นเสียงทุ้มริมฝีปากหยักบางของเขาก็ตะครุบลงมาครอบครองยอดถันข้างนึงของเธอหายเข้าไปในปากที่ร้อนชื้นของเขา
"คุณธิ....อือ" เสียงหวานครางกระเส่ายังไม่ทันไรก็แอ่นอกยกต้านแรงดูดที่เสมือนว่ากำลังสูบเรี่ยวแรงจากเธอไปจนหมด ถึงแม้มันจะไม่ทำให้เธอสิ้นแรง
แต่กลับทำให้เธอซ่านเสียวไปทุกอณูเนื้อ ยิ่งปรือมองใบหน้าที่สาละวนอยู่กับทรวงอกของตนมันก็ทำให้ร่างกายทุกส่วนหดเกร็งโดยธรรมชาติ
ฝ่ามือที่ยังถูกเขากุมกระชับไว้บีบประสานนิ้ว มือทั้งสิบแน่นขึ้น ยามที่เขาวาดชิวหาลงมาระเรงนมของเธอ ทั้งกัดทั้งดึงเขาสรรหาสารพัดวิธีที่จะวน เวียนอยู่กับอกของเธอไม่เลิก เธอก็แทบจะล่องลอย
"คุณรู้ไหมว่าผมชอบกินครีมรสนมที่สุด จำไว้ให้ดีนะครับ"
"อึ้ม...คุณธิ แต่นี่มัน…นมของครีม ไม่ใช่ครีม รสนมนะคะ"
"งั้นผมเปลี่ยนเป็นชอบนมของครีมก็ได้ ถ้า คุณอยากให้เรียกแบบนั้นผมก็จะเปลี่ยนบริบทให้"
"ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น....อ๊ะ" ฐานเต้า ขาวผ่องถูกงับเป็นเชิงขู่ จากนั้นเขาก็ลุกลงไปยืนที่ ปลายเตียง เขวี้ยงปราการชิ้นสุดท้ายของตนทิ้งไปพลันใดนั้นอธิกะจอมบงการด้านล่างกลางลำตัวของเขาก็ผงาดขึ้นมาสู้สายตาตื่นตระหนกของเธอทันที
ร่างกายแข็งแรงก้าวขาขึ้นมาบนเตียง ขณะที่ปภินดารู้สึกประหม่า ทว่าคราเดียวกันก็หวามไหวอย่างน่าพิศวง
ใบหน้าแดงเอียงอายไม่กล้าปะทะจึงหลบหลีกสายตาร้อนแรงของเขาที่กำลังคลานเข่า เข้ามาแนบกับปลายขาในชุดกระโปรงตัวสั้นสีม่วง ทรงเอของเธอ
"คุณยังปฏิเสธได้นะครีม ยังทัน"
ทันอะไรกัน มันจะทันได้ยังไง ก็เขาปลุกปรารถนาของเธอจนกู่ไม่กลับแล้ว จะให้บอกออกไปว่าเธอไม่พร้อมมีอะไรกับเขา มันก็คงจะดูไม่เนียนเท่าไหร่
เพราะอีกใจก็อยากลิ้มลอง รสราคะดูสักตั้ง ถ้าเขาจะหาว่าเธอร่านเรี่ยราดตอนนี้
เธอก็ยอมทั้งหมด ก็เขาทั้งฮอตทั้งมีเสน่ห์จนสมองเธองงงวยไปหมด แล้วนังครีมคนนี้จะห้ามใจยังไงไหว
"ว่าไงล่ะครีม"
จังหวะที่ปภินดากำลังจะหันหน้ามาตอบรับ เสียงโทรศัพท์ของอธิกะก็ดังลั่นขึ้น
เขาตวัดสายตาขุ่นมัวไปยังเครื่องมือสื่อสารที่ร้องขัดจังหวะมาจาก โต๊ะทำงานข้างนอกอย่างหัวเสีย และคนที่โทรมาเวลาดึกดื่นได้โดยไม่เกรงใจเขาก็มีแต่พวกผู้หญิงที่แม่เอาเบอร์โทรของเขาไปร่อนแจกทั้งนั้น
ชายหนุ่มไม่พูดจาหรือย้ำเอาคำตอบจากหญิงสาวที่กำลังนอนตัวสั่นเทิ้มอยู่ เขาทำเพียงแค่ถกผ้าขึ้นมาคลุมกายของปภินดา แล้วหยิบผ้าขนหนูมา พันเอวสอบของตนด้วยความร้อนรน
"สวัสดีครับผมอธิกะพูดสายอยู่"
"ธิ นี่มัดเองนะคะธิจำมัดได้หรือเปล่า" อธิกะทำหน้านึกครู่หนึ่งแล้วก็นึกออกว่ามัดที่ว่าก็คือมัดไหมทายาทสาวไฮโซที่เคยมาร่วมงานเลี้ยงฉลองครบรอบสี่ปีบริษัทของเขา
ตอนนั้นเขาค่อนข้างถูกใจเธอ อยู่ไม่น้อย กระทั่งหาตัวปภินดาจนพบเขาก็ลืมทุกคนลืม แม้กระทั่งสติอันชอบดีของตนเองใบหน้าคมชำเลืองมองหญิงสาวที่นอนหายใจรวยระรินอยู่บนเตียง นอนรอให้เขาไปสานต่อสิ่งที่ทำค้าง คาไว้
"ผมจำได้ครับ แล้วคุณมีอะไรหรือเปล่า เพราะที่นี่ก็ดึกมากแล้ว"
"ขอโทษด้วยค่ะมัดลืมไปเลยว่าที่อังกฤษเวลาต่างกับที่ไทย มัดดีใจไปหน่อยค่ะที่แม่ของคุณมาสู่ ขอมัดให้คุณ"
ฉิบหายซ้ำสอง เอาอีกแล้ว แม่ของเขาคิดจะ เอามัดไหมมาเป็นคู่หมั้นคนใหม่แทนแม่ขาวีนจอม ราวีคนเก่า ดูท่าแม่มดใจร้ายของเขาคงไม่ยอมวางมือง่าย ๆ ถ้าเขาไม่ตัดสินใจเปิดตัวปภินดาให้ทุก
คนรับรู้ แม่ก็คงไม่เลิกรังควานชีวิตของเขา
"ผมต้องขอโทษคุณจริง ๆ นะมัด ผมมีคนที่ อยากแต่งงานด้วยแล้ว"
"แต่คุณก็ยังไม่ได้แต่งไม่ใช่เหรอคะ มัดไม่มี โอกาสคว้าหัวใจคุณได้เลยเหรอ มัดจองเที่ยวบิน กลับไปเมืองไทยแล้ว คุณมาเจอมัดหน่อยได้ไหมคะ"
"โอเค คุณถึงเมื่อไหร่ก็โทรบอกผมแล้วกัน ผมจะไปหา" อธิกะอยากจะเจอมัดไหมเพื่อคุยกับเธออย่าง เปิดอกตามตรง เพราะเขาไม่อยากลีลาชักช้าแล้วทำให้หญิงที่เขาหมายปองไร้สถานะที่แน่นอนอยู่แบบนี้
ถึงเขากับเธอจะยังไม่ได้ลงเอยกันเลยด้วยซ้ำ เขาก็ต้องรีบจัดการแผนการสะกัดดาวรุ่งของแม่ให้ได้โดยเร็ว
ชายหนุ่มเดินกลับเข้ามาในห้องนอนและเห็นว่าดวงหน้าสวยที่เขาหลงรักกำลังนอนหลับเงียบอยู่ในห่อผ้า ครีมคนขี้กลัวนอนขดอยู่ในผ้านวมผืนโต ของเขาเหมือนกับหนอนดักแด้ผู้อ่อนต่อโลก
ถ้าไม่ติดว่าผู้หญิงที่แม่จัดหามาให้เขาโทรเข้ามาขัดเวลาพาเธอทัวร์สวรรค์ส่วนตัวของเขาล่ะก็
ป่านนี้เขากับเธอคงกำลังผลัดกับรับผลัดกันรุกจนเหนื่อยหอบอยู่แน่
เขาสะบัดความคิดอันสัปดนของตนออก ตอนนี้เขาควรให้เธอนอนพัก
เขาไม่ควรไปลักหลับ หรือล่วงเกินเธอในเวลานี้ ไม่อย่างนั้นมีหวังเธอได้เกลียดขี้หน้าเขาแน่
ครั้นดวงตะวันทอดทอแสงสีส้มเข้ามาภายในห้องนอนหญิงสาวที่นอนมุดอยู่ในห่อผ้าก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ พลางสูดหายใจเอาอากาศยามเช้าอันแสนสดชื่นเข้าไปในปอดอย่างเต็มที่
อธิกะที่เดินจิบกาแฟในถ้วยจึงเดินเข้ามาดูว่าคนขี้เซานั้นตื่นนอนหรือยัง แต่ดันได้มาเห็นภาพติด เรทตั้งแต่หกโมงเช้า
พรวด!
แค่ก! แค่ก!
เขาสำลักกาแฟหน้าดำหน้าแดง ยามที่สองเต้าทรงหยดน้ำเด้งอาบแสงพระอาทิตย์จนเกิดเป็น
เงาสะท้อนกับผนังห้องมองดูแล้วช่างคล้ายกับนางอัปสรที่ลงมาจุติโดยไร้อาภรณ์ห่อหุ้ม เปี่ยมด้วย
ความเย้ายวนและปลุกปรารถนาของเขาให้พองโตตั้งแต่เช้าตรู่
“คุณเป็นอะไรเหรอคะ เมื่อกี้เห็นสำลักกาแฟ”
โอ้ แม่คุณแม่ขนุนหนังป่านฉะนี้ก็ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าตัวเองนั้นกำลังโป๊โป๊อยู่ต่อหน้าเขา
อธิกะหันหลังให้หญิงสาวก่อนจะรีบตอบคำถาม
“เอ่อ…คุณจะป้อนนมให้ผมกินแต่เช้าเลย เหรอครับครีม"
นมอะไรของเขากัน หญิงสาวที่เพิ่งสร่างเมา พยายามปรับจูบสติ พลันใดสติก็ฟื้นคืนเพราะเงาที่สะท้อนรับแสงตะวันนั่น นมที่เขาว่าที่แท้มันก็คือนมของเธอนั่นเอง ตายล่ะ
ปภินดาค่อย ๆ ก้มลงดูสภาพเปลือนโล่งโจ้ง ของตน ตอนนี้หน้าอกหน้าใจของเธอว่างเปล่าไม่มี สิ่งใดปกปิด หญิงสาวยิ้มแห้งรีบดึงผ้าขึ้นมาปิดทรวงอกที่กำลังชูช่อคัดตึงกับสภาพอากาศที่ลดฮวบใน เวลาเช้า
หมับ!
ฝ่ามือข้างหนึ่งของเธอถูกรัดด้วยมือหยาบ โลนข้างหนึ่งของอธิกะ โชคดีที่มืออีกข้างยังไม่ถูกพันธนาการไว้ทำให้มือของเธอจับชายผ้าห่มมาปิด น๊มนมได้ทันเวลา
"คุณธิ...ทะทำอะไรคะ"
"คุณทำให้ผมเสียสติแต่เช้า และผมก็หิวด้วย"
"คะ…คุณก็ไปหาอะไรกินสิคะ"
"คุณรู้เหรอครีมว่าผมอยากกินอะไร"
หัวใจของเธอเต้นตึกตักโครมครามนี่เขาคิดจะใช้คำพูดเบียว ๆ พวกนี้แกล้งเธอไปถึงไหน ถึงแม้มันจะฟังดูน่าขบขันแต่ในสถานการณ์วาบหวิวนี้เธอไม่รู้สึกว่ามันตลกเลย กลับรู้สึกว่าขนลุกซู่เสียมากกว่า
"ไม่ค่ะไม่รู้"
"งั้นคุณก็จงรู้ซะ" และแล้วข้อมืออีกข้างของ เธอก็ถูกยึดไปด้วยมืออีกข้างของเขาจนได้ อยากจะตายจริง ๆ ตอนนี้ท่อนบนของเธอมันอล่างฉ่างไป หมดแล้ว
ขณะที่ผ้าห่มร่นกองไปอยู่ที่เอวในพลันใด แผ่นหลังเนียนนุ่มก็ถูกรั้งด้วยมือของอธิกะเข้ามา เร็วเท่านั้น
ปทุมถันที่กำลังพองขยายด้วยอากาศและความชื้นของเธอทำให้มันปากและลิ้นของเขาอยากดึงดูด เล่นให้หนำใจ
"อ๊า...พอแล้วคุณธิ ได้โปรดหยุดเถอะค่ะ"
"ผมยังหิวอยู่เลยคุณต้องป้อนนมให้ผมจนกว่าจะอิ่ม"
อธิกะดูดราวกับว่ามันเป็นจุกนมของทารกตัวน้อย จังหวะการดูดหน้าอกของเธอทำให้แก้มของเขาตอบจนเห็นชัด ยิ่งออกแรงดูดเธอก็ยิ่งสั่นสะท้านไป ทั้งเรือนกาย
เพียงแค่ถูกเขาสัมผัสส่วนบนของเธอ ทำไมมันทำให้เธอไม่สามารถผลักหน้าเขาออกไปให้พ้นได้กลับกลายเป็นว่าเธอกอบกุมและยึดตรึงใบหน้าคมขาวของเขาเอาไว้แทน
"คุณ...อ๊า ดูดแรงไปแล้ว" ปภินดามองปากหยักบางของเขาที่กำลังขบดูดหัวนมของเธออย่างเร่งเร้า สายตาเหยี่ยวที่ปรือขึ้นมองหน้าเธอเพ่งมองไม่ลดละ เธอเองก็เช่นกัน
ทำไมถึงละสายตาไปจากเขาไม่ได้แค่เพียงเสี้ยววินาทีเธอก็ไม่กล้าเบือนหน้าหนี เมื่อดวงหน้าสวยเจ้าของมื้ออาหารยามเช้าก้มลงมองเขาด้วยความเสน่หา อธิกะปืนใหญ่ใจกลางหว่างขาก็ปูดบวมขึ้นมา
ทั้งที่เขาข่มใจแล้วว่าจะไม่ยอมสอดมันเข้าไป ในตัวของปภินดา จนกว่าเธอจะอ้าขาให้เขาด้วยความสมัครใจ "ฮึ้ม...." อธิกะครางในลำคอด้วยความหงุด หงิด ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจถอนเรียวลิ้นดุและริมฝี ปากที่คั้นเอาน้ำนมทิพย์ออกมาอย่างน่าเสียดาย
"ผมอิ่มแล้ว"
เผียะ! ใบหน้าข้างหนึ่งของเขาหันไปอีกทาง ดวงตาของอธิกะตวัดมองมาที่ดวงตาแดงก่ำอย่างไม่ เข้าใจ
"คุณมันเอาแต่ใจ ฉันเกลียดคุณ" ทำไมเธอไม่ ชอบที่เขาทำให้งั้นเหรอ เขาปรนเปรอเธอขนาดนี้แล้ว เธอยังมองไม่เห็นความรู้สึกในใจของเขาอีกงั้นเหรอ
"ผมเอาแต่ใจตรงไหน ทีคุณเองยังแอ่นอกให้ผมขนาดนั้น ก็แสดงว่าคุณก็ชอบ"
"หยุดพูดแบบนั้นนะถ้าคุณพูดอีกฉันจะคืนสัญญาบ้า ๆ นั่นให้คุณไปซะ"
"ก็ได้ผมหยุดก็ได้...ผมจะให้คนไปส่งคุณกลับ บ้านก็แล้วกัน"
อธิกะเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกจากห้องนอน ปล่อยให้ปภินดานั่งน้ำตานองหน้าอยู่อย่างนั้น เธอต้องการสร้างความสัมพันธ์ทางใจกับเขาไม่ใช่เริ่มด้วยความสัมพันธ์ทางกายแบบนี้ ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไปสัญญางี่เง่านั่นเธอก็จะฉีกมันทิ้งด้วยมือเธอเอง
