บทที่ 8 5.2 ไล่หวัดฉบับฮ็อต
อธิกะดึงมือรีบดึงมือของเธอออกแล้วหยิบเสื้อผ้าเข้าไปใส่ในห้องน้ำ พอเขาเดินออกมาก็เห็นปภินดานั่งกอดเข่ามองดูฝนอยู่ห้องรับแขกเงียบ ๆ และเขาเห็นว่าเธอกำลังสะอื้นตัวโยน
"เช็ดน้ำตาซะ" กระดาษทิชชู่ถูกยื่นไปยังเบื้องหน้าของปภินดา เธอสะบัดหน้าหนีแล้วรีบปาดน้ำตาทิ้งทำเหมือนว่าไม่ได้เป็นอะไร อธิกะยังรู้สึก
มึนหัวอยู่และเริ่มง่วงมากขึ้น ถ้าขืนเธอกับเขายังปรับความเข้าใจกันไม่ได้อยู่แบบนี้ เขากลัวว่าถ้าเผลอหลับไปเพราะฤทธิ์ยาตื่นมาอีกทีปภินดาอาจจะหนีเขาไปแล้วก็ได้ ดังนั้นเรื่องที่เขากับเธอคับข้องหมองใจกันมันต้องจบเดี๋ยวนี้
"คุณไปนอนได้แล้ว" ปภินดาเปลี่ยนประเด็นแล้วทำท่าจะลุกขึ้น แต่เขารีบรวบสะโพกของเธอเข้ามา ทำให้ปภินดาเกือบหงายหลังลงไปบนพื้นพรมดีที่ได้วงแขนของอธิกะรองหัวของเธอไม่ให้กระแทกลงไป ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาพ่นรดลงมาที่ใบหน้าของเธอ หญิงสาวตื่นตะลึงที่เขาพรวดพราดเกือบทำให้เจ็บตัวกันทั้งคู่
“ป่วยแล้วดื้อเหมือนเด็ก”
เธอบอกแล้วยกมือขึ้นทาบใบหน้าของเขา
เพื่อเช็คดูว่ามันร้อนแค่ไหน
“ผมมันก็เด็กจริง ๆ เด็กตัวใหญ่ซะด้วย”
"ยังจะมาเล่นอีกนะคะ ตอนนี้ตัวคุณร้อนมากคุณจะคุยอะไรกับฉันก็ค่อยคุยพรุ่งนี้"
"ไม่ได้ครับผมต้องคุยตอนนี้เดี๋ยวนี้ เพราะผม..กลัว กลัวว่าเราจะห่างเหินกัน กลัวว่าคุณจะหายตัวไป
กว่าผมจะสืบรู้ว่าคุณอยู่ไหนผมแทบจะประสาทเสียเลยนะครีม และผมอยากขอโทษคุณเรื่องคืนนั้นด้วยครับกับเรื่องแม่ผมที่วุ่นวายกับคุณ อีกอย่างผมอยากอธิบายเรื่องของมัดไหมผู้หญิงที่อยู่กับผมที่โรงแรมวันนั้น เธอคือผู้หญิงในสต็อคคู่หมั้นที่แม่ผมคัดสรรไว้ผมยอมรับว่าเคยถูกใจเธอ
แต่นั่นมันก็ผ่านมานานมากแล้ว จนผมตามหาคุณพบ ผมก็ไม่มองผู้หญิงคนไหนอีกนอกจากคุณ
ผมยอมรับว่าผมเป็นคนเหลาะแหละในเรื่องความรู้สึกมาก ผมเคยคบผู้หญิงหลายคนก็จริง แต่ผมไม่ได้คิดจะลงหลักปักฐานกับใคร และที่แม่ผมคอยส่งผู้หญิงมาลองใจคุณกับผม
ก็เพราะคงอยากพิสูจน์ว่าผมจริงจังกับคุณแค่ไหน ดังนั้นถ้าผมทำอะไรขัดหูขัดตาคุณ ผมเผลอไผลทำตัวงี่เง่ากับคุณได้โปรดบอกผมมาตรง ๆ ผมจะปรับปรุงตัวเองเพื่อคุณ เพราะผมอยากได้คุณ อยากมีคุณ แค่คุณคนเดียวครีม แค่ก! แค่ก!"
อธิกะพูดไปไอไปแถมดวงตาของเขาก็ใกล้จะปิดลงไปทุกที แต่เขาก็ฝืนทนระบายทุกอย่างออกมาจนหมดเปลือก
ปภินดารู้สึกตื้นตันใจไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดออกมาถึงขนาดนี้
"คุณสารภาพบาปกับฉันขนาดนี้แล้ว ดังนั้นฉันก็เลยคิดว่าจะเตรียมของขวัญชิ้นพิเศษไว้ให้คุณค่ะ แต่คุณต้องพักผ่อนก่อนนะคะคุณธิ ฉันไม่หนีไปไหนจะอยู่กับคุณทั้งคืน ฉันสัญญา"
ปภินดาเดินประคองอธิกะขึ้นมานอนบนเตียง และเธอก็นอนมองเขาหลับอยู่ด้านข้างจนกระทั่งเช้าอีกวัน
แต่เธอก็ยังคงดูแลเขาไม่จากไปไหน ทั้งที่เมื่อคืนไข้ของเขาก็เบาลงแล้วแท้ ๆ ทว่าพอช่วงสายของวันก็กลับมาตัวร้อนอีก
หญิงสาวคอยป้อนข้าวป้อนยาให้อธิกะจนถึงช่วงเย็นของวัน
กระทั่งเขาอาการป่วยหายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อเขาลืมตาตื่นขึ้นเพราะรู้สึกหัวที่เริ่มหนักเบาลงอยู่บ้างแล้ว
เขาจึงลุกเดินไปล้างหน้าล้างตาแปรงฟันเปลี่ยนเสื้อผ้า รีบตวัดดวงตามองหาพยาบาลประจำตัว ปากกระจับบางของชายหนุ่มฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นเธอนั่งดูทีวีอยู่ด้านนอก เธอยังไม่ได้หนีไปไหน เขาก็อุ่นใจ
"ครีม"
หญิงสาวรีบหันไปหาต้นเสียงที่เรียกชื่อเธอขึ้นจากด้านหลัง และรีบกดรีโมทปิดทีวีรุดเดินเข้าไปหาเขาเอามือทาบบนหน้า ลำคอของเขา
อธิกะอมยิ้มให้กับท่าทางที่ดูวุ่นวายของปภินดาเขาสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าและเห็นว่าเธอ
สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหม่ที่อยู่ในตู้เสื้อผ้าของเขา และด้วยสรีระที่ต่างกันของเธอกับเขามันทำให้เธอดูเซ็กซี่อย่างมาก
ทั้งที่สวมแค่เสื้อเชิ้ตเพียงตัวเดียว
"ตัวไม่ร้อนแล้ว"
"ใครว่าไม่ร้อน" อธิกะแย้งแล้วรั้งเอวเล็กเข้ามาแนบตัว ใบหน้าที่สดใสขึ้นของเขาก้มลงคลอเคลียอยู่ข้างซอกคอขาว "คุณไม่ได้ใส่บรา"
ปภินดากระตุกยิ้มเธอรู้ดีว่ากำลังทำอะไร เธอไม่ได้ทำเป็นลืมใส่ แต่เธอเลือกจะไม่ใส่มันต่างหาก
"ก็คุณชอบนมรสครีมไม่ใช่เหรอคะ" เธอย้อนเขากลับอย่างทะลึ่งแต่มันก็ชวนให้ใจของเขาอ่อนยวบ
"คุณท้าผมอยู่นะ" มือสองข้างของหญิงสาวคล้องลงมาที่หลังคออธิกะอย่างเชิญชวน เธอไม่คิดจะท้าทายเขา ที่เธอทำอยู่ตอนนี้มันคือความตั้งใจล้วน ๆ
"ของขวัญชิ้นพิเศษของคุณไงคะ ของขวัญที่คุณพูดทุกสิ่งที่อยู่ในใจกับฉัน" นัยน์ตากลมโตจ้องมองอย่างแน่วแน่ อธิกะไม่ตอบแต่เอื้อมสองมือที่รวบกอดสะโพกของปภินดาอยู่นั้นขึ้นมายังสาบเสื้อเชิ้ตตัวขาว
และฉีกกระชากเสื้อจนกระดุมทุกเม็ดกระเด็นกระดอนหลุดออกจากกัน
แคว่ก!
ทรวงอกอิ่มพุ่งทะยานหอบหายใจแรงด้วยความตื่นเต้น
"คุณมันซาดิสม์"
ดวงหน้าทะเล้นเงยขึ้นครานั้นเขาจึงตรึงคางมนเล็กเข้ามาประทับริมฝีปากลงไปอย่างเนิบนาบ ปากอิ่มของเธอจูบเคล้าคลึงตอบสนองเขาอย่างเป็นจังหวะ
ฝ่ามือข้างหนึ่งของอธิกะเลื่อนไปกอบกุมเต้าอิ่มเต็มมือ แล้วบีบนวดสร้างความเสียวเบื้องต้นให้กับเจ้าของกายหอม
อธิกะถอนริมฝีปากออกจากปากอิ่ม เมื่อเห็นลมหายใจของเธอเริ่มไม่ต่อเนื่อง เขาจะให้เธอผ่อนลมหายใจก่อนที่เขาจะเริ่มทำให้เธอหอบหายใจแรงมากขึ้น ๆ
สองมือหยาบโลนของอธิกะนวดเคล้าสองเต้าขาวจั๊วะปภินดาแอ่นอกรับสุดตัว
ปลายชิวหาแดงแหย่เขี่ยเม็ดทับทิมที่แข็งตั้งหากมองด้วยสายตาของนักวิศวกรความชันตั้งนี้ก็คงจะอยู่ที่ประมาณสองเซนติเมตร ซึ่งหากปภินดามีลูกให้เขาเจ้าทารกน้อยก็คงดูดน้ำนมจากอกแม่ได้อย่างสบาย
"ขนาดหัวนมของคุณยังสวยเลย แล้วอย่างอื่นจะสวยขนาดไหนฮะครีม"
แค่คำชมที่ปนความสัปดนของเขาก็ทำให้เธอเข่าอ่อนจนเกือบทรุดลงกับพื้น ทว่าบั้นท้ายของเธอถูกรวบยกขึ้นอย่างไว รู้ตัวอีกทีก็ถูกมาวางไว้บนเตียงนอนที่เต็มด้วยกลิ่นน้ำหอมของเขาลอยตลบอบอวลอยู่
อธิกะหย่อนตัวของคนที่กำลังตัวสั่นระริกลงบนเตียง ปภินดายืนสูงค้ำหัวของเขาอยู่ปลายเตียง
สองมือของเขาเกี่ยวแพนตี้ลูกไม้สีขาวออกจากสะโพกผายอรับช่วงเองคอด บรรจงรูดออกจากปลายข้อเท้าที่ยกออกให้เขาโดยอัตโนมัติ
เนินเนื้อขาวอูมสามเหลี่ยมปรากฏเด่นชัดทุกรายละเอียด เส้นใจกลางร่องกลีบเบียดแน่นจนอธิกะครางกระหึ่มในลำคอ นิ้วของเขายื่นไปเสียดสีรอยแยกของดอกไม้หอมส่วนตัวของปภินดาจนเธอถึงกับกระตุกวูบ
"อึ้ม..." เสียงครางเล็ก ๆ ที่เล็ดลอดออกจากไรฟันทำให้นิ้วที่ใคร่รู้แหย่สวนขึ้นไปสัมผัสความอุ่นร้อนภายใน "อ๊ะ" ร่างบางขาสั่น เขารู้ว่าเธอกำลังซ่านเสียวแต่ไม่กล้าเอ่ยปาก
"ถ้าคุณอยากให้ของขวัญผมจริง ๆ ได้โปรดนอนลงได้ไหมครับครีม"
เขาบอกให้เธอทำอะไรเธอก็ทำตาม หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งแล้วกระเถิบตัวขึ้นไปจนถึงหมอน แต่ยังไม่ทันที่จะเอนตัวลงนอน ข้อเท้าสองข้างก็ถูกมือใหญ่จับถ่างออก และทุกสิ่งทุกอย่างภายในโพรงถ้ำถูกเปิดเผยออกไม่เหลือสิ่งใดให้เก็บซ่อนจากสายตาของชายหนุ่มได้อีก
"คุณธิคะ....อ๊า" เรียวลิ้นแดงสาดเสยชิมความชุ่มที่แฉะเยิ้มจากด้านล่างชิวหานุ่มตะล่อมเลียไล่ย้อนต้อนน้ำใสแววาวขึ้นมาด้านบน แล้วหยุดแช่นิ่งที่ปุ่นกระสันสีสวย
"เสียวไหมครีม" เขาถามสิ่งที่ไม่น่าจะถาม แล้วเร่งปลายลิ้นที่จ้วงล้วงเข้าไปกวาดต้อนความฉ่ำที่ทะลักออกมาดั่งน้ำเชี่ยวกราก
"อ๊ะ ฮึ้ม ธิคะ...." วินาทีนี้หัวใจของเธอ
จะแตกเป็นเสี่ยงอยู่แล้ว
