บทที่ 4 เสียวไปกับ...มะระลูกอวบยาวที่ลุงปานเอามาฝาก
ลุงปานค่อย ๆ รูดซิปกางเกงลงขณะแอบมองอยู่ที่ร่องบานประตู ล้วงมือเข้าไปงัดเอาปลาชะโดหัวบานออกมารูดสาว
พึ่บ พึ่บ พึ่บ!
‘นังแพร...ร่านชิบหาย มึงร้องครางเรียกชื่อกูด้วยงั้นเหรอ คอยดูนะ มีโอกาสเมื่อไหร่กูจะเสียบมึงให้มิดด้าม’
ชายแก่แอบมองภาพตรงหน้าอย่างหื่นกระหาย มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงขาสั้น เพื่อหยิบเอากางเกงในลูกไม้ใช้แล้วของแพรไหมออกมาห่อหุ้มรอบกระบองยักษ์สีดำเมี่ยมของแก
‘อู้ว นังแพร ร่องเอ็งอวบอูมดีเหลือเกิน คงจะฟิตน่าดูใช่ไหม ฮึบ ฮึบ’
ลุงปานใช้เนื้อผ้าลูกไม้นุ่มลื่นของกางเกงชั้นในสีขาวในมือ จัดการชักรูดสาวเข้า สาวออกอย่างเมามัน
“อ๊ะ อ๊าย ลุงปานจ๋า หนูเสียว กรี๊ด”
เสียงแพรไหมกรีดร้อง ร่างกึ่งเปลือยสั่นกระตุกวาบไหวรุนแรงบนเตียง มะระผลเล็กขรุขระยังคงเสียบคาอยู่ในรูชื้นแฉะของเธอ
“อ้า อู้ย นังแพร ตะ แตก ข้าก็แตกแล้วโว้ย อ้า…”
ลุงปานร้องคราง ชักกระตุกไปทั้งร่าง เอามือหนารีดน้ำพิษออกจากลำเอ็นอุ่นร้อน รดลงมาเต็มกางเกงในสีขาวของแพรไหมจนเปียกชุ่มไปทั้งตัว
หลังจากเสร็จสมอารมณ์หมายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ชายแก่จึงค่อยเดินย่องออกไปจากบ้านเช่าของหญิงสาวอย่างเงียบ ๆ ทิ้งไว้เพียงหยดน้ำขาวขุ่นเป็นดวงบนพื้นไม้ขัดมัน
…
ชายแก่เจ้าของสวนผลไม้สะบัดศีรษะแรง ๆ เพื่อบอกตัวเองให้หยุดคิดถึงเหตุการณ์ในอดีต และกลับมาเผชิญกับสถานการณ์ตรงหน้า
ลุงปานก้าวเข้ามาในห้องนอนเล็ก ป้าวรรณหันมามอง
“อ้าวลุง มาแล้วเรอะ เป็นไงบ้างที่วัด?” ป้าวรรณรีบถาม
“จัดการเรียบร้อย ติดต่อสัปเหร่อพร้อม งานศพเริ่มคืนนี้ หายห่วงได้เลยป้า”
เขาตอบเมียด้วยท่าทางขึงขัง
ป้าวรรณยิ้มกว้าง
“ดีจัง! ลุง ฉันจะบอกข่าวดีให้แกรู้ หนูแพรไหมตั้งท้องแล้วนะ สามเดือนกว่าแล้ว”
ลุงปานแกล้งตาโต
“จริงเหรอ! โอย ลุงดีใจ อยากมีหลานตัวเล็กๆ ให้เลี้ยงมานานแล้ว หนูแพร มาอยู่กับลุงกับป้าเลยนะ ลุงจะดูแลหนูกับลูกอย่างดี”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แต่ในใจยิ้มเจ้าเล่ห์
‘นังแพร...ข้าจะดูแลทั้งตัวและรูของเอ็งอย่างดีเลยล่ะ’
แพรไหมฝืนยิ้ม
“ขอบคุณค่ะลุง หนูเกรงใจลุงปานกับป้าวรรณมากเลย”
เธอยกมือไหว้ขอบคุณชายแก่ตรงหน้า แล้วจึงหันไปบอกป้าวรรณว่า
“ป้าคะ แม่ผัวหนูส่งข้อความมาบอกว่า คืนนี้เขากับน้องชายของพี่ธีร์ จะมาร่วมงานศพพี่ธีร์ค่ะ”
“แม่ผัว? หนูแพรเคยเจอกับเขาไหมลูก ป้าไม่เคยได้ยินคุณธีร์พูดถึงแม่หรือคนที่บ้านเขาเลย”
“หนูเองก็ไม่เคยเจอครอบครัวพี่ธีร์มาก่อนเหมือนกันค่ะป้า รู้แค่ว่า พี่ธีร์เคยทะเลาะกับที่บ้านอย่างรุนแรง เลยแยกตัวออกมาอยู่ตัวคนเดียวค่ะ”
ป้าวรรณพยักหน้าแต่แกก็ยังสงสัยไม่หาย
“แล้วจู่ ๆ แม่ผัวได้เบอร์ติดต่อของหนูแพรได้ยังไงล่ะ ทำไมเขาถึงส่งข้อความมาหาหนูได้”
“น่าจะเป็นทางโรงพยาบาลมีรายชื่อผู้ติดต่อที่พี่ธีร์เคยให้ไว้ เลยโทรไปแจ้งทางครอบครัวพี่ธีร์น่ะค่ะ”
แพรไหมกัดริมฝีปากแล้วตัดสินใจขอร้องสิ่งที่ยังติดค้างในใจให้ป้าวรรณรับรู้
“เอ่อ ป้าวรรณคะ หนูขอร้องป้าอย่าบอกเรื่องที่หนูกำลังตั้งท้องนะคะ หนูกลัวว่าแม่พี่ธีร์เขาจะมาแย่งลูกเอาไปเลี้ยง หนูอยากเลี้ยงลูกเอง”
เธอพูดน้ำตาคลอ
ตอน โดนลุงปานเข้ามาปลอบใจ
ป้าวรรณพยักหน้า “ได้เลยลูก ป้าจะไม่บอกใครนะ”
หญิงแก่รับปากเพื่อให้สาวน้อยสบายใจ แต่ในใจกลับไม่เห็นด้วยที่แพรไหมจะเก็บเรื่องการตั้งครรภ์ไว้เป็นความลับ
หากครอบครัวธีรภัทรไม่ใช่คนร้ายกาจ ก็ไม่น่าที่จะต้องปกปิดอะไร
คิดแล้วป้าแกก็อดเป็นห่วงแพรไหมไม่ได้
‘หนูยังเด็ก เลยไม่รู้ว่าการเลี้ยงลูกเพียงลำพังนั้นลำบากยากเย็นขนาดไหน’
“เอาล่ะ ป้าต้องรีบไปบอกน้องสาวป้าที่ท้ายหมู่บ้าน ให้เขาช่วยทำอาหารรับแขกงานศพคืนนี้ ป้าจะอยู่ช่วยทำอาหารที่บ้านน้องสาวป้าซะเลย ที่นั่นอุปกรณ์พร้อมกว่าบ้านป้าเยอะเชียว จะได้ไม่มีอะไรขาดตกบกพร่อง”
ป้าข้างบ้านลุกขึ้น และหันไปบอกกับลุงปาน ผัวแก
“ลุง ช่วยดูแลหนูแพรไหมหน่อย หาข้าวหาปลาในตู้กับข้าวให้นังหนูมันกิน ไม่งั้นเดี๋ยวมันจะเป็นลมไปอีกรอบได้”
ลุงปานพยักหน้า ขณะสายตาแวบมองหน้าอกอวบของแพรไหม
“ได้เลยป้า ไปเถอะจ้ะ ทางนี้ลุงจัดการเอง”
‘รีบไปเถอะอีแก่ ข้าจะช่วยจัดการนังหนูนี่เอง’
ชายแก่พยายามซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ภายใต้ใบหน้าขึงขัง
เมื่อป้าวรรณเดินลงจากบ้านไป ลุงปานเดินไปที่ครัว ตักข้าวราดผัดกระเพราในหม้อสแตนเลสที่แบ่งไว้จากเมื่อตอนเย็นมาใส่จาน เดินถือจานข้าวกลับขึ้นมาหาแพรไหมในห้องนอนเล็ก
“หนูแพร เอ็งกินข้าวเสียหน่อยเถอะ จะได้มีแรงไปร่วมงานศพผัวเอ็งคืนนี้”
แกพูดขณะวางจานลงบนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียง
แพรไหมนั่งพิงหัวเตียง ในชุดเสื้อคอกระเช้าลูกไม้สีครีมและผ้าถุงสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าสวยหวานเต็มไปด้วยความโศกเศร้า เธอตักข้าวกินได้สองสามคำก็วางช้อน
“กินไม่ลงค่ะลุง...หนูเสียใจเรื่องพี่เขา”
หญิงสาวหลุบตาลงต่ำ น้ำตาไหลอาบแก้มนวล
ลุงปานนั่งลงข้างเตียง ดึงร่างเธอเข้ามากอด
