บทที่ 5 โดนลุงปานปลอบใจจนน้ำแตก
ลุงปานนั่งลงข้างเตียง ดึงร่างเธอเข้ามากอด
“อย่าร้องเลยหนูแพร ลุงเข้าใจ ผัวตายใหม่ๆ คงต้องเศร้าเป็นธรรมดา ไม่เป็นไรนะ ลุงจะปลอบใจหนูเอง”
แกพยายามพูดปลอบให้หล่อนคลายความเศร้าลง
ขณะเดียวกันนั้น ของลุงปานใช้มือของแกลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังและไหล่ขาวเนียน พร้อมกับถือโอกาสสูดดมซอกคอและเรือนผมยาวสลวยฟอดใหญ่ เป็นการฉวยโอกาสตอนที่แพรไหมกำลังเผลอ
‘ผิวเนียนนุ่มไปทั้งตัว...ตัวหอมชิบหาย’
มือหยาบกร้านข้างหนึ่งของลุงปานค่อย ๆ ลูบลงต่ำ แล้วจึงสอดล้วงเข้าไปในเสื้อคอกระเช้าด้านหน้า สัมผัสหน้าอกอวบเต่งตึง
แพรไหมสะดุ้งเฮือก
“ลุงปาน! ล้วงตรงนั้นทำไม?”
หญิงสาวร้องถามเสียงสั่นเครือ จากทีแรกหล่อนนึกว่าลุงแกจะช่วยกอดปลอบขวัญ แต่ไหงกลายเป็นโดนลุงสอดมือเข้าไปลูบไล้เต้าอวบเต่งตึงซะอย่างนั้น
ลุงปานยกยิ้มเจ้าเล่ห์
“หนูแพร ลุงสงสารหนูจริง ๆ ผัวเพิ่งตาย หนูคงจะเหงามาก ลุงได้ยินมาว่า ผัวหนูไปช่วยงานเพื่อนที่ภาคใต้เป็นอาทิตย์ ช่องแคบของหนูเลยไม่โดนเสียบ ไม่โดนแทงมาหลายวัน ก็เลยว้าเหว่จนเศร้าแบบนี้ ต่อไปนี้ลุงจะช่วยทำหน้าที่แทนผัวหนูให้เอง ปกติหนูแพรโดนผัวเอาอยู่ทุกคืนเลยใช่ไหมล่ะ หึหึ”
คำปลอบใจของลุงปานฟังดูแปลกพิลึก มือหนาเริ่มขยำเต้าข้างหนึ่งแรงๆ
แพรไหมหน้าแดงเป็นลูกตำลึงขณะเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ลุงรู้ได้ไงกันว่า...หนูกับผัว...เอ่อ เอากันทุกคืน”
ลุงปานหัวเราะหึ ๆ
“หนูแพรเอ๊ย บ้านไม้เอ็งโยกสั่นทั้งหลัง บ้านเอ็งก็อยู่ติดกับบ้านข้า แล้วข้าจะไม่ได้ยินได้ไง เสียงเอ็งร้องครางลั่นบ้าน ‘อ๊า...ซี้ด...ผัวขาเอาแรง ๆ’ แบบนี้ทุกคืน”
ชายแก่เริ่มพูดจาด้วยน้ำเสียงหื่นกาม
แพรไหมหน้าแดงก่ำ
“ลุงปาน...ปล่อยหนูได้แล้ว หนูหายเศร้าลงบ้างแล้วล่ะจ้ะ”
เธอร้องบอก ขณะพยายามดิ้นขลุกขลักเพื่อให้หลุดออกจากอ้อมกอดของตาแก่มือปลาหมึก
แต่ลุงปานไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ กลับขยำเต้าอวบอิ่มทั้งสองข้างจนหัวนมสีชมพูสดชี้ตั้งชูชัน
“หนูแพรต้องยอมทำตามที่ลุงบอกสิ ไม่งั้นหนูจะต้องกลายเป็นสาวม่ายตัวคนเดียว ไม่มีทั้งญาติพี่น้อง แล้วจะยังไม่มีเพื่อนบ้านอย่างลุงกับป้าคอยช่วยอีก”
“แถมถิ่นนี้โจรผู้ร้ายชุกชุม หนูจะโดนรังแกเอาง่าย ๆ รู้ไหม”
แกขู่ด้วยน้ำเสียงหื่นกระหาย
แพรไหมหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์จากน้ำมือบีบเค้นสองเต้าของลุงหื่น
“ลุงปาน...ผัวหนูเพิ่งตายไปเอง สงสารหนูบ้างเถอะจ้ะ อย่าบังคับอะไรหนูตอนนี้เลย ใจหนูยังไม่พร้อม”
เธอร้องคร่ำครวญ
ลุงปานแสยะยิ้ม
“โธ่เอ๋ย ลุงไม่ใจร้ายบังคับให้หนูแพรทำอะไรกับลุงตอนนี้หรอกนะ เอางี้นะ หนูก็แค่นอนเฉย ๆ ลุงเข้าใจว่าหนูเศร้า แต่ลุงขอแค่ยืมสองเต้าอวบตึงของหนูแพรมาช่วยรีดน้ำออกหน่อย ลุงเก็บกดมานานหลายเดือนแล้ว ถ้าคืนนี้ลุงไม่ได้ปลดปล่อยลุงคงจะบ้าตายแล้วล่ะ”
พูดจบลุงปานก็ใช้มือถกเสื้อคอกระเช้าผ้าลูกไม้ของแพรไหมขึ้นไปกองอยู่เหนือหน้าอก เผยสองเต้าอวบใหญ่ หัวนมสีชมพูเข้มบวมเป่ง
‘นมเอ็งทั้งขาวทั้งอวบโต อย่างที่ข้าจินตนาการไว้ไม่มีผิด’
จากนั้นแกจึงรีบถกผ้าถุงขึ้นกองเหนือเอว แพรไหมมีเนินสาวที่อิ่มเอิบ อวบอูมเกินหญิงสาวทั่วไป แม้แต่กางเกงในลูกไม้ก็ปิดความนูนโด่งของโคกเนินไว้ไม่มิด
มือหนาของลุงปานดึงกางเกงในสีขาวตัวจ้อยรูดลงไปอยู่ที่ตาตุ่มขาวเนียน
แกมองเห็นเป้ากางเกงในเปียกเล็กน้อยก็พอจะคาดเดาได้ว่า แพรไหมเองก็คงชอบทำเรื่องลามกแบบนี้เช่นกัน
มิหนำซ้ำหล่อนยังพูดกำชับอีกว่า
“จะทำอะไรก็รีบ ๆ ทำเถอะนะลุง เดี๋ยวหนูต้องไปร่วมงานศพอีก ถ้าขืนลุงชักช้าเดี๋ยวป้าวรรณแกมาตามที่บ้าน พวกเราจะแย่กันไปหมด”
แพรไหมพูดเสียงสั่น พลางคิดปลอบใจตัวเองว่า
‘ถึงยังไงฉันก็คงต้องยอม...เพราะต้องอาศัยลุงแกช่วยจัดงานศพให้พี่ธีร์’
ลุงปานพยักหน้ารัว
“เออน่ะ ข้ารีบแน่ ขอรีดน้ำจากบ้องข้าวหลามเผาให้หายอยากก่อนนะ”
เขาคราง ก้มดูดหัวนมข้างหนึ่งแรงๆ จ๊วบจ๊าบ ลิ้นหยาบสวาปามเต้าเปียกชุ่มน้ำลายกลิ่นสาบ
“ซี้ด...นมเอ็งมันช่างใหญ่เต็มไม้เต็มมือข้าดีนัก ข้าไม่ได้เจอหัวนมงอนชี้ฟ้าแบบนี้มานานแล้ว ขอข้าดูดเลียให้หนำใจก่อนนะ นังหนูแพร”
“อูย ลุงปาน อย่าดูดแรงแบบนี้ หนูเสียวไปหมดแล้ว อู้ว”
มือเรียวที่เคยพยายามผลักไสชายแก่ให้ห่างออกไป กลายเป็นจิกทึ้งเส้นผมบนหนังศีรษะของลุงปานแทน เพื่อดึงรั้งให้แกดูดดึงหัวนมทั้งสองข้างของหล่อนต่อไปไม่ให้ผละออก
ชายแก่ดูดดึงจุกนมพร้อมกับบีบขยำทรวงอกอวบอิ่มของแพรไหมอย่างแรง จากนั้นแกก็เอามือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปที่เนินเต่าอวบอูมด้านล่าง ใช้นิ้วหนาเขี่ยร่องสวาทเปียกแฉะ เสียงดัง แจ๊ะ แจ๊ะ
“โอย...เปียกชุ่มไปทั่วเชียว หนูคงคิดถึงผัวมาก คงจะเป็นโรคขาดผัวไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ? ลุงจะช่วยให้หายแฉะเองนะลูก”
แพรไหมร้องห้าม
“อ๊ะ อย่านะลุง... อย่าล้วง ตรงนั้นไม่ได้ กรี๊ด!”
