บทที่ 79 ตอนที่82

ลักษิกาสะดุ้งเฮือกเมื่อรับรู้ถึงความขึงขังร้อนจัดเหมือนแท่งเหล็กอังไฟเบียดแทรกมากับความฉ่ำนุ่ม มันจุกหน่วงแน่นหนึบจนไม่อาจคิดว่าเป็นความฝันอีกต่อไป เธอเบี่ยงหน้าหนีริมฝีปากรุ่มร้อนพร้อมกับเบิกตากว้าง ละล่ำละลักออกมาจนลิ้นแทบจะพันกัน

“พี่...พี่ปราชญ์”

“ก็พี่ไง ลักษ์คิดว่าใครล่ะ”

ไม่รู้ว่าจะดีใจหรื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ