บทที่ 1 EP. 1 : ชาไม่สนใจ แค่แฟนไม่ใช่เมีย!

“ครับที่รัก วันนี้เดี๋ยวผมไปรับแล้วไปดินเนอร์กันนะ แต่งตัวสวย ๆ รอได้เลยครับ” ร่างสูงแกร่ง ใบหน้าหล่อคมเข้มของภูวรินทร์อมยิ้มอย่างมีความสุขหลังจากวางสายจากมิลา แฟนสาวที่คบกันมานานถึงห้าปี

“พี่ภูขา~” แต่ภูวรินทร์ก็ยิ้มมีความสุขได้ไม่นานเมื่อมีเสียงหวานปนเซ็กซี่ของใครบางคนเรียกเขาเสียงดัง แถมเธอยังถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาอย่างไม่มีมารยาท

“เฮ้อ! นิชา พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้ติดต่อผ่านเลขาก่อนเข้ามา แล้วประตูรู้จักเคาะบ้าง” ภูวรินทร์ทำเสียงเหนื่อยหน่ายกับพฤติกรรมของหญิงสาวร่างโปร่งบาง หุ่นเย้ายวน ใบหน้าเปรี้ยวสวยสุดเซ็กซี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“ทำไมล่ะคะ ชาก็เข้านอกออกในห้องพี่ภูปกติอยู่แล้ว อีกอย่างชาคิดถึงพี่ภูจนทนรอให้คุณเลขารายงานพี่ภูก่อนไม่ไหวหรอกค่ะ” นิชาเอ่ยเสียงอ้อนแล้วเดินมานั่งที่พนักพิงเก้าอี้ของเขาก่อนจะโน้มตัวลงมาหาชายหนุ่มจนหน้าอกหน้าใจของเธอมันโผล่ออกมาให้เขาเห็นตอนก้ม

“นิชา อย่าทำแบบนี้พี่ไม่ชอบ” ภูวรินทร์ดุเสียงแข็งกับพฤติกรรมการยั่วยวนเขาที่เธอทำเป็นประจำ

“แต่นิชาช้อบ~ ชอบทำค่ะ” นิชายังคงดื้อรั้นแถมเอนกายลงไปซบไหล่เขา

“นิชาพี่มีแฟนแล้ว แล้วพี่ก็รักเขามากด้วย เลิกทำแบบนี้สักที” ภูวรินทร์พยายามสลัดนิชาให้ออกจากตัวก่อนจะลุกขึ้นยืน

“แล้วไงคะ พี่บอกชามาห้าปีแล้ว ชาเคยสนใจด้วยเเหรอคะ แค่แฟนไม่ใช่เมียนี่” นิชาลอยหน้าลอยตาบอกอย่างดื้อด้านทั้งที่ในใจเจ็บปวดทุกครั้งเวลาที่เขาพยายามกันเธอให้ออกห่าง รวมถึงตอกย้ำกับเธอเสมอว่าเขามีคนรักอยู่แล้ว แถมยังรักผู้หญิงคนนั้นมากแค่ไหน

“นิชา พี่ขอร้องเถอะนะ เลิกทำแบบนี้สักที อย่ามาเสียเวลาลดคุณค่าของตัวเอง เราก็รู้ว่าพี่คิดกับเรายังไง ไม่เหนื่อยบ้างเเหรอ” ภูวรินทร์พยายามใช้ไม้อ่อน

“เหนื่อย...แต่ไม่ยอม พี่ภูเป็นของชา ชาเจอพี่ก่อนรักพี่ก่อน อยู่ดี ๆ ยัยนั่นก็มาแย่งพี่ไป ชาจะเอาพี่คืนมาให้ได้คอยดูสิ!” เธอตอบกลับเขาด้วยความดื้อรั้น

“งั้นก็ตามใจเธอนิชา แต่พี่บอกไว้ก่อน พี่รักแฟนพี่ ต่อให้เรามาแก้ผ้าต่อหน้าพี่ก็ไม่เอา” ภูวริทร์พูดจบก็เป็นฝ่ายเดินหนีออกไปจากห้องเอง

“กรี๊ด!! พี่ภู! กลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ อร้าย!!” นิชาได้แต่ยืนกรีดร้องกระทืบเท้าโวยวายอยู่อย่างนั้นคนเดียวไร้ซึ่งการเหลียวแลจากเขาสุดท้ายเสียงโวยวายก็เปลี่ยนเป็นคราบน้ำตา

-@ Espit-

ณ Espit ผับสุดหรูชื่อดัง แหล่งรวมเซเลบริตี้ ไฮโซ ดารา นางแบบ ผู้คนมีชื่อเสียง และผู้มีอันจะกินของเมืองไทย

“เฮ้ยพวกมึงดูโน่นสิวะ สาวฮอตของเรามาแล้ว” เสียงของธีระดังขึ้นภายในโต๊ะของภูวรินทร์ที่มีแต่หนุ่มหล่อไฮโซตัวท็อปนั่งรวมตัวกัน สิ้นเสียงของธีระทุกสายตาก็หันไปมองรางเพรียวหุ่นเซ็กซี่ เครื่องหน้าสวยเป๊ะทุกตารางนิ้วที่กำลังเดินเข้ามาอย่างมาดมั่นจนสะกดทุกสายตาให้หันไปมองเธออย่างนิชา เธอมาเที่ยวที่นี่ประจำ แทบทุกคืนด้วยซ้ำ แต่ต่อให้มาบ่อยแค่ไหนก็ยังเป็นที่สนใจของผู้คนที่พบเจออยู่ดี

“เชี่ย แจ่มทุกวันไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยว่ะ”

“เออว่ะ นับวันยิ่งสวย เสียดายแม่งไม่สนใจใครสนใจแต่ไอ้ภู ถ้าหันมามองกูสักนิดจะรีบยกขันหมากไปขอเลยว่ะ” ภูวรินทร์นั่งฟังเพื่อนสนทนาถึงหญิงสาวแต่สายตาก็ยังคงจับจ้องที่เธอ

“แต่งตัวมายั่วผู้ชายทุกวัน ผู้หญิงแบบนี้พวกมึงอยากได้ไปเป็นเมียเเหรอวะ” ภูวรินทร์เอ่ยขึ้นแล้วยิ้มเยาะ

“ทำไมวะ น้องเขาก็สวย ชาติตระกูลดี ถ้ากูเป็นมึงนะกูฟาดไปนานละ ไม่ปล่อยให้น้องนิชาคนสวยคอยวิ่งตามหรอกเว้ย” ธีระเอ่ยแซวชายหนุ่ม เพื่อน ๆ ของเขาทุกคนในกลุ่มรู้ถึงเรื่องราวของทั้งสองคนดี ก็แม่สาวน้อยคนสวยนั่นทำอะไรปิดบังซะที่ไหน อ่อยแรงชัดจัดเต็มซะทุกวัน

“ไม่ไหวว่ะ อีกอย่างกูมีเพชรอยู่ในมือ กูไม่เสียเวลาไปยุ่งกับผู้หญิงแบบนั้นหรอก”

“ระวังจะกลืนน้ำลายตัวเองนะมึง ไม่เคยได้ยินเเหรอวะโบราณเขาว่า เกลียดแบบไหนได้แบบนั้น ฮึ ๆ ๆ” ดนัย เอ่ยแซวเพื่อน อันที่จริงเขาแอบเชียร์นิชาอยู่เพราะรู้จักสนิทกับเธอทำให้รู้ดีว่าถึงเธอจะแต่งตัวเปรี้ยวเที่ยวเก่งแค่ไหนแต่เธอก็ไม่ใช่คนใจง่าย จะแรงก็แต่กับเพื่อนของเขาคนเดียวเท่านั้น แต่กับผู้หญิงอีกคนนี่สิ เฮ้อ!

“ไงสุดฮอต” อดัม นายแบบโกอินเตอร์สุดหล่อแถมยังมีลุคแบดบอยเอ่ยทักหญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามา

“อดัม~ คิดถึงจังเลยค่ะ” นิชาเดินมาที่โต๊ะเห็นอดัมก็รีบยิ้มทักเขากลับก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างนายแบบหนุ่มแล้วกอดแขนเขาแน่น จากนั้นก็จุ๊บที่แก้มอดัมเพื่อทักทายตามประสาเพื่อน แต่เธอหารู้ไม่ว่าทุกการกระทำของเธอทำให้ชายหนุ่มอีกคนที่อยู่โต๊ะข้าง ๆ ยิ่งมองเธอผิดไป

“ผมก็คิดถึงคุณฮันนี่ แต่ว่ามากอดผมแบบนี้เดี๋ยวว่าที่สามีโกรธเอานะ” อดัมยิ้มให้เธอก่อนจะบอกเพราะมองเห็นภูวรินทร์กำลังมองเธออยู่ ที่จริงเขาแอบรักเธอแต่เพราะหญิงสาวไม่ได้สนใจเขาแถมยังประกาศให้ทุกคนรับรู้ว่าสามีเธอต้องเป็นแค่ชายคนนั้น มันเลยทำให้เขายอมถอยห่าง แต่หากวันไหนที่เธอเปลี่ยนใจไม่ชอบไอ้หมอนั่นรับรองเขาจะทำทุกทางให้เธอมาเป็นของเขาให้ได้

“วันนี้นิชาไม่สนค่ะ เบื่อ ยิ่งวิ่งตามเท่าไหร่เขาก็ยิ่งวิ่งหนีนิชาไปไกลกว่าเดิม” นิชาพูดพลางปรายตาไปทางภูวรินทร์ด้วยความเซ็ง

“หืม~ จริงเเหรอ งั้นผมก็มีสิทธิ์สิ คุณก็รู้นี่ว่าผมคิดยังไง” อดัมจ้องมองไปในตาของเธออย่างสื่อความหมาย

“นิชาแค่บอกว่าวันนี้ค่ะ อีกอย่างคุณน่ะมีสาวในสต๊อกตั้งเยอะอย่ามาสนใจนิชาเลย เกิดนิชารักคุณจริง ๆ ขึ้นมาเดี๋ยวน้ำตาเช็ดหัวเข่า” นิชายิ้มให้อดัมก่อนจะเอื้อมมือไปยกแก้วเครื่องดื่มสีสวยมาดื่ม

“วู้ว~ นายแบบสุดฮอตที่มีสาว ๆ อยากกระโดดขึ้นเตียงด้วยมากมายโดนสาวน้อยนิชาปฏิเสธเป็นรอบที่เก้าร้อยเก้าสิบเก้าแล้วแฮะ” อดัมเป่าปากแล้วหันมาพูดพร้อมยิ้มเศร้า ๆ กับนิชา

“ฮ่า ๆ ๆ ขนาดนั้นเลยเเหรอคะ แต่นิชาเชื่อว่าวันนี้เดี๋ยวก็มีสาว ๆ นั่งรถไปกับคุณอยู่ดี อย่ามาทำเฟลหน่อยเลย ป่ะ ไปเต้นกันดีกว่า” นิชาว่าก่อนจะวางแก้วเครื่องดื่มแล้วลุกขึ้นดึงมือของอลันให้ลุกจากที่นั่ง

สองหนุ่มสาวที่ฮอตมีเสน่ห์ทั้งคู่กำลังวาดรวดราวเต้นยั่วเย้ากันอยู่ในผับชื่อดังทำให้กลายเป็นที่สนใจของนักท่องเที่ยวราตรีที่มองทั้งคู่ด้วยความอิจฉาในความลงตัวของคนทั้งสอง

“ว้าว~ ไอ้คุณภูครับ น้องนิชาสุดสวยวันนี้เขาไม่สนใจแม้แต่จะมองมึงเลยว่ะ สงสัยไอ้นายแบบนั้นจะได้ใจน้องนิชาซะล่ะมั้ง” ธีระพูดพลางมองไปยังสองร่างที่กำลังเต้นคู่กันอย่างสนุกสนาน

“เป็นไปไม่ได้หรอกว่ะ กูเห็นไอ้อดัมมันตามจีบตามหยอดมาเป็นปี ๆ น้องเขาไม่เห็นจะสนใจเลย” ดนัยแย้งเพื่อนขึ้นมา

“มันก็ไม่แน่นะเว้ย ใจผู้หญิงโดนผู้ชายตามจีบตามดูแลมันก็ต้องมีอ่อนกันบ้าง แล้วยิ่งคนที่เขาชอบไม่สนใจแต่มีผู้ชายอีกคนคอยสนใจเขาตลอดเวลากูว่าน้องเขาต้องไขว้เขว่บ้างล่ะวะ”ดนัยยังคงให้เหตุผลพลางมองไปทางภูวรินทร์ที่เอาแต่นั่งดื่มเหล้าแล้วมองไปยังร่างบางที่กำลังอยู่ในหัวข้อสนทนาอย่างไม่ออกความคิดเห็นแล้วส่งซิกซ์ทางสายตากับธีระให้คล้อยตามเขาเพื่อที่จะได้ยั่วให้เพื่อนเขามีปฏิกิริยาอะไรกับนิชาบ้าง

“เออว่ะกูลืมข้อนี้ไป แต่มองอีกทีก็สมกันนะสวยหล่อทั้งคู่” ธีระเห็นสายตาเพื่อนก็เลยทำทีเป็นคล้อยตาม เพราะทั้งสองหนุ่มนั้นต่างก็อยากให้ภูวรินทร์คบกับนิชาทั้งคู่

“โชคดีของมึงแล้วไอ้ภู ต่อไปนี้น้องเขาจะได้ไม่มาตามจิกมึงไง แต่อิจฉาไอ้นายแบบนี่ว่ะ แม่งเอ้ยเอานางฟ้าไปครอง”

“ฮึ! นางฟ้าเเหรอวะ” ภูวรินทร์กระตุกมุมปากเยาะเย้ย

...นางฟ้าร่าน ๆ สินะนิชา พอฉันไม่สนใจก็เปลี่ยนไปยั่วไอ้ฝรั่งนั้นจนแทบจะสิงกันอยู่แล้ว คงกลัวว่าคืนนี้จะไม่ได้ผู้ชายไปกกล่ะสิ

ด้านนิชาเองวันนี้เธอก็รู้สึกเซ็ง ๆ หลังจากที่ปะทะคารมกับภูวรินทร์ไปเมื่อกลางวัน บางครั้งเธอก็รู้สึกแย่ที่ทำตัววิ่งไล่ตามเขาไปวัน ๆ หลายครั้งที่ยอมเปลืองตัวยั่วยวนเขาสารพัดแต่เขาก็ไม่เคยจะสนใจจนเธอรู้สึกไร้ค่าไร้ศักดิ์ศรี วันนี้จึงขอวางเรื่องเขาพักไว้แล้วขอปลดปล่อยร่างกายให้สนุกเต็มที่ไปกับเสียงเพลงและเพื่อน ๆ เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยมาสู้กับเขาต่อ

นิชาหันหน้ามาหาอดัมก่อนจะเอามือไปคล้องคอแล้วเต้นกับอดัมอย่างยั่วยวน เธอเต้นกับอดัมอยู่พักใหญ่จึงขอตัวออกไปห้องน้ำ

“วันนี้ตกของตายเเหรอนิชา” เสียงเข้มดังขึ้นในมุมหนึ่งที่เป็นทางไปห้องน้ำวีไอพีทำให้นิชาหันไปมองตามเสียง

“คะ พี่ภูหมายถึงอะไรคะที่บอกว่าของตาย” นิชาหันไปถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเพราะน้ำเสียงของชายหนุ่มเหมือนจะมาหาเรื่องเธอ

“ก็ไอ้ฝรั่งนั่นไง เห็นตามจีบเรามาตั้งนานไม่เคยจะสนใจ วันนี้กลัวไม่ได้ผู้ชายไปกกจนต้องมากินของตายเลยเเหรอ”

“พี่ภูเข้าใจผิดแล้วค่ะ ของตายน่ะมันนอนนิ่ง ๆ ใช้กับอดัมไม่ได้แน่นอน เขาเร้าใจกว่านั้นเยอะ” นิชาค่อย ๆ เดินไปตรงหน้าชายหนุ่มก่อนจะพูดด้วยเสียงเซ็กซี่

“ไม่แน่นะคะ พี่ภูอาจจะเทียบไม่ติดเลยก็ได้” นิชาพูดพลางเอามือไปลูบไล้แก้มชายหนุ่มแล้วมองด้วยสายตาเยาะเย้ย ก่อนจะลดมือลงแล้วหันหลังจะเดินจากไป

หมับ!

“ว้าย! นี่พี่ภูทำบ้าอะไรเนี่ย!” นิชาร้องเสียงหลงด้วยความตกใจเมื่อชายหนุ่มดึงแขนเธอด้วยความแรงก่อนจะกระหวัดร่างเธอเข้ามาในอ้อมแขนแล้วบีบแขนเล็กเต็มแรง

“อย่ามาปากดีเอาพี่ไปเปรียบเทียบกับผู้ชายของเธอนะนิชา” ภูวรินทร์พูดด้วยเสียงเข้มที่รอดไรฟัน เพราะเขากำลังกัดฟันด้วยความโกรธ ซึ่งเขาก็ยังไม่แน่ใจว่าทำไมต้องโกรธเธอถึงขนาดนี้

“ทำไมจะเปรียบไม่ได้คะ ก็อดัมเขาเร้าใจจริง ๆ” นิชายั่วโมโหภูวรินทร์ต่อพร้อมกับกระตุกยิ้มที่มุมปาก

“ร่าน! ยังไม่เคยได้กับพี่เธอรู้ได้ไงว่ามันเร้าใจกว่า”

“ไม่ต้องลองหรอกค่ะ ดูก็รู้นิชามั่นใจ แล้วก็มั่นใจด้วยว่าผู้ชายทุกคนของนิชาเก่งกว่าพี่” นิชาจ้องตาท้าทายเขาอย่างไม่ยอมแพ้ก่อนจะยั่วโมโหเขามากขึ้น

“อย่าเอาพี่ไปเปรียบกับผัวของเธอทุกคน ฮึ! ดีไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว งั้นมาพิสูจน์กันดีกว่าว่าพี่กับบรรดาผัวเธอใครมันเร้าใจกว่ากัน!” ภูวรินทร์พูดจบก็กระชากเธอเข้าหาแล้วระดมจูบที่ซอกคอเธอ

“พี่ภูทำบ้าอะไร! ปล่อยนิชานะ!” นิชาพยายามเบี่ยงตัวหลบเขาด้วยความกลัว ถึงเธอจะพยายามยั่วเขาจะอยากได้เขามาเป็นสามีแต่คงไม่มีใครอยากโดนคนที่รักขืนใจอย่างที่เขากำลังทำในตอนนี้

“ก็จะพิสูจน์ไง แต่อย่ามาเหมารวมว่าพี่ก็เป็นผัวเราล่ะนิชา พี่แค่สนุก” ภูวรินทร์พูดจบก็ดึงรั้งร่างบางไปที่ห้องนอนที่ดนัยเจ้าของผับจัดให้เป็นห้องส่วนตัวของเขาเผื่อเวลาที่จะพาสาว ๆ มาเล่นสนุกกัน

“นี่ปล่อยนะพี่ภู ปล่อย ปล่อย!” นิชาพยายามดิ้นรนให้พ้นจากการดึงรั้งแต่ก็ไม่เป็นผล จนกระทั่งมาถึงภายในห้องส่วนตัวภูวรินทร์จึงเหวี่ยงร่างบางลงไปยังที่นอนทำให้นิชาถดถอยร่างไปยังมุมหนึ่งของเตียงด้วยความหวาดกลัว

“พี่ภูคะ ปล่อยนิชาไปเถอะนะ นิชาขอโทษ” นิชาพูดด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า เขาในเวลานี้ช่างแตกต่างจากพี่ภูที่แสนเย็นชาเหลือเกิน แววตาเข้มดุดันเกรี้ยวกราดไปด้วยแรงอารมณ์จ้องเธอไม่วางตา

“ปล่อยเเหรอ ฮึ! อย่ามาเล่นละครนิชา มารยาเธอมันใช้กับพี่ไม่ได้หรอก อย่ามาทำตัวเหมือนกลัวจะโดนพี่เอา” ภูวรินทร์กระตุกยิ้มมองเธออย่างเยาะเย้ย

“ทำไมพี่ภูต้องดูถูกนิชาด้วย” นิชาเริ่มโมโหที่เขาดูถูกเธอ

“ก็ดีกว่าดูผิดนิชา อย่ามาทำเหมือนกลัวจะโดนพี่เอา ผู้หญิงที่วัน ๆ เอาแต่ยั่วผู้ชายแบบเรามันก็คงโดนเอาจนกลวงไปหมดแล้ว” ภูวรินทร์พูดด้วยความโมโหปนความเมา

“พี่ภู~” นิชาเปล่งเสียงเรียกชื่อเขาด้วยความเสียใจที่คนที่เธอรักมาตลอดดูถูกเธอด้วยถ้อยคำที่หยาบคายถึงขั้นนี้

“อยากได้พี่มากไม่ใช่เเหรอ นอนลงไปสิวันนี้พี่จะสนองให้” ภูวรินทร์โน้มตัวลงมาจับที่ข้อเท้าเล็กแล้วกระชากเธอเข้ามาหาก่อนจะระดมจูบเธออย่างดุเดือดด้วยแรงอารมณ์จนสัมผัสได้ถึงรสคาวของเลือด

“อื้อ~~ พี่ภูขา เบา ๆ สิคะ นิชาว่าไหน ๆ ก็ไหน ๆ เรามาสนุกกันแบบที่ไม่ต้องใช้กำลังดีกว่านะ” นิชาพูดกับเขาด้วยเสียงกระเส่าจนภูวรินทร์แปลกใจเพราะเมื่อกี้เธอยังร้องไห้หวาดกลัวอยู่เลย

...เอาวะนิชาแกอยากเป็นของเขาอยู่แล้วนี่ ทำให้ครั้งแรกของเรามันมีความสุขดีกว่าโดนขืนใจแบบนี้ดีกว่า