บทที่ 119 ลาแล้วแก้วตา

รพีเองก็เช่นกัน เขาเก็บกดความเศร้าเสียใจที่จำต้องปล่อยน้องไปเอาไว้ภายใต้ท่าทีที่เข้มแข็ง แต่ข้างในนั้นกำลังจะแตกสลายหัวใจโหยไห้จนแทบจะขาดรอน ไม่รู้เลยว่าจะตรอมตรมถึงเพียงไหนหากถึงเวลาที่น้องจากไปจริง ๆ เขาได้แต่จูบซับกลิ่นหอมกรุ่นจากเรือนผมนุ่ม ลูบฝ่ามือลงบนแผ่นหลังบอบบางกอดกระชับร่างเล็กพากันเข้าสู...