บทที่ 5 วิหคปีกหัก

“พ่อของลูกสิ้นใจแล้วพระพาย”

ประโยคนั้นผ่านเข้ามาในประสาทการรับรู้ของพระพายแล้วลอยหายไปพร้อมกับหัวใจที่หล่นร่วง ร่างบางตะลึงงันไปชั่วขณะ กระแสบางอย่างวิ่งพล่านไปทั่วร่างส่งผลให้แขนขาชาวาบ อึดใจใหญ่กว่าที่พระพายจะรวบรวมสติที่แตกกระเจิงกลับมาได้ เขารับรู้ถึงวงแขนที่รัดแน่น ร่างอ่อนล้าที่ไหวสะท้าน และเสียงสะอื้นไห้ของมารดา แต่ถึงกระนั้นราชนิกุลหนุ่มก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก หรือเขาแค่หูฝาดและตีความอากัปกิริยาของมารดาผิดเพี้ยนไป

หนุ่มน้อยจึงผละกายออกมาคลี่ยิ้มปลอบใจตัวเองแล้วถามย้ำกับสร้อยฟ้าอีกครั้ง

“คะ คุณแม่ว่าอย่างไรนะครับ?”

แต่คราวนี้ไม่ใช่แค่ประสาทสัมผัสจากร่างกาย แต่สายตาของเขามองเห็นความปวดร้าวเศร้าโศกเสียใจของมารดาเป็นเครื่องยืนยัน

สร้อยฟ้าเองก็ตั้งรับกับความสูญเสียไม่ทันจนตีบตันไปหมด เพียงเห็นใบหน้าของลูกชาย นางก็เหมือนจะไร้เรี่ยวแรง แสงตะวันยามบ่ายคล้อยสาดเข้ามาในดวงตาเศร้าโศกจนใบหน้าของพระพายขาวโพลน ก่อนจะดับวูบลงในทันที

“คุณแม่!”

สร้อยฟ้าทรุดลงในอ้อมกอดของพระพาย คุณชายรพีที่ยืนระวังอยู่ด้านหลังรีบเข้ามาประคองทั้งสองร่างทันที ท่านชายตุ้มเองก็ตกหทัยรีบรับสั่งให้คนรับใช้ออกมาช่วยกัน

“พวกหล่อนรีบไปเอายาดมยาหอมมา รีบไปสิมัวรีรออะไรอยู่”

หม่อมจอมขวัญที่ปกติเป็นคนที่สำรวมกิริยาที่สุดในวังตุลยาธร ถึงกับควบคุมตัวเองไม่ได้ เผลอตวาดเหล่าคนรับใช้ลั่นห้องโถงหลังทั้งหมดเกิดอาการลนลานทำอะไรไม่ถูก

คุณชายรพีอุ้มสร้อยฟ้ามาวางลงบนโซฟา พระพายรีบเข้าไปประคองด้านหนึ่ง ส่วนอีกด้านคือท่านชายตุ้มที่ทรงมีท่าทีเป็นห่วงสร้อยฟ้ามาก

“สร้อย!” ท่านชายตุ้มประคองศีรษะของสร้อยฟ้ามาวางบนเพลา แล้วรับสั่งคนรับใช้ที่เหลืออยู่สุรเสียงดังลั่น “รีบโทรตามหมอมาให้เร็วที่สุด ให้มาเดี๋ยวนี้!”

คนรับใช้ลนลานจะรีบทำตามรับสั่ง แต่คุณชายรพีส่งสัญญาณว่าเขาจะจัดการเอง เพราะเกรงว่าจะไม่รวดเร็วดังใจท่านพ่อของเขา

ร่างสูงเดินไปคว้าโทรศัพท์แล้วต่อสายหานายแพทย์ประจำราชสกุลตุลยาธรทันที ในขณะที่รอสายสายตาคมก็ทอดมองไปยังผู้เป็นบิดาและสร้อยฟ้าอย่างสงสัย พร้อมทั้งมองเลยไปที่พระพายที่แม้จะตกใจและเสียขวัญทั้งเรื่องของบิดาและอาการของมารดาตรงหน้า แต่ทว่าดูเหมือนเด็กหนุ่มคนนั้นจะตั้งสติได้อย่างรวดเร็วและควบคุมตัวเองได้เป็นอย่างดี ดีกว่าหม่อมเจ้าตะวันฉายผู้เป็นเพียงเพื่อนของพ่อเสียอีก

“มันเกิดอะไรขึ้นครับ ท่านลุง?”

หลังหมอมาดูอาการสร้อยฟ้าและให้ยาจนมารดาหลับไป หม่อมหลวงพระพายก็ขอเข้าเฝ้าหม่อมเจ้าตะวันฉายและทูลถามถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

ท่านชายตุ้มเล่าว่าหลังพศุตม์ถูกควบคุมตัวไปอาการโรคหัวใจของเขาก็กำเริบ แต่เพราะสถานการณ์คับขันเขาจึงไม่ยอมบอกใครได้แต่อดทนอยู่ในที่ควบคุมตัวเพื่อรอพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง ท่านชายพยายามที่จะนำหลักฐานเท่าที่มีไปยืนยันว่าพศุตม์ไม่เกี่ยวข้อง แต่เพราะตำแหน่งหน้าที่การงานของเขาในกระทรวงทำให้ไม่สามารถหนีความรับผิดชอบได้ แม้เงินพวกนั้นจะไม่เคยผ่านเข้ามาในบัญชีของระวิวรรณแม้แต่บาทเดียวก็ตาม วังระวิวรรณซึ่งเป็นมรดกตกทอดของราชสกุลถูกยึด เมื่อพศุตม์รู้เข้าก็อาการทรุดอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นสร้อยฟ้าถูกแยกไปกักตัวอีกที่หนึ่งจึงไม่สามารถติดต่อสามีได้ เมื่อท่านชายตุ้มเข้าไปช่วยเจรจาจนสร้อยฟ้าได้รับการปล่อยตัวเพราะถือว่าไม่ได้เป็นข้าราชการที่เกี่ยวข้อง ทั้งสองขอพบพศุตม์ แต่วินาทีที่ได้พบหน้ากัน ก็เป็นวินาทีสุดท้ายของลมหายใจของพศุตม์เช่นกัน เขาสิ้นใจขณะถูกนำตัวไปส่งโรงพยาบาล ในอ้อมกอดของสร้อยฟ้าและเพื่อนรักอย่างหม่อมเจ้าตะวันฉาย