บทที่ 82 ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 1

วิ้ดดดวิ้วววว.....

เสียงสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านตรอกเล็กๆ กลางเมืองหลวง พื้นดินล้วนกลาดเกลื่อนด้วยสีส้มแดงของใบไม้ที่ร่วงหล่นปริออกจากลำต้น

ทุกย่างก้าวของบุรุษที่เข้าใกล้ตรอกนั้นล้วนเต็มไปด้วยเสียงกระซิบ

ว่ากันว่า...ที่สุดปลายตรอกแห่งนี้มีห้องเช่าเก่าแก่ห้องหนึ่ง ซ่อนความลับไว้อย่างแนบเนียน...