บทที่ 88 ห้องเข่าแม่นางไป๋ บทที่ 7

หน้าแกร่งดูแล้วหล่อเหลาทั้งที่แข็งกร้าว ริมฝีปากหนากว้าง หากเขายิ้มแย้มสักเล็กน้อยคงทำให้ใบหน้าสว่างไสวน่ามอง

“ข้าอิ่มแล้ว” แม่นางไป๋วางตะเกียบ ขยับร่างเล็กลุกขึ้น “พวกท่านวางถ้วยชามไว้ได้เลย พรุ่งนี้เช้าข้าจะจัดการเก็บล้างเอง ขอตัวก่อน”

เรือนร่างอรชรบอบบางพลิ้วไหวยามนางหมุนกาย ปลายแขนเสื้อยาวส...