บทที่ 93 เหลียนซู บทที่ 2

ส่วนเยวี่ยฮวายืนอยู่หลังประตู มองรอยยิ้มเขินอายของน้องสาวผ่านรอยแยกไม้  นางยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง  ยิ้มเย็นชาไร้เสียง

“น้องข้า… เจ้าจะได้เป็นแม่ของบุตรข้า  และข้าจะยังคงเป็นฮูหยินใหญ่ตลอดไป  ไม่มีใครรู้… ไม่มีใครเลย”

นางหันหลังเดินกลับห้อง  ในมือกำขวดยาเล็กๆ ที่หมอหลวงให้มา  ยาที่ทำให้สตรีมีครรภ์ง่...